I SA/Gl 439/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 7 lutego 2022 r. nr COF.OUR.6375.22284.2021 ŁD.SM.ZZ 03320213 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2022 r. nr COF.OUR.6375.22284.2021, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej (dalej: wierzyciel, Dyrektor COF), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej k.p.a.); art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 z późn. zm., dalej u.o.a.), po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez M.W. (dalej: skarżący, zobowiązany), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 27 października 2021 r. nr COF.OUR.6375.22284.2021, mocą którego: - oddalono zarzut nieistnienia obowiązku. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor COF wystawił w dniu 15 lipca 2021 r. tytuł wykonawczy nr 81139E1-63/WA/2021, obejmujący nieuiszczoną opłatę abonamentową RTV za okres od stycznia 2016 r. do marca 2021 r. Na jego podstawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: Naczelnik US), prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne. Stanowisko wierzyciela na wniesione zarzuty zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 27 października 2021 r. nr COF.OUR.6375.22284.2021, w którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku. Do postanowienia dołączono: - kserokopię wniosku o rejestrację odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 2 stycznia 2002 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 9 listopada 2021 r., skarżący złożył zażalenie na postanowienie wierzyciela z dnia 27 października 2021 r. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2022 r. nr COF.OUR.6375.22284.2021, Dyrektor COF, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 27 października 2021 r. nr COF.OUR.6375.22284.2021, mocą którego oddalono zarzut nieistnienia obowiązku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż ustawa o opłatach abonamentowych, nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłat abonamentowych, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej, formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych. Odnosząc się do zarzutów, wierzyciel stwierdził, że na imię i nazwisko skarżącego, zgłoszona została rejestracja odbiornika RTV, używanego pod adresem: ul. [...], W. Po zgłoszeniu rejestracji, wydana została książeczka radiofoniczna nr [...], stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Jak stwierdził Dyrektor COF, w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. nr 187, poz. 1342, dalej: rozporządzenie z 2007 r.), skarżącemu został nadany indywidualny numer identyfikacyjny [...], a zawiadomienie o jego nadaniu przesłane zostało pismem w dniu 18 sierpnia 2008 r. do skarżącego. Wierzyciel podkreślił, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Jeżeli więc abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wskazano także, iż abonament przypisany jest do osoby, która zarejestrowała odbiornik RTV (w zaistniałym przypadku do skarżącego), a nie do adresu. Powołując się na powyższe argumenty, wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W zażaleniu z dnia 9 listopada 2021 r., skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku, zarzucił także nieprawidłowe doręczenie postanowienia, które wrzucone zostało przez doręczyciela do jego skrzynki pocztowej bez pozostawienia awiza. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia 7 lutego 2022 r. Dyrektor COF utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 27 października 2021 r. Wierzyciel w rozstrzygnięciu tym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu postanowienia podano, że na imię i nazwisko skarżącego zgłoszona została rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...], W. Po zgłoszeniu rejestracji, wydana została książeczka radiofoniczna nr [...], stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że zaskarżone postanowienie nie zostało mu prawidłowo doręczone, wierzyciel wskazał, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego uzyskał wyjaśnienia z Urzędu Pocztowego W. (odpowiadającego za doręczenie przesyłki), skontrolowano dane dotyczące przedmiotowej przesyłki zawarte w Zintegrowanym Systemie Teleinformatycznym i ustalono, iż druk potwierdzenia odbioru prawdopodobnie uległ oderwaniu w trakcie transportu. Powyższe spowodowało przeświadczenie doręczającego przesyłkę o możliwości dostarczenia przesyłki do skrzynki odbiorczej adresata. Niemniej postanowienie znak COF.OUR.6375.22284.2021 z dnia 27 października 2021 r. dotarto do skarżącego, który skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia zażalenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zobowiązany zaskarżył w całości postanowienie Dyrektora COF z dnia 7 lutego 2022 r. wnosząc o: - uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia 7 lutego 2022 r., - uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A z dnia 27 października 2021 r., - uchylenie w całości tytułu wykonawczego 81139E1-63/WA/2021 z dnia 15 lipca 2021 r. oraz - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił rażące naruszenie: - art. 6 k.p.a. poprzez działanie z naruszeniem prawa a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. oraz poprzez niepodjęcie czynności wnioskowanej przez stronę a mianowicie nieprzedstawienie pełnego materiału dowodowego przed wystawieniem tytułu egzekucyjnego, czym naruszono słuszny interes obywatela a także naruszenia obowiązku należytego i wyczerpującego informowania obywatela poprzez niedostarczenie wnioskowanego materiału dowodowego jak też niepouczenie obywatela o jego prawach przed wydaniem tytułu wykonawczego, oraz niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu i prawa wypowiedzenia się przez stronę co do zgromadzonych materiałów i zgłoszonych żądań, jak też naruszenie prawa materialnego w związku z niedopełnieniem przez organ obowiązków określonych w zapisach rozporządzenia z 2007 r., czego skutkiem jest brak podstaw do żądania zobowiązania objętego tytułem wykonawczym, co do którego skarga się odnosi, - art. 7 k.p.a. poprzez niedokonanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszające w ten sposób słuszny interes obywatela a mianowicie poprzez niepodjęcie wnioskowanych działań, polegających na przedstawieniu stronie wnioskowanych dokumentów oraz niepodjęcie działań mających na celu bezsporne i właściwe ustalenie i potwierdzenie faktu czy czynność wysłania listu wymaganego przez prawo, faktycznie miała miejsce tzn. potwierdzenia czynności dokonania tego wysłania z dnia jego wysłania, gdzie wskazano tylko zapis, że czynność taka miała miejsce natomiast brak było potwierdzenia z rejestru lub zapisu kodu komputerowego z tej daty, że rzeczywiście wpis danych w bazie abonentów miał miejsce w dniu 18 sierpnia 2008 r. - art. 8 k.p.a. poprzez nieudzielanie informacji stronie, ignorowanie żądania co do przedstawienia zgromadzonych dowodów stronie, w postępowaniu odwoławczym, dokonywanie nieprawidłowego doręczenia poprzez nieprawdziwy wpis w rejestrze przesyłek, że pismo zostało doręczone, podczas gdy brak jest oryginalnego potwierdzenia odbioru a pismo zostało wrzucone do skrzynki, co oznacza potwierdzenie nieprawdy w rejestrze, co skutkuje utratą zaufania do organu. - art. 9 k.p.a., poprzez niepoinformowanie strony o jej prawach w postępowaniu, przed wydaniem tytułu wykonawczego, jak też nieinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania m.in poprzez nieudzielenie informacji co do zgromadzonego materiału, pomimo żądania strony. - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie, przed wydaniem decyzji - tytułu wykonawczego, umożliwienia wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań, a przede wszystkim nieprzedstawienie stronie zgromadzonego materiału dowodowego pomimo żądania strony do jego przedstawienia. Jednocześnie skarżący wniósł o zobowiązanie Poczty Polskiej S.A. do doręczenia: - wyciągu z bazy sekwencyjnej programu stosowanego do prowadzenia bazy abonenta Poczty Polskiej S.A, z którego do zaskarżonego postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia 7 lutego 2022 r. sygn. COF.OUR.6375.22284.2021, został w załączniku załączony zrzut - obraz z komputera, na okoliczność ustalenia czy dany wpis byt faktycznie dokonany w dacie 18 sierpnia 2008 r. i w wersji z tej daty, w celu ustalenia faktycznej daty dokonania wpisu w systemie bazy danych abonenta Poczty Polskiej S.A. oraz ustalenia wersji oprogramowania, jaka była stosowana w czasie dokonania wpisu i z daty dokonania "zrzutu" z ekranu komputera, - protokołu odbioru oprogramowania stosowanego przez Pocztę Polską S.A. dla celów prowadzenia bazy abonenta, celem ustalenia kiedy oprogramowanie bazy danych abonentów Poczty Polskiej S.A. w wersji, w jakiej przedstawiono "zrzut" z ekranu komputera, faktycznie było wdrożone i w jakiej wersji było używane w dniu 18 sierpnia 2008 r.; pod rygorem uznania, ze czynności dokonania zawiadomienia skarżącego w dniu 18 sierpnia 2008 r. przez Pocztę Polską S.A, nie zostały udowodnione. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Na wstępie Sąd wskazuje, że art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) umożliwia wniesienie skargi na każde postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem, Dyrektor COF utrzymał w mocy własne postanowienie, którym oddalono zarzut w postaci nieistnienia obowiązku. Przechodząc do dalszych rozważań, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, przysługuje prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że na imię i nazwisko skarżącego zgłoszono odbiornik RTV i dotyczyło to nieaktualnego już miejsca zamieszkania zobowiązanego. Okoliczność tę udokumentowano kopią "Wniosku o zezwolenie na używanie urządzenia" opatrzonego datą 2 stycznia 2002 r. Na formularzu tym wskazano adres: W., ul. [...]. Wobec powyższego przyjąć należy, że taka rejestracja miała miejsce. Zrodziło to więc obowiązek skarżącego do ponoszenia opłat abonamentowych. Zgodzić się należy z poglądem, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej, obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2019 r. sygn. I GSK 928/18, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa więc do czasu wyrejestrowania odbiornika RTV, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał. Zasadnym jest również stanowisko, że zmiana miejsca zamieszkania, sprzedaż lokalu, gdzie użytkowany był zarejestrowany odbiornik RTV i brak rejestracji odbiornika RTV w nowym miejscu zamieszkania, nie jest okolicznością, która zwalnia z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Zatem, skoro doszło do rejestracji odbiornika RTV w 2002 r. na ul. [...] w W., to późniejsza zmiana miejsca zamieszkania skarżącego, nie zwalnia go z obowiązku regulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Taki skutek wywołuje natomiast wyrejestrowanie takiego odbiornika. Warunkiem koniecznym dla wykazania nieistnienia obowiązku, w tym przypadku powinności uiszczania opłaty abonamentowej, jest przedstawienie dokumentu potwierdzającego dokonanie wspomnianej czynności. Podkreślić należy, że ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na podmiocie, który wywodzi z tego korzystne dla siebie skutki, a więc na zobowiązanym. Skoro skarżący nie legitymuje się takim dowodem pochodzącym sprzed okresu dochodzonych zaległości, to wierzyciel prawidłowo oddalił zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W tej sytuacji wierzyciel zasadnie dochodzi wymagalnych opłat abonamentowych. Zobowiązany podnosi także zarzuty co do prawidłowości nadania mu indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników RTV. Stwierdził bowiem, że nie została mu doręczona taka informacja. Zgodnie § 5 rozporządzenia z 2007 r., dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników, stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 2007 r. (ust. 2). Z § 5 rozporządzenia z 2007 r., wynika że Poczta Polska Spółka Akcyjna, była zobligowana do tego, aby wszystkim zarejestrowanym w dniu wejścia w życie wspomnianego aktu wykonawczego, nadać indywidulany numer identyfikacyjny, a także zawiadomić ich o tym fakcie. Podkreślić przy tym należy, że wskazany przepis stanowi o "powiadomieniu" użytkowników, a zatem o przesłaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na adres abonenta, pod którym rejestracja nastąpiła. W sytuacji braku zawiadomienia przez użytkownika o zmianie adresu, przesłanie powiadomienia na adres wskazany przy rejestracji, czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia z 2007 r. Podkreślić należy, że nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego, nie było tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło wyłącznie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat, indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem. Zatem skoro skarżący nie dopełnił wymogów formalno-prawnych związanych z wyrejestrowaniem odbiornika RTV, to Poczta Polska Spółka Akcyjna, zobligowana była do nadania zobowiązanemu wspomnianego numeru. Dla istnienia obowiązku wnoszenia opłat, bez znaczenia jest kwestia potwierdzenia doręczenia, czy też nadania wspomnianego zawiadomienia, gdyż ma ono wyłącznie charakter informacyjny, a nie kreujący obowiązek. W wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. K 24/08 (opubl. Lex nr 564548), wydanym w przedmiocie zgodności z Konstytucją RP art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 u.o.a. - dotyczących charakteru uiszczania opłat abonamentowych, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF, jest czynnością materialno-techniczną, dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Oznacza to, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV, powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa, a nie akt administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. II FSK 429/18, opubl. w CBOSA). Jeżeli więc organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien z kolei wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. I SA/Gl 1156/21, opubl. w CBOSA). Reasumując niezasadny okazał się zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że niezasadne są zarzuty skargi naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Dyrektor COF w toku postępowania podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Ustalenia poczynione przez Dyrektora COF, znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach, zaś skarżący nie przedstawił dowodów, które podważałyby istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, uznane przez organ za udowodnione. Dyrektor COF przeprowadził dowody z dokumentów, które pozwoliły na pełną kontrolę postanowienia. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwalał na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego ciąży na organie administracji i w toku postępowania organ administracji podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niewątpliwie postępowanie powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dyrektor COF działał w granicach prawa, a rozpoznając sprawę co do jej istoty, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, prawidłowo ocenił wartość dowodową poszczególnych dowodów. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że postanowienie zaskarżone zażaleniem nie zostało mu prawidłowo doręczone z powodu wrzucenia go do skrzynki pocztowej bez pozostawienia awiza; Sąd uznał, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Niewątpliwie bowiem postanowienie to dotarło do skarżącego najpóźniej w dniu 9 listopada 2021 r., a zatem zarzut mógłby jedynie dotyczyć przyjęcia innej daty doręczenia niż data wyjęcia przesyłki przez skarżącego ze skrzynki pocztowej. W niniejszej sprawie data ta jednak nie miała znaczenia skoro przedmiotem postępowania nie jest wniesienie przez skarżącego zażalenia z uchybieniem terminu, a zażalenie skarżącego zostało merytorycznie rozpoznane. Sąd nie dopuścił dowodu z dokumentów wnioskowanych w skardze. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie − przy czym dotyczy to tych dokumentów, które nie znajdują się w aktach sprawy; kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest bowiem zawsze na podstawie akt administracyjnych przesłanych przez organ. Tego rodzaju przypadek nie zachodzi w niniejszej sprawie. Celem postępowania dowodowego przed sądami administracyjnymi nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, ale wyłącznie ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Cel ten wynika z brzmienia art. 106 i art. 113 p.p.s.a. (tak. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r., sygn. II OSK 2589/12, z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 3082/12, opubl. w CBOSA). Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.