I SA/Gl 398/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]r. nr [...] uchylającą – po wznowieniu postępowania – ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] ustalającą skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, oraz ustalającą skarżącemu nową wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r. skarżący poinformował, że z powodu wyjazdu za granicę wskazuje adres do doręczeń, tj. K. W., zam. Os. [...],[...] S.. W związku z powyższym pismem skarżącego Sąd wezwał go (na adres do doręczeń podany w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r.) do podania, w terminie 14 dni, czy jego pobyt za granicą będzie mieć charakter czasowy (w takim przypadku podać należało przewidywany okres pobytu) czy też stały oraz do podania w powyższym terminie dokładnego adresu pobytu za granicą. Poinformowano jednocześnie skarżącego, że w przypadku strony zamieszkałej za granicą nie jest wystarczające wskazanie jedynie adresu do doręczeń korespondencji w Polsce, jak uczynił to w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r. Obowiązkiem takiej strony jest bowiem ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Polsce. Odpowiadając na wezwanie skarżący poinformował, że przebywa czasowo na terenie Niemiec, zaś przewidywany okres zakończenia jego pobytu za granicą to koniec listopada 2015 r. Dodał również, że często zmienia miejsce pobytu, wskazał też swój aktualny adres zagraniczny. Nadesłał jednocześnie pełnomocnictwo do doręczeń z dnia 26 czerwca 2015 r., udzielone K. W., zamieszkałej w Polsce. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 lipca 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego do doręczeń w Polsce w dniu 21 lipca 2015 r. Wpis od skargi uiszczony został w dniu 28 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie natomiast z art. 220 § 2 P.p.s.a., jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na dłuższy pobyt skarżącego za granicą, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczony został ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi do doręczeń w kraju. Zaznaczyć bowiem należy, że zgodnie z art. 299 § 1 P.p.s.a. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszym postępowaniu) jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W literaturze wskazuje się przy tym, że względy celowościowe przemawiają za przyjęciem, iż konieczność wyznaczenia pełnomocnika do doręczeń zachodzi w każdym wypadku, gdy istnieje potrzeba dokonania doręczenia pisma za granicą, a więc także wówczas, gdy osoba, zachowując miejsce zamieszkania w Polsce, przebywa dłuższy czas za granicą (por. B. Gruszczyński, Komentarz do art. 299 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wersja elektroniczna LEX). Wzywając do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi, wyznaczono jednocześnie skarżącemu dwumiesięczny termin na uiszczenie tego wpisu, zgodnie z art. 220 § 2 P.p.s.a. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 83 § 1 P.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Zgodnie zaś z art. 112 zdanie pierwsze ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Mając na uwadze powyższe podkreślić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie wpis od skargi uiszczony został w dniu 28 września 2015 r. (data wpłaty wpisu w kasie Sądu), podczas gdy odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu doręczono pełnomocnikowi skarżącego do doręczeń w dniu 21 lipca 2015 r. Wpis uiszczony został zatem po upływie dwumiesięcznego terminu, który upłynął z dniem 21 września 2015 r. Orzecznictwo sądowe zgodne jest przy tym co do tego, że uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne w skutkach z nieuiszczeniem wpisu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 60/11, opubl. LEX nr 965219; z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/11, opubl. LEX nr 965208). Niezachowanie terminu przewidzianego na uiszczenie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi z mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. Reasumując, ponieważ w wyznaczonym terminie wpis od skargi nie został uiszczony, skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.