I SA/Gl 201/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Teresa Randak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. R. K., zwany dalej zamiennie "stroną", "zobowiązanym" lub "skarżącym", wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zwanego dalej "organem odwoławczym" lub "Kolegium", Nr [...] z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T., zwanego dalej też "organem egzekucyjnym" lub "organem pierwszej instancji", Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uznania zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 19 października 2011 r. Miejski Zarząd Ulic i Mostów z siedzibą w T., dalej: MZUiM, przesłał do Kancelarii Adwokackiej R. K. upomnienie wydane na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a" lub "ustawą egzekucyjną", w którym wezwano do uiszczenia opłaty dodatkowej za niezapłacenie opłaty za parking samochodu [...] w łącznej kwocie [...] zł - ze wskazaniem numerów 4 wezwań i stref płatnego parkowania oraz dat parkowania bez uiszczenia opłaty parkingowej – w terminie 7 dni, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Nie godząc się z treścią tego żądania zobowiązany prowadził z MZUiM obszerną korespondencję. W dniu [...] r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należności opisane w upomnieniu, w którym jako wierzyciela wskazano Prezydenta Miasta T.; organ ten został również wskazany jako organ egzekucyjny. Wniosek o wszczęcie egzekucji zamieszczony w tym tytule wykonawczym podpisał Dyrektor MZUiM – z adnotacją: z up. Prezydenta Miasta. Tytuł wykonawczy został odebrany przez zobowiązanego w dniu 19 marca 2013 r. Pismem z dnia 20 marca 2013 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego: 25 marca 2013 r.) zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne: 1) zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), 2) zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.). W ramach motywowania zarzutu nieistnienia obowiązku zobowiązany zaprzeczył, aby w dniach wskazanych w: tytule wykonawczym, upomnieniu i wezwaniach nr [...],[...],[...] i [...], parkował w strefie płatnego parkowania i otrzymał wezwania do zapłaty, poprzez założenie ich za wycieraczkę pojazdu. Wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 3 uchwały R.M. z dnia 29 stycznia 2004 r. "kontrolerzy dokumentują brak opłaty poprzez sporządzanie w dwóch egzemplarzach wezwania do zapłaty ... i umieszczenie jednego egzemplarza za wycieraczką". Odwołał się do korespondencji prowadzonej z MZUiM, który – pomimo żądania – nie przesłał mu kopii wezwań ("drugiego egzemplarza") założonych za wycieraczkę, lecz anonimowe, jak to określił, pisma (prawdopodobnie drugie odcinki kwitariusza nie przeznaczone dla kierowcy) nie zawierające identyfikatora i podpisu osoby wystawcy oraz nazwy wystawcy – które nie mają waloru dokumentu, ani jakiejkolwiek mocy dowodowej. Ponadto na przesłanych "wezwaniach" wskazano jako miejsce parkowania parkingi "G 3", "G 2", "G", które nie występują w treści uchwały Rady Miasta. Zobowiązany stwierdził, odwołując się także do poglądów prezentowanych w judykaturze, że podstawę do egzekucji stanowią łącznie: A) drugi egzemplarz wezwania pozostawionego za wycieraczką, wskazujący wystawcę i numer rejestracyjny pojazdu, B) opatrzonego numerem służbowym i podpisem kontrolera, C) wskazującego miejsce parkowania. Podał, że w sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła. Argumentując w zakresie drugiego z zarzutów zobowiązany stwierdził, że przytoczone okoliczności wskazują, że MZUiM i organ egzekucyjny dopuściły się błędu co do osoby zobowiązanej, nie przeprowadzając dowodu, że w spornych datach parkowano pojazd w płatnej strefie, a tytuł wykonawczy oparto jedynie na hipotezach i domysłach. Odpowiedzialność istnieje tylko wtedy, gdy osoba zobowiązanego nie budzi żadnych wątpliwości. Do pisma dołączył 13 kart załączników. Pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r. organ egzekucyjny zwrócił się do Dyrektora MZUiM o zajęcie stanowiska w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor MZUiM działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium stwierdziło, że zażalenie na to postanowienie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a Kolegium w trybie samokontroli postanowieniem z dnia [...] r. uwzględniło w całości skargę zobowiązanego i uchyliło własne postanowienie z dnia [...] r. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 14 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1123/13 umorzył postępowanie sądowe Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium uchyliło postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., uznające zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powodem podjęcia takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że postanowienie z dnia [...] r. jest bezprzedmiotowe, ponieważ ten sam podmiot – Prezydent Miasta T., był zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym. Nadto Kolegium – odnosząc się do treści obowiązujących przepisów prawnych i przedłożonego pełnomocnictwa - wskazało na wątpliwości odnośnie umocowania dla ww. dyrektora jednostki organizacyjnej będącej zarządem dróg, do działania w charakterze wierzyciela i organu egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. – działając na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. - uznał zarzuty zobowiązanego, złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.e.a. za bezzasadne. W motywach orzeczenia opisał przebieg postępowania, przybliżył regulację ustalania, pobierania i egzekwowania należności z tytułu opłat parkingowych i opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty parkingowej. Stwierdził, że nieuzasadnione są zastrzeżenia zobowiązanego odnośnie sporządzania przez pracowników MZUiM dokumentacji związanej z parkowaniem pojazdu w strefie płatnego parkowania - szczegółowo opisując procedury obowiązujące w tej jednostce organizacyjnej oraz dokumenty wystawione w związku z parkowaniem samochodu użytkowanego przez zobowiązanego w strefie płatnego parkowania przy ul. [...]. Stanowczo zaprzeczył zarzuconej anonimowości wezwań, opisując sposób identyfikowania konkretnego odcinka druku ścisłego zarachowania. Wskazał, że analiza wystawionych zobowiązanemu wezwań potwierdza, iż kontrolerzy dysponujący drukami o numerach odpowiadających numerom wezwań wykonywali swoje czynności w dniach wystawienia wezwań na wskazanych w nich parkingach. Za nieuzasadnione uznał twierdzenie, iż oznaczenie na drukach wezwań poszczególnych parkingów symbolami, które nie występują w uchwale Rady Miasta zwalniało zobowiązanego z obowiązku ponoszenia opłaty za parkowanie stwierdzając, że oznaczenia mają znaczenie porządkowe – co uzasadnił. Za chybiony uznał także zarzut błędu co do osoby zobowiązanego wskazując, że właścicielem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] jest A SA z siedzibą w G., który pismem z dnia 6 października 2011 r. poinformował, że użytkownikiem pojazdu jest Kancelaria Adwokacka zobowiązanego (umowa leasingowa nr [...] z dnia [...] r.). W zażaleniu na to postanowienie strona podniosła zarzuty: 1) nieistnienia obowiązku zapłaty, 2) błędu co do osoby zobowiązanego, 3) niedopuszczalności egzekucji, 4) braku doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 1, 4, 6 i 7 u.p.e.a.) oraz 5) naruszenia art. 1a pkt 13 i art. 34 § 1 u.p.e.a., art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wniosła o umorzenie postępowania. Zarzuty oznaczone nr 1 i 2 zobowiązany uzasadnił co do istoty jak w zarzutach egzekucyjnych z dnia 20 marca 2013 r., polemizując przy tym ze stanowiskiem organu egzekucyjnego. Nadto podkreślił, że jego pisma z dnia 25 maja i 10 lipca 2012 r. są integralną częścią zażalenia. Argumentując w zakresie pozostałych zarzutów podkreślił, że dyrektor MZUiM nie jest wierzycielem w zakresie opłat dodatkowych – ze skutkiem bezprawności upomnienia, a w konsekwencji brakiem doręczenia upomnienia zgodnego z przepisami oraz niedopuszczalnością egzekucji i bezprawnością tytułu wykonawczego. Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisało przebieg postępowania, treść zażalenia oraz treść zarzutów wniesionych w piśmie z dnia 20 marca 2013 r. Następnie przybliżyło instytucję prawną zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oraz regulację prawną obowiązująca w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Wskazało, że zarzuty dotyczące niedopuszczalności egzekucji oraz braku doręczenia upomnienia zostały podniesione po upływie 7-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego – w związku z powyższym nie mogą być rozpoznane. Kolegium nie odniosło się do zarzutu naruszenia art. 1a pkt 13 i art. 34 § 1 u.p.e.a., art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych, ponieważ strona nie wskazała na czym polega zarzucone naruszenie. Jednocześnie stwierdziło, że zarzuty wniesione w terminie są chybione. Argumentując w zakresie tego ostatniego twierdzenia Kolegium wskazało, że z dokumentacji sprawy wynika, że pojazd o nr rej. [...] parkował w strefie płatnego parkowania Miasta T.: 1) w dniu 4 stycznia 2011 r. o godzinie 12.45 - wezwanie [...], 2) w dniu 24 stycznia 2011 r. o godzinie 15 - wezwanie [...], 3) w dniu 24 lutego 2011 r. o godzinie 9.20 - wezwanie nr [...], 4) w dniu 21 lutego 2011 r. o godzinie 10.40 - wezwanie nr [...]. Wezwania sporządzone przez pracowników służby parkingowej MZUiM T. potwierdzają parkowanie pojazdu znajdującego się w posiadaniu zobowiązanego. Kolegium stwierdziło, że wprawdzie wezwania te nie zawierają podpisu wystawcy - pracownika MZUiM - jednakże zostały sporządzone na formularzach o zindywidualizowanych numerach (druki ścisłego zarachowania) wykonanych na potrzeby kontroli obrotu pojazdów w strefie płatnego parkowania w T.. Formularze te wydawane są pracownikom MZUiM na potrzeby dozoru strefy płatnego parkowania. Nie są one sporządzone przez osoby przypadkowe. Podkreśliło, że zobowiązany w zarzutach zgłoszonych w przewidzianym do tego terminie nie zaprzeczył wprost, ani też nie przedstawił dowodu z którego wynikałoby, że w okresie w jakim doszło do przypadków nieopłaconego parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania pojazd o nr [...] nie znajdował się w jego posiadaniu względnie, że nie parkował on we wskazanym czasie w tej strefie. Skupił się natomiast na kwestionowaniu celowości i prawidłowości sporządzenia oraz "doręczenia" przez pracowników MZUiM w T. dokumentów wezwań dokumentujących fakt parkowania bez uiszczenia należnej opłaty parkingowej. Niesłusznie przy tym upatrywał w "doręczeniu" wspomnianych wezwań warunku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Natomiast w zakresie zarzutu błędu, co do osoby zobowiązanego, Kolegium wskazało, że będzie on zasadny wówczas, gdy osoba wobec której prowadzona jest egzekucja nie jest zobowiązanym. Zastrzegło przy tym, że badanie zasadności tego zarzutu nie powinno prowadzić do oceny słuszności nałożenia na konkretną osobę dochodzonego obowiązku. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy nieprawidłowości w ustaleniu tożsamości zobowiązanego i ma charakter formalny. Zarzut ten obejmować będzie przykładowo sytuację, w której egzekucja prowadzona jest wobec osoby noszącej takie samo imię i nazwisko jak zobowiązany, lecz w istocie nie będącą zobowiązanym. Zdaniem Kolegium, sytuację w której osoba wskazana w tytule wykonawczym kwestionuje to, że w ogóle powstał w stosunku do niej dochodzony obowiązek (jak w niniejszej sprawie) potraktować należy jako zarzut nieistnienia obowiązku. W skardze na to postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i 8 w związku z art. 57 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", poprzez: 1) nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, 2) nie odniesienie się szczegółowo do poszczególnych twierdzeń, wniosków i stanowiska skarżącego, 3) pominięcie rozstrzygnięcia co do zażalenia z dnia 24 lutego 2014 r. na postanowienie z dnia [...] r., 4) nie rozpoznanie zarzutu nieważności postępowania. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podkreślił, że z sentencji tego postanowienia wprost wynika, że Kolegium rozpoznało jego zażalenie z dnia 29 kwietnia 2013 r., które dotyczyło postanowienia Dyrektora MZUiM, a nie postanowienia organu egzekucyjnego z dnia [...] r. Eksponował różnicę pomiędzy tymi aktami i środkami zaskarżenia oraz zupełny brak logiki – związany z wyprzedzającym charakterem środka zaskarżenia w stosunku do aktu, którego dotyczy. Akcentował okoliczność, że zostały jedynie powierzchownie i ogólnikowo rozpoznane zarzuty pomieszczone w zażaleniu z dnia 29 kwietnia 2013 r., a pominięte zarzuty zawarte w zażaleniu z dnia 24 lutego 2014 r. Nadto pominięto wszystkie inne zarzuty zawarte w piśmie z dnia 20 marca 2013 r., w którym skarżący wskazywał, iż integralną częścią jego stanowiska są zarzuty zawarte w pismach kierowanych do MZUiM (13 kart załączników). Wreszcie, Kolegium pominęło całkowicie, zauważone przez siebie w postanowieniu z dnia [...] r., niedostatki umocowania Dyrektora MZUiM do załatwiania spraw w imieniu Prezydenta Miasta T., a zarzut ten dotyczy nieważności postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Pełnym zakresie podtrzymało stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Nadto Kolegium wyjaśniło, że omyłkowo w komparycji zaskarżonego postanowienia wskazało, że przedmiotem rozpoznania jest zażalenie z dnia 29 kwietnia 2013 r., podczas gdy w istocie chodziło o zażalenie z dnia 24 lutego 2014 r., co w sposób oczywisty wynika z treści uzasadnienia oraz akt administracyjnych sprawy. Ponownie akcentowało okoliczność, że nie rozpoznało jako spóźnione zarzuty nawiązujące do braku upoważnienia dla Dyrektora MZUiM do działania w imieniu Prezydenta Miasta T.; jednocześnie eksponując fakt, iż postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., działającego w charakterze wierzyciela i organu egzekucyjnego, zostało podpisane przez upoważnioną osobę – Naczelnika Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miasta T. B. D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.". Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (przepis w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., gdyż przed tą datą zostało wszczęte postępowanie sądowe). Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Jak wyżej wskazano zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w zakresie opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczonych opłat parkingowych i utrzymuje w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Wniesione zarzuty wyznaczają granice sprawy. W myśl art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie do art. 34 § 4 i 5 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu (§ 5). Ponieważ w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny był wierzycielem w sprawie nie znajdował zastosowania wymóg wyprzedzającego uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów; podlegały one bezpośredniemu rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny. W postępowaniu zażaleniowym organ odwoławczy ocenił jako nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut błędu co do osoby zobowiązanego; podzielając ocenę organu egzekucyjnego. Skarżący kwestionuje tę ocenę. W dalszej części wywodu Sąd rozstrzygnie spór w tej kwestii. W tym miejscu jednak konieczne jest uprzednie rozstrzygnięcie co do zakresu postępowania (administracyjnego oraz sądowego) w sprawie zarzutów egzekucyjnych. Jest to związane z faktem iż skarżący za nieuprawnione uznał odstąpienie przez organ odwoławczy od merytorycznego rozpatrzenia zarzutu niedopuszczalności egzekucji oraz zarzutu braku doręczenia upomnienia. Uzasadniając te zarzuty skarżący wskazał, że Dyrektor MZUiM nie jest wierzycielem i dlatego przesłane przez niego upomnienie nie może być traktowane jako upomnienie wierzyciela. Nadto w tytule wykonawczym Dyrektor MZUiM określił swój status jako wierzyciela (a nie pełnomocnika wierzyciela – pełnomocnictwa nie posiadał), co czyni tytuł wykonawczy bezprawnym, a egzekucję niedopuszczalną. Organ odwoławczy ocenił, że te zarzuty zostały sformułowane po terminie i nie mogą być poddane ocenie merytorycznej. Skarżący temu przeczy powołując się na fakt, iż integralną częścią jego zarzutów (pismo z dnia 20 marca 2013 r.) były zarzuty zawarte w pismach kierowanych do MZUiM (13 kart załączników do pisma z dnia 20 marca 2013 r.). Sąd wskazuje, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Obowiązuje siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się zatem jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Konieczność wskazania podstawy prawnej spoczywa na zobowiązanym. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07 (LEX nr 374393) to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. Pogląd ten podtrzymał NSA w wyroku z dnia 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10, (LEX nr 1424264), podkreślając, że to na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. opiera swój zarzut, a zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując ich nowe podstawy. Zarówno organ jak i Sąd związani są granicami jakie wyznaczają zgłoszone we właściwym czasie zarzuty. Odnosząc powyższy wywód do okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że w doręczonym skarżącemu tytule wykonawczym o terminie do zgłoszenia zarzutów pouczono w sposób należyty. Skarżący został również pouczony o podstawach, na których mogą być wniesione zarzuty; w tytule wykonawczym przytoczono bowiem treść art. 33 u.p.e.a. zawierającego enumeratywne wyliczenie tych podstaw. W piśmie z dnia 20 marca 2013 r. wniesionym w siedmiodniowy terminie na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, skarżący – będący adwokatem – stanowczo stwierdził, że składa "zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, wskazując jako podstawy: I. – nieistnienie obowiązku zapłaty, II. – błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 1 i 4 o.p.e.a.)". Dalsza treść pisma to wyłącznie uzasadnienie tych dwóch zarzutów (Ad. zarzutu jak w pkt I oraz Ad. Zarzutu jak w pkt II – jak to określono). Końcowo zamieszczono informację: Załączników – 13 kart, z dopiskiem: w tym 2 pisma MZUiM. Sąd stwierdza, że skarżący jednoznacznie i stanowczo wypowiedział się w kwestii, jakie zarzuty zgłasza. Jest to wypowiedź precyzyjna, nie budząca wątpliwości; wprost wskazuje zarówno na ustawowe określenie zarzutów, jak i na odpowiednie jednostki redakcyjne przepisu. Nadto w żadnym załączniku do tego środka zaskarżenia ta jednoznaczna wypowiedź nie została rozszerzona o zarzut niedopuszczalności egzekucji oraz zarzut braku doręczenia upomnienia. Takich dodatkowych zarzutów nie zawierają eksponowane przez skarżącego pisma z dnia 25 maja i 10 lipca 2012 r. Zarzuty dodatkowe były przez skarżącego podnoszone, ale w zażaleniu z dnia 29 kwietnia 2013 r. na postanowienie Dyrektora MZUiM stanowiące stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów – przy czym nie wprost w formie dodatkowego zarzutu egzekucyjnego, lecz zarzutu naruszenia art. 1a pkt 13 i art. 34 § 1 u.p.e.a., art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (zarzut motywowany twierdzeniem, iż Dyrektor MZUiM nie jest wierzycielem); a także w późniejszych pismach procesowych. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy został doręczony w dniu 19 marca 2013 r., to w piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r. i w pismach późniejszych nie mógł już zostać skutecznie podniesiony zarzut na prowadzenie postępowania egzekucyjnego, ze względu na upływ terminu. Sąd odstępuje od oceny, czy przytoczony zarzut naruszenia ww. przepisów, sformułowany w piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r. jest zarzutem niedopuszczalności egzekucji oraz zarzutem braku doręczenia upomnienia, ponieważ upływ terminu ustawowego do zgłoszenia zarzutu, czyni taką analizę zbędną. Sąd stwierdza, że prawidłowo organ odwoławczy odstąpił od merytorycznej oceny zarzutu niedopuszczalności egzekucji oraz zarzut braku doręczenia upomnienia ze względu na ich wniesienie po terminie. Od rozpatrzenia tych zarzutów jest również obowiązany odstąpić Sąd. Przechodząc do kontroli rozstrzygnięcia organu odwoławczego w zakresie w jakim ten organ uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny - nie powtarzając argumentacji stron sporu sądowego, która wyżej już została zaprezentowana - wskazać jedynie przyjdzie, że Kolegium oceniło, iż dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza fakt parkowania pojazdu znajdującego się w posiadaniu strony w dniach 4, 24 stycznia oraz 24 i 21 lutego 2011 r. w T. w strefie płatnego parkowania przy ul. [...] i nie zostały przedstawione żadne dowody na okoliczność, że w tych dniach i wykazanych godzinach skarżący nie znajdował się w posiadaniu przedmiotowego pojazdu lub nie mógł parkować w miejscu wskazanym w wezwaniach. Natomiast skarżący zaprzeczył faktowi parkowania i - odwołując się do postanowień uchwały i poglądów prezentowanych w judykaturze - twierdził, że podstawę do egzekucji stanowi drugi egzemplarz wezwania pozostawionego za wycieraczką, wskazujący wystawcę i numer rejestracyjny pojazdu, opatrzony numerem służbowym i podpisem kontrolera oraz wskazujący miejsce parkowania. Podał, że w sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła, ponieważ drugi egzemplarz wezwania ma inną treść niż pierwszy egzemplarz (nie jest kopią), nie zawiera identyfikatora i podpisu wystawcy, nie określa wystawcy (ma charakter anonimowy), wskazuje miejsce parkowania w sposób nie mający odniesienia do uchwały. Problematyka egzekwowania opłat związanych z pozostawianiem pojazdów w strefie płatnego parkowania, w kontekście wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku, była już przedmiotem orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w tym m.in. w wyrokach: z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 4/13, z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 400/13, z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 247/13, z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 467/13 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacją zawartą w uzasadnieniach tych wyroków Sąd posłuży się w poniższych rozważaniach. Weryfikując zarzutu nieistnienia obowiązku w pierwszej kolejności odnieść się trzeba do jego charakteru prawnego, z odwołaniem się do przepisów rangi ustawowej. W przepisie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), zwanej dalej "u.d.p." zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 punkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 punkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również okoliczność, iż przepisy u.d.p. stwierdzające, że przedmiotowe opłaty są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem jest dla korzystającego z drogi dodatkową informacją o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Przepisy obowiązującego prawa nie wymagają, aby dokumenty wystawiane przez pracowników zarządcy drogi w sytuacji nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu były imienne. Postanowienia u.d.p. nie przewidują obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru". Nie można także uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, że dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Reasumując, w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem wskazanych przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia założenie racjonalności prawodawcy, wykładnia logiczna i celowościowa. Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim podkreślić, iż istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (podobnie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 23 lutego 2011 r., I SA/Sz 952/11 oraz w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., VII SA/Wa 1186/12; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wyżej wskazano kompetencje do określenia wysokości opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej, a także określenia sposobu pobierania tych opłat ustawodawca przekazał radzie gminy. W analizowanej sprawie zastosowanie znalazła uchwała nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta T. oraz ustalenia wysokości opłat za parkowanie pojazdów samochodowych i sposobu pobierania opłat w strefie płatnego parkowania (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2004 r. Nr 11, poz. 456 ze zm.), dalej: "uchwała". Stosownie do § 1 uchwały strefy płatnego parkowania ustalono zgodnie z załącznikiem nr 1 do uchwały. W strefie płatnego parkowania, w myśl § 2 uchwały, na wyznaczonych miejscach wprowadzono opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych. Opłaty za parkowanie pobierane są przez MZUiM w T.; pobierają je inkasenci (pracownicy MZUiM) w gotówce, wystawiając druk z oznaczeniem czasu rozpoczęcia parkowania (§ 3 ust. 1 uchwały). Stawki określono w § 4 ust. 2 uchwały. Zgodnie z § 6 ust. 1 uchwały MZUiM w T. jest upoważniony do kontroli uiszczania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych. Kontrola jest wykonywana przez inkasentów poprzez sprawdzanie wnoszenia opłat za czas parkowania pojazdów samochodowych oraz sprawdzanie ważności kart abonamentowych. W razie stwierdzenia nie uiszczenia opłat kontrolerzy dokumentują brak opłaty poprzez sporządzenie w dwóch egzemplarzach wezwania do zapłaty opłaty dodatkowej w wysokości [...] zł i umieszczenie jednego egzemplarza wezwania za wycieraczką pojazdu samochodowego, którego kierowca nie uiścił opłaty lub w innym odpowiednim miejscu (§ 6 ust. 3 uchwały). Uiszczenie opłaty dodatkowej następuje w siedzibie MZUiM w terminie 14 dni od daty wystawienia wezwania (§ 6 ust. 5 uchwały). Odnosząc się do argumentacji skarżącego w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku, Sąd stwierdza, że jest ona chybiona. Obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa. Natomiast sposób dokumentowania istnienia tego obowiązku stosowany przez MZUiM w T. nie koliduje z postanowieniami uchwały i daje podstawę do wykazania, że obowiązek rzeczywiście powstał. Słowo "egzemplarz" w języku polskim – z pominięciem ironicznego znaczenia tego określenia - oznacza jedną sztukę z grupy jednorodnych przedmiotów lub przedstawiciela jakiegoś typu, gatunku (okaz). W uchwale posłużono się zapisem, iż w razie stwierdzenia nie uiszczenia opłat kontrolerzy dokumentują brak opłaty poprzez sporządzenie w dwóch egzemplarzach wezwania do zapłaty opłaty dodatkowej. Żadnych dodatkowych wymogów co do zawartości egzemplarzy wezwań nie sformułowano. W szczególności nie zastrzeżono, że te dwa egzemplarze to powinien być oryginał i kopia. Nie pojawiło się też zastrzeżenie, że egzemplarze muszą być identyczne. Językowe odkodowanie pojęcia "egzemplarz" wskazuje, że dwa egzemplarze powinny być jednorodne. Mając na względzie założenie racjonalności prawodawcy lokalnego oraz cel wystawiania wezwań do zapłaty opłaty dodatkowej Sąd stwierdza, że wymóg jednorodności dwóch egzemplarzy wezwań dotyczy elementów istotnych dla stwierdzenia istnienia obowiązku. Sąd zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i podzielił pogląd organu odwoławczego, że przyjęty sposób dokumentowania istnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej daje podstawę do jednoznacznego stwierdzenia, czy ten obowiązek powstał. Druki wezwań, którymi posługiwał się MZUiM są drukami ścisłego zarachowania. Składają się z dwóch części, które po rozerwaniu w przewidzianym do tego miejscu stają się dwoma egzemplarzami. Obydwa egzemplarze zawierają identyczny numer, oznaczenie godziny, daty, numeru rejestracyjnego, marki i koloru pojazdu oraz parkingu, na którym odbyło się parkowanie bez uiszczenia opłaty parkingowej. Różnica pomiędzy dwoma egzemplarzami przejawia się w tym, że na egzemplarzu pozostawionym użytkownikowi pojazdu – na odwrocie, znajduje się oznaczenie wystawcy: Miejski Zarząd Ulic i Mostów w T. oraz jego dane adresowe. Tego oznaczenia wystawcy i jego danych adresowych nie zamieszczono na odwrocie egzemplarza pozostającego w dyspozycji wystawcy. Wskazane zróżnicowanie nie przeczy wymogowi jednorodności egzemplarzy wezwań w zakresie elementów istotnych dla stwierdzenia istnienia obowiązku; brak bowiem konieczności zamieszczania własnych danych na egzemplarzu pozostającym u wystawcy. Przeczy natomiast zarzuconej przez skarżącego anonimowości wezwania. Przedłożone na wezwanie organu odwoławczego oryginały bloczków wezwań: nr [...] (wezwania o numerach od [...] do [...]), nr [...] (wezwania o numerach od [...] do [...]), nr [...] (wezwania o numerach od [...] do [...]), nr [...] (wezwania o numerach od [...] do [...]) zawierają drugi egzemplarz wezwań skierowanych do skarżącego, a to wezwania: nr [...] z dnia 4 stycznia 2011 r. (oznaczona godzina 12.45), nr [...] z dnia 24 stycznia 2011 r. (oznaczona godzina 15.00), nr [...] z dnia 24 lutego 2011 r. (oznaczona godzina 9.20) i nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r. (oznaczona godzina 10.40). Na wszystkich tych wezwaniach odnotowano fakt parkowania pojazdu marki Nissan, koloru czarnego, o numerze rejestracyjnym [...]. Dokonano też oznaczenia miejsca parkowania poprzez zamieszczenie odpowiednio symboli: G, G3, G3, G2. Natomiast z przedłożonego fragmentu rejestru wydawanych bloczków wynika, że bloczki zawierające opisane wezwania zostały pobrane odpowiednio w dniach: 15 grudnia 2010 r., 11 stycznia 2011 r., 18 lutego 2011 r. i 11 lutego 2011 r. Rejestr zawiera w kolejnych rubrykach: oznaczenie liczby porządkowej, nazwisko parkingowego, numery bloczków wezwań, datę pobrania i podpis parkingowego. Sąd stwierdza, że opisany sposób dokumentowania zarówno w zakresie treści wezwania, jak i sposobu dystrybucji druków ścisłego zarachowania – pomimo braku identyfikatora i podpisu inkasenta na wezwaniu - pozwala na jednoznaczne zidentyfikowanie zarówno pojazdu, który parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty w konkretnej dacie, jak i osoby sporządzającej wezwanie. Nadto Sąd nie podziela także poglądu skarżącego, że niedopuszczalne było oznaczenie na wezwaniu miejsca parkowania za pomocą symboli, których nie wprowadziła uchwała. Załącznik nr 1 do uchwały określający strefy płatnego parkowania posługuje się danymi adresowymi, np. 1. ul. [...] – pobocza od ul. [...] do Al. [...] – pobocza od ul. [...] do Al. [...], wyznaczając granice strefy. Brak podstaw do zamieszczania tych danych na wezwaniu. Natomiast oznaczenie na wezwaniu winno odpowiadać konkretnemu parkingowi zlokalizowanemu w strefie płatnego parkowania, identycznemu na obydwu egzemplarzach wezwania. W sytuacji, gdy uchwała takich oznaczeń nie przewidziała, podmiot zobowiązany do wystawiania wezwań był uprawniony do wprowadzenia identyfikowalnych oznaczeń symbolicznych. Z powodów wyżej szczegółowo opisanych Sąd stwierdził, że prawidłowo organ odwoławczy ocenił, iż zarzut nieistnienia obowiązku - motywowany poprzez kwestionowanie wartości dowodowej wezwań do zapłaty opłaty dodatkowej – jest niezasadny. Obowiązek powstał ex lege, a zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie istnienia tego obowiązku. Prawidłowo również organy oceniły, że niezasadny jest zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Błąd co do osoby zobowiązanego dotyczy sytuacji, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego i której doręczyli tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnoszący błąd co do osoby zobowiązanego, nie może zmierzać do ustalenia osoby zobowiązanego, gdyż byłoby to badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego powinien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Zgodzić się trzeba z Kolegium, że w przypadku, gdy osoba wskazana w tytule wykonawczym kwestionuje okoliczność, że powstał w stosunku do niej dochodzony egzekucyjnie obowiązek – a tak wywodził skarżący – to tak sformułowany zarzut kwalifikuje się jako zarzut nieistnienia obowiązku. Jak wyżej wskazano zarzut nieistnienia obowiązku był niezasadny. Natomiast bezsporna jest okoliczność, że A SA z siedzibą we W. będący właścicielem przedmiotowego pojazdu, oddał go w użytkowanie skarżącemu na podstawie umowy leasingowej nr [...] z dnia [...] r. Sąd nie dopatrzył się zarzuconych w skardze naruszeń przepisów postępowania. Zaskarżone postanowienie zostało co prawda sporządzone bez należytej staranności, co zaowocowało tzw. błędami komputerowymi; jednak rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Przykładowo w komparycji postanowienia omyłkowo Kolegium wskazało, że przedmiotem rozpoznania jest zażalenie z dnia 29 kwietnia 2013 r., podczas, gdy w rzeczywistości zostało rozpoznane zażalenie z dnia 24 lutego 2014 r.; co znajduje potwierdzenie w treści postanowienia, a także oparcie w aktach sprawy urządzonych przez ten organ (osobna teczka zawierająca wyłącznie dokumenty przedmiotowego postępowania). Natomiast powody, dla których nie wszystkie zarzuty sformułowane w zażaleniu z dnia 24 lutego 2014 r. mogły być merytorycznie rozpoznane, zostały już wyżej szczegółowo opisane. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami egzekucyjnymi sformułowanymi w piśmie z dnia 20 marca 2013 r. i zarzucone naruszenie art. 7 i art. 8 w związku z art. 57 § 5 k.p.a. jest chybione. Chybione jest również podnoszone przez skarżącego nie rozpoznanie zarzutu nieważności postępowania w kontekście wystawienia i podpisania tytułu wykonawczego przez Dyrektora MZUiM – bez stosownego upoważnienia. W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 33 pkt 10 ustawy egzekucyjnej podstawą wniesienia zarzutu może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Z kolei stosownie do art. 27 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, tytuł wykonawczy powinien zawierać klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Skoro skarżący w ustawowym terminie nie wniósł zarzutu na podstawie art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a., nie została tym samym podważona poprawność tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II FSK 2544/10, LEX nr 1221316). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.