I SA/Gl 310/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Organiściak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którą odmówiono "przywrócenia terminu do złożenia ponownej prośby o umorzenie zadłużenia składkowego", skarżący wniósł o "wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości". Odnosząc się do tego wniosku, na wstępie wytknąć trzeba organowi, że nie zajął w jego przedmiocie jakiegokolwiek stanowiska, mimo iż był on zawarty w skardze, którą wniesiono za jego pośrednctwem. Zgodnie bowiem z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia skargi na decyzję organ, który ją wydał, powinien rozpoznać wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania tej decyzji, a nie przekazywać wniosek Sądowi wraz ze skargą, i to nawet bez jego odnotowania. Niemniej, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., takie przekazanie sprawia, że to Sąd staje się wyłącznie właściwy do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Stwierdzić jednak należy, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, którego domaga się wnioskodawca, nie może wchodzić w rachubę. Instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć wszak tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, LEX nr 837880 z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 956/04 i z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11, LEX nr 1070497). Wykonaniu podlegają zaś akty nakładające na adresata jakieś obowiązki, w szczególności zaś te, które mogą stać się przedmiotem egzekucji, w przeciwieństwie do aktów "odmownych", tj. kwestionujących jakieś uprawienia strony, które "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu" (zob. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548, a także np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07, LEX nr 471074). Nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona decyzja należy do aktów ostatnio wspomnianego rodzaju, gdyż nie nakłada ono na skarżącego jakichkolwiek obowiązków, zwłaszcza takich, które mogłyby być realizowane w drodze egzekucji, dotyczy natomiast odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku umorzenie zadłużenia składkowego (identyczny pogląd odnośnie do decyzji odmawiającej umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 136/08, LEX nr 493692). Z decyzji odnoszącej się do umorzenia zaległości nie wynika bowiem obowiązek zapłaty tej zaległości, który może mieć swoje źródło w samej ustawie lub w decyzji określającej tę zaległość (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1505/10, LEX nr 663267). Reasumując, zaskarżona decyzja nie posiadających przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania, i to niezależnie od tego, czy zachodzą przesłanki wydania takiego rozstrzygnięcia określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skądinąd przesłanek tych skarżący w ogóle nie próbował wykazać w uzasadnieniu skargi, co stanowi okoliczność, która, niejako sama przez się, nie pozwala uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 2060/11, LEX nr 984625). Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.