I SA/Gl 412/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Bożena Suleja, Krzysztof Winiarski, Protokolant Paulina Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. 1. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] i orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15 kwietnia 2009r. o nr od [...] do [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy obszernie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i w tych ramach wskazał, że Wójt Gminy M. wystawił przeciwko A S.A. w K. tytuły wykonawcze obejmujące zobowiązanie w podatku od nieruchomości za okresy począwszy do 1 stycznia 2004 r. do kwietnia 2006 r. i następnie przekazał je do realizacji Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w K., który nadał im w dniu 10 lipca 2009 r. klauzulę o skierowaniu ich do egzekucji administracyjnej. W dniu 24 sierpnia 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego na kwotę [...] zł. Spółka złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne podnosząc, że w tytułach wykonawczych wierzyciel nie uwzględnił przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę, co doprowadziło do egzekucji nieistniejącego częściowo obowiązku, a tym samym, że doszło do naruszenia art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto pismem z dnia 4 września 2009 r. Spółka złożyła skargę na czynności egzekucyjne, wskazując, że organ zawyżył kwotę odsetek za zwłokę i nie dokonał jej rozliczenia ani nie zwrócił niesłusznie pobranych środków. W dniu 1 września 2009r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. dokonał zmiany wysokości zajęcia, ograniczając je do łącznej kwoty [...] zł. Spółka złożyła skargę na tę czynność organu. W uzasadnieniu wskazała, że już na skutek zajęcia rachunku bankowego z dnia 24 sierpnia 2009 r. doszło do pobrania nienależnych środków, a więc zmiana wysokości zajęcia była bezprawna. Trzema postanowieniami z dnia 2 października 2009 r. Wójt Gminy M. uznał zarzuty Spółki za nieuzasadnione. Spółka złożyła zażalenia, które zgodnie z właściwością przekazano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W wyniku rozpatrzenia skargi Spółki z dnia 4 września 2009 r. postanowieniem z dnia 20 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał skargę za zasadną. W uzasadnieniu wskazał, że czynność egzekucyjna, tj. zajęcie zawiadomieniem z dnia 19 sierpnia 2009r. przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K., dokonana została przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Pismem z dnia 27 października 2009 r. Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. z wnioskiem o uzupełnienie postanowienia organu nadzoru z dnia 20 października 2009 r., żądając rozstrzygnięcia merytorycznych kwestii, podniesionych w skardze na czynności egzekucyjne. W dniu 27 października 2009 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K., działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 15 kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, a tym samym wszczęcie i prowadzenie egzekucji przez ten organ było niedopuszczalne. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie o umorzeniu postępowania, wskazując, że organ nie dokonał analizy, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania w oparciu o art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej. Również wierzyciel tj. Wójt Gminy M. złożył zażalenie na to postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, że organ umorzył postępowanie przedwcześnie, nie czekając na rozstrzygnięcie przez SKO w B. o zasadności zgłoszonych zarzutów. Dalej wierzyciel wskazał, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nie jest związany postanowieniem organu nadzoru, a ponadto, że - wbrew twierdzeniom organu egzekucyjnego i organu nadzoru - nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych, ponieważ Spółka nie podniosła zarzutu prowadzenia postępowania przez niewłaściwy organ. Pismem z dnia 10 listopada 2009 r. wierzyciel złożył zażalenie na postanowienie organu nadzoru z dnia [...] r. , które przekazane zostało do rozstrzygnięcia Ministrowi Finansów. Następnie, tj. 12 listopada 2009 r., do organu egzekucyjnego wpłynęły postanowienia SKO w B., utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienia Wójta Gminy M. z dnia [...]r., mocą których wierzyciel uznał zarzuty zgłoszone przez Spółkę za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia postanowienia organu nadzoru z dnia [...]r., a następnie postanowieniem z dnia [...] r. organ nadzoru oddalił skargę z dnia 24 września 2009r. na zajęcie rachunku Spółki w dniu 24 sierpnia 2009 r. jako niedopuszczalną. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie organu, które to zażalenie wraz z aktami przekazano Ministrowi Finansów. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do zażaleń wniesionych na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego z dnia [...] r. przez zobowiązaną Spółkę oraz przez wierzyciela, uznając za celowe łączne ich rozpoznanie na mocy art. 62 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnośnie merytorycznej zasadności zaskarżonego postanowienia organ przedstawił treść uregulowań prawnych zawartych w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz w przepisie art. 15 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegów Skarbowych oraz zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), którym zmieniono ustawę z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U, Nr 106, poz. 489 ze zm.), m. in. tworząc z dniem 1 stycznia 2004 r. wyspecjalizowane urzędy skarbowe, powołane do obsługi tzw. "dużych" podatników (podmiotów spełniających kryteria określone w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit a tej ostatniej ustawy). Następnie organ nadzoru podkreślił, że A S.A. w K. jest podatnikiem, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie. Wreszcie – powołał się na uregulowanie zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz. 2027), zwłaszcza załącznik nr 2 dot. tzw. "dużych" urzędów skarbowych i wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzi także ten urząd, a nie urząd właściwy na zasadach ogólnych, o czym przesądza art. 5 ust. 6 pkt 7 ustawy o urzędach i izbach skarbowych. W odniesieniu do zobowiązanej A właściwym organem egzekucyjnych jest Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S.. Z tego względu zasadne było umorzenie postępowania wszczętego i prowadzonego przez niewłaściwy organ. W zaskarżonym postanowieniu powołano jednakże błędną podstawę prawną umorzenia (pkt 7 art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), gdyż niewłaściwość organu nie jest tożsama z niedopuszczalnością egzekucji. W niniejszej sprawie egzekucja jest dopuszczalna, ale prowadzić ją winien inny organ. Tym samym podstawą umorzenia powinien być pkt 10 art. 59 § 1, przewidujący jako podstawę umorzenia – inne przypadki przewidziane w ustawach. Takim uregulowaniem ustawowym są powołane wyżej przepisy o właściwości organów skarbowych. Z kolei art. 19 K.p.a. obliguje organy do przestrzegania swej właściwości z urzędu, a naruszenie przepisów o właściwości stanowi kwalifikowaną wadliwość, skutkująca nieważnością wydanego orzeczenia. Z tych względów organ nadzoru uchylił wadliwe postanowienie organu egzekucyjnego, orzekając jednocześnie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na nowej podstawie prawnej. Organ nadzoru podkreślił jednocześnie, że dla podjęcia takiego rozstrzygnięcia nie jest konieczne oczekiwanie na prawomocne rozpatrzenie zażalenia na stanowisko wierzyciela odnoście zarzutów egzekucyjnych, skoro niewłaściwość organu egzekucyjnego została stwierdzona bezspornie. 2. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł wierzyciel – Wójt Gminy M.. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 62 K.p.a. i art. 5 ust. 9 b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, ewentualnie 2) jego uchylenie w całości ze względu na naruszenie art. 7, 10, 62, 77 K.p.a. w związku z art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Złożył ponadto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzucono, że art. 62 K.p.a. nie dopuszcza połączenia spraw na etapie postępowania odwoławczego, co – zdaniem skarżącego – stanowi rażące naruszenie prawa. Dalej wskazano, że przesądzając o właściwości organu egzekucyjnego Dyrektor Izby Skarbowej "został zarówno stroną jak i organem rozstrzygającym w swojej sprawie", przy czym jego stanowisko w tej sprawie jest błędne. Wreszcie – skarżący zarzucił, że do wydania postanowienia doszło z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, zwłaszcza – zapewnienia czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania. Organy działały w tej sprawie arbitralnie, czego dowodzi fakt, że szeroki wywód na temat właściwości organów zawarty został dopiero w uzasadnieniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżący podniósł ponadto, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ zobowiązany jest badać swą właściwość przed dokonaniem pierwszej czynności, co miało miejsce 20 sierpnia 2009 r. Wierzyciel nie może więc ponosić negatywnych skutków i zwracać zrealizowane zajęcie organowi egzekucyjnemu. 3. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swe dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 62 K.p.a., organ nadzoru wskazał, że tożsamość stanu faktycznego, podstawy prawnej oraz organu właściwego do rozpoznania zażaleń wniesionych na to samo postanowienie organu egzekucyjnego, przemawiało za koniecznością łącznego rozpoznania obu zażaleń. W przeciwnym razie organ nadzoru wydałby dwa odrębne postanowienia w tej samej sprawie, co uznać należy za sprzeczne z prawem. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 7, 10 i 77 K.p.a. podkreślił, że zaskarżone postanowienie zostało oparte wyłącznie na podstawie akt postępowania egzekucyjnego i nie podejmowano żadnych czynności, w których należało zapewnić stronie czynny udział. Z kolei strona miała prawo wglądu do akt na każdym etapie postępowania, ale z uprawnienia tego nie korzystała. 4. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzut naruszenia art. 62 K.p.a. oraz powołania wadliwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ponadto dodał, że wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania było niedopuszczalne ze względu na zakończenie postępowania egzekucyjnego poprzez wyegzekwowanie całej należności pieniężnej. Z kolei pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, a mianowicie – dotychczasowy przebieg postępowania egzekucyjnego, szczegółowo przedstawiony we wstępnej części uzasadnienia wyroku - są bezsporne. Przedmiotem sporu jest zatem wyłącznie kwestia zgodności z prawem postanowienia o umorzeniu tego postępowania, które zostało wydane przez organ nadzoru w postępowaniu zażaleniowym, prowadzonym w związku z wniesieniem zażaleń przez zobowiązaną - A S.A. w K. i wierzyciela – Wójta Gminy M. na postanowienie organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organ nadzoru w swym postanowieniu podzielił stanowisko organu egzekucyjnego co do tego, że powodem umorzenia postępowania w tej sprawie jest naruszenie przepisów o właściwości organu, oparł jednakże swe rozstrzygnięcie – tożsame w treści – na innej podstawie prawnej. Dokonując oceny tego rozstrzygnięcia trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do zasadniczej kwestii, a mianowicie, czy organem egzekucyjnym do prowadzenia postępowania w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Wójta Gminy M. miał być Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K., czy Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S.? W tym względzie Sąd w całości podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, że organem egzekucyjnym dla podmiotu odpowiadającego kryteriom określonym w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, w brzmieniu nadanym przez art. 15 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) jest naczelnik tzw. "dużego" urzędu skarbowego, w tym przypadku – Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S.. Powyższy pogląd jest już ugruntowany w orzecznictwie sądowym. Wystarczy wskazać na wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. o sygn. akt II FSK 1419/08, w którym podkreślono, że "właściwość miejscowa organu egzekucyjnego ustalana na podstawie art. 22 § 2 u.p.e.a. tj. stosownie do siedziby zobowiązanego, musi uwzględniać przy egzekucji należności podatkowych zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, który jest uzależniony od tego, czy zobowiązany jest podatnikiem, o którym mowa w art. 5 ust. 9b ustawy z 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych" (opubl. w zbiorze LEX nr 554083), a także wcześniejsze wyroki NSA z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 918/07 i z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1367/07. Art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) , mający zastosowanie do postępowania egzekucyjnego w administracji na mocy art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), nakazuje organom administracji publicznej przestrzeganie z urzędu swej właściwości rzeczowej i miejscowej. Oblig zareagowania na stwierdzenie niewłaściwości organu musi dotyczyć przy tym każdego etapu postępowania, a także - bez względu na stanowisko stron. Przemawia za tym charakter naruszenia przepisów o właściwości, uznanych przez ustawodawcę za kwalifikowane naruszenie prawa, wymienione wśród przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.). W tej sytuacji wydanie z urzędu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wszczętego i prowadzonego przez niewłaściwy organ, uznać należy za zgodne z prawem. Postawę prawną tego orzeczenia stanowi art. 59 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przewidujący umorzenie postępowania "w innych przypadkach przewidzianych w ustawach". Takie też postanowienie wydał w tej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w K., zasadnie korygując błędną podstawę prawną umorzenia, powołaną w postanowieniu organu egzekucyjnego (tj. art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W tym ostatnim zakresie organ nadzoru prawidłowo wskazał na czym polega niedopuszczalność egzekucji (w sensie podmiotowym i przedmiotowym), o której mowa w art. 29 powołanej wyżej ustawy. Strona skarżąca poglądu tego nie zakwestionowała w skardze, mimo sformułowania zarzutu naruszenia przepisu art. 29. Zarzut ten Sąd uznał więc za nieuzasadniony. Brak jest także podstaw do stwierdzenia, że strona była pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu, oraz że organ nadzoru naruszył art. 7, 10 i 77 Kpa w tej sprawie. Wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania z powodu niewłaściwości organu winno, w ocenie Sądu, nastąpić niezwłocznie po stwierdzeniu tego faktu. Stąd twierdzenie strony skarżącej, zawarte w zażaleniu, że rozstrzygnięcie w przedmiocie właściwości było przedwczesne, wobec niezakończenia postępowania z zakresie badania zasadności zarzutów na prowadzenie egzekucji, uznać należy za niezasadne. Organ niewłaściwy nie może bowiem kontynuować tego postępowania i nie może orzec w przedmiocie zarzutów. W kontekście powyższego stanowiska strony skarżącej, za całkowicie z nim sprzeczny trzeba uznać, postawiony na rozprawie, zarzut, że organ nie miał prawa umorzyć postępowania egzekucyjnego, gdyż było już ono zakończone z powodu wyegzekwowania całej należności pieniężnej. Ten argument jest zresztą także sprzeczny ze stanem faktycznym, gdyż zobowiązana A S.A. złożyła, przewidziane prawem środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym, co oznacza, że do czasu ich ostatecznego rozpoznania - postępowanie to nadal się toczyło. Przyjęcie poglądu strony skarżącej prowadziłoby do nieskuteczności jakichkolwiek środków zaskarżenia, w tym zwłaszcza zarzutów na postępowanie egzekucyjne, w sytuacji wyegzekwowania należności. Jest to sprzeczne z treścią przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która w art. 59 § 1 pkt 1 przewiduje, że postępowanie egzekucyjne umarza się gdy obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania, a nie w jego wyniku. Odnosząc się z kolei do zasadniczego zarzutu skargi, bo stanowiącego podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, czyli zarzutu rażącego naruszenia art. 62 K.p.a., Sąd uznał, że organ nadzoru, rozpoznając jednym postanowieniem dwa zażalenia wniesione przez dwie strony postępowania egzekucyjnego (tj. zobowiązanego i wierzyciela) na to samo postanowienie organu egzekucyjnego, działał zgodnie z prawem, mimo iż zbędnie powołał się na art. 62 K.p.a. jako podstawę do rozpoznania dwóch zażaleń wniesionych na postanowienie organu egzekucyjnego o umorzeniu tego postępowania. W niniejszej sprawie toczyło się bowiem tylko jedno postępowanie administracyjne (egzekucyjne), nie wystąpiła zatem wielość spraw, które mogły być połączone w oparciu o art. 62 K.p.a. stanowiący, że " w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony". Wniesienie środków odwoławczych od jednego orzeczenia (decyzji, postanowienia) organu administracji publicznej przez strony postępowania wszczyna tylko jedno postępowanie odwoławcze (zażaleniowe), w toku którego rozpoznaniu podlegają wszystkie, wniesione skutecznie, środki zaskarżenia, jednym orzeczeniem organu odwoławczego. Odmienny sposób postępowania, prowadziłby – przy wielości stron postępowania - do dwukrotnego lub kilkakrotnego rozstrzygania tej samej sprawy decyzją ostateczną, co jest niedopuszczalne w świetle art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Warto w trym miejscu przytoczyć wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 502/08 (opubl. w zbiorze LEX nr 527256) , w którym zawarto następujące tezy: "1. W wypadku gdy organ II instancji wyda decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, mimo nie rozpatrzenia wszystkich wniesionych odwołań, to rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, mimo nie rozpatrzenia wszystkich wniesionych odwołań kończy postępowanie odwoławcze. W takiej sytuacji wyłączona jest możliwość rozpoznania innych, dotychczas nie rozpatrzonych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie decyzja organu odwoławczego wydana bez uwzględnienia wszystkich podnoszonych w odwołaniach zarzutów narusza jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jaką jest zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. a także w art. 78 Konstytucji RP. 2. Fakt, że odwołania wpłynęły do organu odwoławczego w różnych terminach nie uprawniał do odrębnego ich rozstrzygnięcia i wydania dwóch różnych decyzji ostatecznych. W sprawie występowały dwie różne strony i każdej z nich przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Tak długo dopóki nie upłynęły stronom terminy do złożenia odwołań od tejże decyzji, organ odwoławczy nie powinien rozstrzygać sprawy co do istoty". Postępowanie organu nadzoru w niniejszej sprawie, polegające na rozpoznaniu zażalenia wierzyciela i zobowiązanego, pozostaje zatem w zgodzie z prawem, a zbędne odwołanie się do instytucji z art. 62 K.p.a. uznać należy za wadliwość proceduralną, która nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy, nie może zatem stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia, ani tym bardziej – stwierdzenia jego nieważności. Wszystkie przedstawione wyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona, a zatem podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).