I SA/Gl 206/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W skardze z dnia 2 stycznia 2012 r. pełnomocnik J. R. zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ów skierowany był do organu odwoławczego oraz do sądu administracyjnego. W jego motywach wskazano w pierwszej kolejności na możliwość wystąpienia nieodwracalnej szkody. Podkreślono dalej, że organy podatkowe już rozpoczęły egzekucję należności podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji, co – zdaniem pełnomocnika – może pozbawić skarżącego jakichkolwiek środków do życia. Wskazał dalej, że przepisy art. 30 ust. 1 pkt 7 i art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego, w przypadku więc dalszej egzekucji nawet korzystny wyrok nie zrekompensuje skarżącemu szkód spowodowanych wyegzekwowaniem przedmiotowej decyzji przez organy podatkowe. Zdaniem strony skarżącej kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie. Należy w tym miejscu odnotować, że ww. wniosek skarżącego został uprzednio rozpoznany przez jednego z adresatów, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w K. Mocą postanowienia dnia [...]r. organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania decyzji własnej z dnia [...]r. nr [...]. Dyrektor odnotował w uzasadnieniu, że pełnomocnik skarżącego nie wskazał i nie wyjaśnił na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oraz na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Należy nadto odnotować w tym miejscu, że również wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy został w tej sprawie rozstrzygnięty odmownie. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II FZ 440/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie sądu pierwszej instancji z dnia 23 kwietnia 2012 r., mocą którego odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. W motywach rozstrzygnięcia sąd kasacyjny podkreślił, że skarżący unika przedstawienia wszystkich żądanych dokumentów, co uniemożliwia ustalenie prawidłowego stanu faktycznego dotyczącego jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). Zdaniem Sądu, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w K., strona skarżąca nie wskazała i nie wyjaśniła na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oraz na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Co znamienne, przybliżony na wstępie wniosek jest – zdaniem Sądu – wewnętrznie niespójny. Pełnomocnik podniósł bowiem na wstępie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować wystąpieniem nieodwracalnej szkody. W końcowej części argumentacji wniosku pisze zaś, że powrót do stanu poprzedniego, tj. przed wykonaniem decyzji, połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie. Te ostanie stwierdzenia pozwalają przyjąć, że wykonanie decyzji organu podatkowego nie będzie miało charakteru "nieodwracalnego". Należy tutaj podkreślić, iż wykonanie decyzji dotyczących świadczeń pieniężnych, ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż wszelkie zobowiązania o charakterze pieniężnym podlegać mogą restytucji. Dodać trzeba, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może nadto przemawiać ta część niniejszego postępowania sądowego, która odnosi się do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, wszak podniesione tam argumenty strony skarżącej nie znalazły potwierdzenia w dokumentacji źródłowej, czego efektem było prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Z kolei nawiązując do sygnalizacji skarżącego, iż art. 30 ust. 1 pkt 7 i art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego, wypada w ślad za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 518/12 (dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) odnotować, że w przypadku odmiennej niż dotychczasowa oceny przez TK ww. przepisów, przy niekorzystnym rozstrzygnięciu sprawy przez sąd administracyjny, skarżącemu przysługiwać będzie prawo do zainicjowania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Tak więc możliwość poszukiwana przez skarżącego ochrony sądowej jest instytucjonalnie zagwarantowana i ta część argumentacji wniosku nie może wpłynąć na zapadłe obecnie rozstrzygnięcie. Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.