I SA/Gl 447/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku p o s t a n a w i a skargę odrzucić WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie przedłużenia A S.A. w M. (dalej jako "Spółka" lub "skarżąca") terminu zwrotu na rachunek bankowy kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2018 r. w wysokości [...] zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Spółki dokonanej w ramach kontroli celno-skarbowej, tj. do dnia 10 grudnia 2018 r. Na powyższe postanowienie Spółka, działająca przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniosła skargę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 lutego 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej oraz złożenie dokumentu wskazującego na umocowanie osób je udzielających w imieniu skarżącej. Przesyłka polecona zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została uznana za skutecznie doręczoną pełnomocnikowi skarżącej z upływem 11 marca 2019 r., albowiem została zwrócona w dniu 13 marca 2019 r. po dwukrotnej jej awizacji (w dniu 25 lutego 2019 r. i w dniu 5 marca 2019 r.). Pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r., data wpływu 4 kwietnia 2019 r., pełnomocnik skarżącej poinformował o wypowiedzeniu Spółce udzielonego mu pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Z powyższego przepisu wynika, że pełnomocnik skarżącego wnoszący do sądu skargę, ma obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu – art. 29 p.p.s.a. Przepis ten nie wskazuje, o jaki konkretnie dokument chodzi, jednakże w przypadku spółek kapitałowych przyjmuje się zasadniczo, że jest to dokument pochodzący z Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 615/06). Co do zasady brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony stanowi brak formalny, którego nieusunięcie prowadzi do odrzucenia skargi - art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Wobec powyższego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., w których to przepisach ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. W konsekwencji znajduje zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (por. postanowienia NSA z dnia: 15 kwietnia 2014r., sygn. akt I GSK 577/14, z dnia 17 czerwca 2014r., sygn. akt II GSK 1375/14, z dnia 17 września 2014r., sygn. akt I OSK 2106/14, z dnia 17 listopada 2014r., sygn. akt I FSK 1505/14). Z akt niniejszej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi po dwukrotnym jej awizowaniu została uznana za skutecznie doręczoną pełnomocnikowi skarżącej z upływem 11 marca 2019 r. Tym samym termin na uzupełnienie ww. braku formalnego upłynął bezskutecznie w dniu 18 marca 2019 r. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, skargę należało odrzucić. Jedynie na marginesie wskazać przyjdzie, że pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 1 kwietnia 2019 r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku, albowiem po pierwsze zostało złożone po upływie ww. terminu, a po drugie zgodnie z treścią art. 42 § 2 p.p.s.a. adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych. Z przedmiotowego pisma wynika, że wypowiedzenie pełnomocnictwa nastąpiło w dniu 26 marca 2019 r., a zatem po upływie terminu do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu