I SA/Gl 460/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako "organ nadzoru" lub "Dyrektor"), po rozpoznaniu zażalenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie (dalej jako "Wierzyciel"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., dalej jako "u.p.e.a."), uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej jako "organ egzekucyjny") z dnia [...] r. nr [...] w sprawie obciążenia Wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wobec A sp. z o.o. w likwidacji (dalej jako "zobowiązana") w kwocie [...] zł i orzekł o określeniu kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie [...] zł i obciążeniu nimi Wierzyciela. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] r. Wierzyciel wystawił wobec zobowiązanej tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący należność z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków. Organ egzekucyjny nadał temu tytułowi klauzulę o skierowaniu do egzekucji. Zawiadomieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny "zajął" wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. Powyższe zawiadomienie doręczono bankowi w dniu [...] r., zaś zobowiązanej wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego w trybie art. 44 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe zajęcie bank poinformował, iż nie prowadzi rachunków zobowiązanego. Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny, działając w oparciu o treść art. 59 § 2 i § 3 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne. Zawiadomieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny zawiadomił Wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych. Pismem z dnia 20 listopada 2020 r. Wierzyciel wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie tych kosztów. Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny obciążył Wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...] zł. Jako podstawę przyjął kwotę [...] zł tytułem wydatku egzekucyjnego ustaloną na podstawie art. 64b u.p.e.a. oraz kwotę [...] zł ustalona na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. Na powyższe postanowienie Wierzyciel wniósł zażalenie. Wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu zarzucił naruszenie: - art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię w sytuacji, gdy opłata ta nie określa maksymalnej wysokości tej opłaty, a jej wysokość 1% egzekwowanej należności głównej nie znajduje odzwierciedlenia w faktycznie poniesionych przez organ egzekucyjny nakładach pracy i tym samym obciążenie wierzyciela obowiązkiem poniesienia nieegzekwowalnych kosztów w sposób sprzeczny z celem egzekucji, co znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14; - art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że znajduje on zastosowanie podczas gdy w sprawie nie został zastosowany żaden środek egzekucyjny, a zatem nie zmaterializowały się żadne przesłanki do jego zastosowania; - art. 107 § 3 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz zasady wyrażonej z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez brak odniesienia się organu egzekucyjnego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do motywów, jakimi się kierował organ egzekucyjny nakładając na Wierzyciela koszty bezskutecznej egzekucji poprzez ograniczenie się wyłącznie do przytoczenia przepisów prawa, sposobu obliczenia kosztów bezskutecznego postępowania egzekucyjnego i w konsekwencji rozstrzygnięcie na niekorzyść Wierzyciela. Oceniając wniesione zażalenie Dyrektor wskazał na treść art. 64c § 1, § 3, § 4, § 6a i § 7 u.p.e.a. Wskazał, że w niniejszej sprawie zachowane zostały terminy i procedura uregulowana w tych przepisach. Jednocześnie zasadność obciążenia Wierzyciela kosztami jest konsekwencją braku możliwości ich ściągnięcia od zobowiązanego, niezależnie od przyczyny jej nieściągnięcia. Podkreślił, że Wierzyciel kwestionuje w sprawie zarówno obciążenia go kosztami, na które składa się opłata manipulacyjna, jak i je wysokość. Dyrektor odwołał się zatem do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14. Wskazał, że organ egzekucyjny określił na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. koszty egzekucyjne, tj. opłatę manipulacyjną z tytułu wydatków za wszelkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych w wysokości 1% egzekwowanej należności, natomiast na mocy art. 64b u.p.e.a. określił wydatek egzekucyjny poniesiony w związku z prowadzeniem egzekucji w kwocie [...] zł (co nie jest sporne). Organ nadzoru podkreślił, że opłata manipulacyjna jest odrębną opłatą, naliczaną obok innych opłat za dokonanie poszczególnych czynności i jest ona należna wówczas, gdy po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego okazało się, że egzekucja jest bezskuteczna z uwagi na brak majątku. Z art. 64 § 10 u.p.e.a. wynika bowiem, że obowiązek jej uiszczenia powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, a w przypadku gdy pierwszą czynnością jest zajęcie wierzytelności pieniężnej lub innego prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności –równocześnie z obowiązkiem uiszczenia opłaty za zajęcie. Stanowi ona bowiem zwrot wydatków poniesionych za wszelkie podejmowane czynności manipulacyjne (np. wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego) dokonane w toku prowadzonej egzekucji, niezależnie od jej wyników. W ocenie Dyrektora obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstał, bowiem Spółce doręczono odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego. Co prawda Spółka nie podjęła korespondencji, pomimo dwukrotnej awizacji, jednakże uznano ją za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. Jednocześnie ustalona w postanowieniu opłata manipulacyjna, zważywszy na ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego, zdaniem organu odwoławczego, odpowiada sytuacji opisanej w tym wyroku i stanowi przejaw oderwania wartości od rzeczywistego nakładu pracy organu egzekucyjnego i podjętych przez niego czynności. Ustalenie w takiej wartości opłaty manipulacyjnej narusza zasady zakazu nadmiernej ingerencji (naruszeniu proporcji pomiędzy obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych a prawem własności jednostki do własności). Zdaniem Dyrektora w sprawie należało zastosować mechanizm procentowy, analogicznie jak zostało to uregulowane w przypadku zajęcia nieruchomości, z zastosowaniem niższych stawek procentowych. Zatem skoro podzielenie maksymalnej kwoty opłaty za zajęcie nieruchomości ([...] zł) przez przewidzianą dla tej czynność stawkę procentową daje kwotę [...] zł, można ją, w ocenie organu odwoławczego, uznać za maksymalną wysokość opłaty manipulacyjnej, która zasadniczo stanowi 1% egzekwowanej należności oraz – odpowiednio – pięciokrotność tej ostatniej kwoty, tj. kwotę [...] zł (jako maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej za zajęcie rachunku bankowego. W ten bowiem sposób można z treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz odnoszącego się do niego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wywieść normę, że za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i pkt 3 wierzytelności pieniężnych lub praw majątkowych organ pobiera 5% kwoty wyegzekwowanych należności, nie mniej jednak niż [...] i nie więcej niż [...] zł. Na tych samych zasadach można też wywieść normę dla art. 64 § 6 u.p.e.a., że z tytułu wydatków za wszelkie czynności manipulacyjne pobiera się 1% kwoty egzekwowanej, nie mniej niż [...] zł i nie więcej niż [...] zł. Odpowiada to bowiem najbardziej treści wyroku SK 31/14. Dyrektor zwrócił także uwagę, że powyższy tok myślenia znalazł odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z tego też względu, uwzględniając stanowisko Wierzyciela zawarte w zarzutach, jak również indywidulany charakter sprawy, a także przesłanki wynikające z ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, za zasadne uznał uchylenie zaskarżonego postanowienia i obciążenie Wierzyciela kosztami w wysokości [...] zł. W skardze na powyższe postanowienie Wierzyciel, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucił naruszenie: 1. Przepisów prawa materialnego, tj.: a) Art. 64 § 6 u.p.e.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji, poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy brak określenia maksymalnej opłaty manipulacyjnej w tym przepisie stanowi o jego niekonstytucyjności, a brak uchylenia tego przepisu nie daje podstaw do określania w drodze wykładni dokonanej przez organy administracji publicznej, a w związku z tym stosowanie przepisów w zgodzie z Konstytucją wymaga zrezygnowania z pobierania tych opłat; b) Art. 64 § 6 w zw. z art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, ze dokonane przez organ odwoławczy obciążenie Wierzyciela opłatą manipulacyjną w wysokości [...] zł w wyniku analogii odnoszącej się do art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. jest zgodne z prawem chociaż nie znajduje odzwierciedlenia w faktycznie poniesionych przez organ egzekucyjny nakładach pracy, częstotliwości podejmowanych czynności, i ich skomplikowaniu w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt SK 31/14) stwierdził niezgodność art. 64 § 6 u.p.e.a. z Konstytucją w zakresie, w jakim nie określa on maksymalnej wysokości tej opłaty i nakazał uwzględnienie ww. okoliczności oraz racjonalnej zależności między wysokością opłaty egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej a faktycznymi czynnościami organów egzekucyjnych; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art.7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, nierozważnie i nieuwzględnienie słusznego interesu Skarżącej, niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek w zakresie określenia opłaty manipulacyjnej w wysokości [...] zł w zaskarżonym postanowieniu, przede wszystkim poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności faktycznych świadczących o poziomie skomplikowania dokonanych czynności egzekucyjnych oraz o poniesionym nakładzie pracy organu egzekucyjnego, tym samym nieuwzględnienie wytycznych, jakie dla możliwości zastosowania uznanego za niezgodny z prawem art. 64 § 6 u.p.e.a. ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca20I6 r. (sygn. akt SK 31/14); b) art.6, art. 8 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art.18 u.p.e.a. w zw. z art. 7 Konstytucji, poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego i ograniczenie się do prostego wskazania, ze budowanie przy ustaleniu kosztów paraleli do wymiarkowanej maksymalnej opłaty manipulacyjnej w oparciu o art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. uzasadnia zastosowanie art. 64 § 6 u.p.e.a zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a w konsekwencji powyższego nieuprawnione potraktowanie interpretacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt SK 31/14 jako znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy argumentacja Trybunału Konstytucyjnego nie koreluje ze stanem faktycznym sprawy, a w konsekwencji powyższego naruszenie wskazań wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz zasady praworządności i pogłębienia zaufania do obywateli; c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez orzeczenie co do istoty sprawy z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7 i art. 77 § 1, art. 8 § 1, art. 80 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Pełnomocnik Wierzyciela wniósł o dopuszczenie dowodu z postanowień organów podatkowych oraz OSR dla projektu ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw z dnia 15 października 2018 r. na okoliczności faktyczne powołane w skardze, tj. że wyliczenie wartości czynności egzekucyjnej jest możliwe w oparciu o stan faktyczny. Ponadto pełnomocnik Wierzyciela wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do naliczenia opłaty, co wynika z postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z nim podjęto jedynie następujące czynności: za pośrednictwem systemu OGNIVO organ egzekucyjny skierował zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w B S.A., które było nieskuteczne z uwagi na brak rachunku, zweryfikowano za pośrednictwem środków teleinformatycznych dane w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych, CEPiK, JPK. Ponadto opłata manipulacyjna została określona w sposób niezwiązany z rzeczywistymi kosztami prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jej wysokość określona zostało stosunkowo, jako określony procent od kwoty [...] zł określonej w art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a na podstawie wykładni administracyjnej polegającej na zastosowaniu proporcji opartej na "parametrach ustawowych". Podkreślono także, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy pominięcia prawodawczego, a zmiany w u.p.e.a. nie zostały wprowadzone. Jednocześnie autor skargi odwołał się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których z uwagi na ww. wyrok TK oraz zaniechania legislacyjne uzasadniono konieczność zrezygnowania z pobierania opłat wskazanych w tym wyroku. Dalej pełnomocnik Wierzyciela argumentował, że ustawa z dnia 4 lipca 2019 r., o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustawna w dniu sporządzania przedmiotowej skargi nie weszła jeszcze w życie, jednakże ustawodawca wskazał w niej jakie stawki opłaty manipulacyjnej uznaje za adekwatne do nakładu pracy organu egzekucyjnego, i które jednocześnie zapewniają finansowanie aparatu egzekucyjnego. Zatem ustawodawca określił jaki jest maksymalny, rozsądny pułap opłaty manipulacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność obciążenia wierzyciela opłatą manipulacyjną oraz jej wysokość, ta bowiem wpływa na wysokość kosztów jakie ma on ponieść. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że kwestia kosztów egzekucyjnych, tak jak i opłaty manipulacyjnej na podstawie art. 61 § 1 pkt 6 i § 6 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. w orzecznictwie sądów administracyjnych nie została w sposób jednoznaczny przesądzona. Można wyróżnić w zasadzie już cztery linie orzecznicze. Pierwsza z nich dotyczy możliwości określenia maksymalnej wysokości tych kosztów na zasadzie analogii do zasad określenia maksymalnej wysokości opłat za zajęcie nieruchomości, a zatem tak jak uczynił to organ odwoławczy w niniejszej sprawie (por. wskazywane przez organ odwoławczy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego). Jest także drugi nurt, zgodnie z którym wobec zaniechań legislacyjnych ustawodawcy nie jest możliwe stosowanie w ogóle norm wynikających z ww. przepisów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 412/18, z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 2576/18 i z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3238/17). Jest także trzecia linia, zgodnie z którą konieczne jest powiązanie opłat z realiami konkretnego postępowania egzekucyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 693/15, z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16, z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2621/17 z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3700 i 3701/18 oraz z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 869/18). Wreszcie w orzecznictwie zwłaszcza wojewódzkich sądów administracyjnych pojawił się pogląd, że wobec uchwalenia nowelizacji u.p.e.a., określone w nich stawki mogą być stosowane także w okresie przed wejściem w życie tej ustawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 6 kwietnia 2020 roku, sygn. akt I SA/Bd 112/20). W ocenie Sądu, trzecia z powyżej reprezentowanych linii orzeczniczych najbardziej odzwierciedla sytuację, w której określenie kosztów postępowania egzekucyjnego następuje w zgodzie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. SK 31/14. Takie bowiem ustalenie kosztów nie pozbawi organu egzekucyjnego możliwości naliczenia opłaty manipulacyjnej, z drugiej jednak strony nie doprowadzi do represyjnego wręcz pobierania tej opłaty zarówno od zobowiązanego, jak i wierzyciela. Posłuży się przy tym argumentacją zawartą w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1359/19, bowiem zachowała ona pełnię aktualności. Przypomnieć należy, że w myśl art. 64 § 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Należy przy tym mieć na uwadze i to, że wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 (opublikowanym w: Dz.U. z 2016 r., poz. 1244) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku orzekającego o niekonstytucyjności art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., nie pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanego postanowienia. W swoich rozważaniach Trybunał Konstytucyjny podkreślał, że "brak określenia górnej granicy opłat egzekucyjnych oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy dłużnika stają się jedynie dodatkową sankcją pieniężną". Trybunał Konstytucyjny wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym opłaty takie, są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą, chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością (wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2066/14). Nie ulega przy tym wątpliwości, że powyższy wyrok ma charakter zakresowy i dotyczy tzw. pominięcia legislacyjnego. Konsekwencją jego nie było zatem wyeliminowanie z porządku prawnego kontrolowanych przepisów. Jednakże nie oznacza to możliwości ich stosowania bez uwzględnienia wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny, a tak uczyniły organy w niniejszej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się jednolicie, że w takich sytuacjach stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność pominięcia prawodawczego oznacza, iż wyrok Trybunału powinien być uwzględniony przy ocenie prawnych podstaw wydanej decyzji. W takim wypadku mają bezpośrednie zastosowanie przepisy Konstytucji oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego, które powodują określoną zmianę stanu prawnego. (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., I FPS 2/06 (ONSAiWSA 2007, nr 1, poz. 3; wyrok składu 7 sędziów NSA z 10 marca 2009 r., II OPS 2/09). Oceniając niniejszą sprawę odnotować również należy i to, że w ostatnich orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego uwidoczniony został pogląd, iż "Nie ulega wątpliwości, że ustawowe określenie maksymalnej wysokości opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej czy maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej są typowymi czynnościami konwencjonalnymi, a nieuchylenie (zakresowe stwierdzenie niekonstytucyjności) przez Trybunał Konstytucyjny przepisu, który tych kwot nie określa nie daje podstaw do ich określenia w drodze wykładni dokonywanej przez sąd administracyjny. Nie zrobił tego również Trybunał Konstytucyjny, uznając że przekracza to jego kompetencje. Ewentualna modyfikacja zakwestionowanej normy prawnej powinna nastąpić w drodze wyraźnego aktu prawotwórczego, podjętego przez upoważnione do tego organy (zob. M. Wojtuń, Termin do wniosku o zwolnieniu od podatku od spadków i darowizn. Glosa do wyroku NSA z dnia 12 września 2013 r., II FSK 1991/13, Glosa 2014/2/125-129). Tak więc skoro niezgodne z Konstytucją jest pominięcie w kwestionowanych przepisach maksymalnej wysokości opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej czy maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, to należy przyjąć, iż stosowanie tych przepisów w zgodzie z Konstytucją wymaga zrezygnowania z pobierania tych opłat. W przeciwnym wypadku ich maksymalna wysokość będzie niejednolicie ustalana przy każdorazowym pobieraniu opłaty, z pominięciem zobiektywizowanych kryteriów i w konsekwencji naruszone zostaną wskazane w wyroku Trybunału wzorce konstytucyjne (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2576/18). Jednakże powyższe, w ocenie Sądu, sprzeczne jest z rolą wyroku zakresowego wydanego przez Trybunał Konstytucyjny. Co więcej powoduje, że organ egzekucyjny pomimo wyraźnego uprawnienia do pobierania opłaty manipulacyjnej wynikającego wprost z u.p.e.a. takiej opłaty pobrać nie może. Jednakże rozpoznając niniejszą sprawę należy także dostrzec, że w dniu 19 sierpnia 2019 r. opublikowana została w Dzienniku Ustaw pod poz. 1553 ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (dalej jako "ustawa nowelizująca"), na mocy której doszło do zmiany przedmiotowych przepisów. Zgodnie z brzmieniem art. 1 pkt 19 ustawy nowelizującej art. 64 otrzymuje brzmienie: "Art. 64. § 1. Organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną za wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej. Opłata manipulacyjna wynosi 40 zł, a w przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej opłata ulega podwyższeniu i wynosi 100 zł. § 2. Obowiązek zapłaty opłaty manipulacyjnej powstaje z chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego, oddzielnie od każdego tytułu wykonawczego. § 3. Obowiązek zapłaty opłaty manipulacyjnej nie powstaje: 1) gdy należność pieniężna, odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie i koszty upomnienia zostaną zapłacone lub umorzone w całości przed wszczęciem egzekucji administracyjnej; 2) w przypadku przekształcenia się zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne, jeżeli zabezpieczone w wyniku zajęcia zabezpieczającego środki pieniężne wystarczają na pokrycie w całości dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnej i odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie; 3) w przypadku ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. § 4. Organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40 000 zł. § 5. W przypadku zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi przez zobowiązanego lub przez podmiot wymieniony w art. 71d § 1 pkt 3 i 4, po wszczęciu egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny pobiera opłatę egzekucyjną w wysokości 5% uzyskanych w ten sposób środków pieniężnych, pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 5% uzyskanej w ten sposób: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 20 000 zł. § 6. Maksymalną wysokość opłat egzekucyjnych, o których mowa w § 4 i 5, stosuje się odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego. W przypadku wyegzekwowania lub uzyskania środków pieniężnych na zaspokojenie należności pieniężnych, odsetek z tytułu niezapłacenia ich w terminie i kosztów upomnienia dochodzonych na podstawie więcej niż jednego tytułu wykonawczego, opłatę egzekucyjną dzieli się proporcjonalnie do wysokości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztów upomnienia wyegzekwowanych lub uzyskanych na podstawie jednego tytułu wykonawczego. § 7. Obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje z chwilą: 1) wyegzekwowania należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia; 2) zapłaty po wszczęciu egzekucji administracyjnej organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia; 3) wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego w przypadku, gdy w okresie tego zawieszenia należność pieniężna, odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub koszty upomnienia zostały przekazane organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności lub zapłacone przez zobowiązanego lub przez podmiot wymieniony w art. 71d § 1 pkt 3 i 4. § 8. Przepis § 7 pkt 3 stosuje się odpowiednio do należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia przekazanych organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności lub zapłaconych przez zobowiązanego lub przez podmiot wymieniony w art. 71d § 1 pkt 3 i 4 w okresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego i wstrzymania czynności egzekucyjnych. § 9. Obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej nie powstaje, jeżeli: 1) należność pieniężna, odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie, opłata prolongacyjna, o której mowa w art. 57 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i koszty upomnienia zostały zapłacone wierzycielowi w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 56 § 1 pkt 1; 2) należność pieniężna, odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie i koszty upomnienia zostały zapłacone przez podmiot wymieniony w art. 71d § 1 pkt 1 i 2. § 10. Organ egzekucyjny w egzekucji należności pieniężnych pobiera opłatę w wysokości 20 zł za każdą dokonaną czynność egzekucyjną: 1) spisanie na miejscu u zobowiązanego protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego; 2) spisanie protokołu o udaremnieniu przez zobowiązanego przeprowadzenia egzekucji. § 11. Obowiązek zapłaty opłaty za czynności egzekucyjne, o których mowa w § 10, powstaje z chwilą podpisania przez pracownika obsługującego organ egzekucyjny odpowiednio protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego i protokołu o udaremnieniu przez zobowiązanego przeprowadzenia egzekucji. § 12. Opłatę za czynności egzekucyjne, o których mowa w § 10, pobiera się jednorazowo i dzieli się proporcjonalnie do liczby wierzycieli, którzy wystawili tytuły wykonawcze, na podstawie których organ egzekucyjny spisał protokół o stanie majątkowym zobowiązanego i protokół o udaremnieniu przez zobowiązanego przeprowadzenia egzekucji.". Uzasadniając powyższe zmiany prawodawca wskazał w odniesieniu do opłaty manipulacyjnej, iż "W proponowanym art. 64 § 1-3 uregulowano, w odmienny sposób od dotychczasowych regulacji, sposób naliczania opłaty manipulacyjnej, odstępując od procentowego sposobu naliczania tej opłaty od wysokości dochodzonego obowiązku. Przyjęto dwie kwotowe stawki tej opłaty. Opłata manipulacyjna w wysokości 40 zł jest należna w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Uznano bowiem, że zakres czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny w związku ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie jednego tytułu wykonawczego jest taki sam, niezależnie od wysokości należności pieniężnej ujętej w tym tytule. Przyjęto, że obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje już z chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Na tym bowiem etapie organ egzekucyjny obowiązany jest podjąć czynności o charakterze technicznym (rejestracja sprawy egzekucyjnej i inne) i materialnoprawnym, polegające na sprawdzeniu zgodnego z prawem wystawienia tytułu wykonawczego i dopuszczalności egzekucji administracyjnej obowiązku objętego tym tytułem. Dodatkowo organ egzekucyjny obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie egzekucyjnej nie zachodzą przesłanki określone w art. 29 § 2 ustawy. W razie uprawdopodobnienia jednej z tych okoliczności organ egzekucyjny nie przystąpi do egzekucji administracyjnej. Nieprzystąpienie przez organ egzekucyjny do egzekucji administracyjnej z uwagi na fakt, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej, jak również z powodu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 będzie skutkować ponoszeniem przez wierzyciela opłaty manipulacyjnej powstałej w związku ze wszczęciem tego postępowania egzekucyjnego. W przypadku braku wystąpienia przesłanek określonych w art. 29 § 2 bądź art. 59 § 1 ustawy organ egzekucyjny przystąpi do czynności, których celem jest doprowadzenie do wszczęcia egzekucji administracyjnej. W przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej opłata manipulacyjna ulegnie podwyższeniu i będzie wynosić 100 zł. Ustalenie tej wysokości opłaty manipulacyjnej powiązano ze średnią wydatków, jakie ponosi urząd skarbowy na obsługę tytułu wykonawczego. Uznano, że wszczęcie egzekucji administracyjnej oznacza bowiem konieczność podejmowania przez organ egzekucyjny szeregu czynności związanych z prowadzeniem tej egzekucji, w ramach której stosuje się środki przymusu, rozpatruje środki zaskarżenia oraz informowania uczestników postępowania egzekucyjnego o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych. Opłata manipulacyjna ma więc charakter wydatku związanego z koniecznością zapewnienia funkcjonowania aparatu egzekucyjnego, którego zadaniem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawnych lub orzeczeń organów administracji publicznej lub sądów." (druk sejmowy 3379, Sejm VIII kadencji). Z kolei uzasadniając zmiany w odniesieniu do opłaty egzekucyjnej ustawodawca uznał, że "Zrezygnowano z dotychczasowego systemu naliczania opłat w egzekucji należności pieniężnej za dokonanie przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W celu uproszczenia tego systemu w art. 64 § 4 wprowadzono regulację stanowiącą podstawę do naliczania, co do zasady, opłaty egzekucyjnej pobieranej w wysokości proporcjonalnej do wyegzekwowanych środków pieniężnych. Obowiązek uiszczenia opłaty egzekucyjnej uzależniono od efektów czynności egzekucyjnych prowadzących do ściągnięcia dochodzonych należności pieniężnych. Przy określaniu wysokości opłaty egzekucyjnej w proponowanym art. 64 § 4 (10% wyegzekwowanych środków pieniężnych, nie więcej niż 40 000 zł) uwzględniono twierdzenia TK, że problematyka wysokości opłat w egzekucji jest nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Bez wątpienia wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna opłat w egzekucji powinna polegać na uzyskaniu częściowego przynajmniej zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Istotne jest jednak zachowanie przez ustawodawcę racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone. Bezpośrednim celem opłat egzekucyjnych jest dostarczanie dochodów organom egzekucyjnym za wykonane przez nie czynności egzekucyjne. Zatem funkcja fiskalna opłat egzekucyjnych nie budzi wątpliwości. Z drugiej strony Trybunał Konstytucyjny wskazał, że powstawanie kosztów egzekucyjnych, jak i całe postępowanie egzekucyjne, jest następstwem uchylania się zobowiązanych od wykonywania nałożonych na nich obowiązków. Tym samym to ich negatywna postawa powoduje konieczność podjęcia działań przez organ egzekucyjny. Celem egzekucji administracyjnej, a co za tym idzie także opłat z nią związanych, jest doprowadzenie do wykonania obowiązków powstających w obszarze działania administracji, tj. spowodowanie stanu wymaganego przez przepis prawa. Środków egzekucyjnych oraz związanych z nimi opłat nie można kwalifikować jako sankcji wobec podmiotu niewywiązującego się z określonych prawem obowiązków. Pełnią one raczej funkcję stymulacyjno-wychowawczą. Konieczność poniesienia opłat obciąża bowiem zasadniczo zobowiązanego. Związana z tym dolegliwość materialna powinna stanowić dodatkowy bodziec skłaniający zobowiązanego do dobrowolnego uiszczenia należności. Powinien on w szczególności być świadomy, że uchylanie się od dobrowolnego wykonania obowiązku może wiązać się nie tylko z jego przymusowym wykonaniem, ale także z dodatkowymi kosztami, które stanowią dla niego określoną dolegliwość materialną i tym samym oddziałują na przyszłość, pełniąc funkcję wychowawczą. Jako podstawę naliczania opłaty egzekucyjnej przyjęto wyegzekwowaną należność pieniężną, której dotyczy postępowanie egzekucyjne, odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczone na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i koszty upomnienia, z wyłączeniem jednak kosztów egzekucyjnych. Pozostawiono więc, na wzór poprzednio obowiązującej regulacji zawartej w art. 64c § 5 ustawy, ograniczenie w zakresie pobierania opłaty egzekucyjnej w egzekucji kosztów egzekucyjnych. Opłata egzekucyjna nie będzie naliczana od wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych, w tym opłaty manipulacyjnej lub wydatków egzekucyjnych. Zaproponowany tryb naliczania opłaty egzekucyjnej określa górną granicę tej opłaty dla całego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego, w ramach którego została ona naliczona. W tak wszczętym postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny będzie pobierał opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych z zastrzeżeniem, że wysokość tej opłaty nie może przekraczać górnej granicy tej opłaty (10% wyegzekwowanych należności pieniężnych, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40 000 zł). Zatem w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji pieniężnej poprzez więcej niż jedną wpłatę egzekucyjną suma opłat egzekucyjnych pobranych od tych wyegzekwowanych należności nie może przekroczyć maksymalnej wysokości opłaty, którą określa proponowany art. 64 § 4, a w przypadku uzyskania tych należności - art. 64 § 5" (druk sejmowy 3379, Sejm VIII kadencji). Z powyższego wynika zatem, że zdaniem prawodawcy, uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt SK 31/14, kwoty wprost określone w nowym brzmieniu art. 64 u.p.e.a. są w pełni adekwatne i wystarczające dla zapewnienia z jednej strony fiskalnego znaczenia kosztów egzekucyjnych, z drugiej zaś wypełniają przesłankę adekwatności podejmowanych przez organ czynności. Nie może przy tym ujść uwadze Sądu i to, że z uwagi na brzmienie art. 15 ustawy nowelizującej przepis art. 64 u.p.e.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą wejdzie w życie dopiero po 18 miesiącach od dnia jej ogłoszenia, a zatem od dnia 20 lutego 2021 r. Sąd dostrzega przy tym, że z uzasadnienia projektu ustawy wynika, iż "Przewiduje się, że ustawa o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw wejdzie w życie po upływie 18 miesięcy od dnia jej ogłoszenia w związku z koniecznością dostosowania systemów teleinformatycznych, obsługujących organy egzekucyjne, do nowego systemu naliczania kosztów egzekucyjnych i opłaty komorniczej". A zatem przesłanką do odroczenia terminu wejścia w życie art. 64 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą jest kwestia techniczna związana z systemami teleinformatycznymi. Jednakże odroczenie wejścia w życie wskazanego brzmienia przepisu art. 64 u.p.e.a. nie pozwala na jego zastosowanie. Zatem nie sposób zgodzić się z czwartą z linii orzeczniczych wskazanych na wstępie. Ostatecznie należy mieć także na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 (opublikowanym w: Dz.U. z 2016 r., poz. 1244) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, że nie może budzić wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w tym sposobie określania wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Wskazał, że stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Jednakże w ocenie Trybunału Konstytucyjnego tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji. Jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna. W tym zakresie ustawodawca ma bowiem znaczną swobodę regulacyjną. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że z samej też istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że swoboda ustawodawcy określania wysokości opłat nie jest jednak nieograniczona. Problematyka wysokości opłat w egzekucji jest bowiem nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Bez wątpienia wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna opłat w egzekucji powinna polegać na uzyskaniu częściowego przynajmniej zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Istotne jest jednak zachowanie przez ustawodawcę racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone. W przeciwnym razie rola tych opłat sprowadza się do swoistej kary z tytułu niewykonania określonego obowiązku, co jest niespójne z podstawowym celem postępowania egzekucyjnego, za który należy uznać wykonanie przez dłużnika ciążącego na nim obowiązku. Następnie Trybunał Konstytucyjny wywiódł, że brak określenia górnej granicy opłaty egzekucyjnej i manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy dłużnika stają się jedynie dodatkową sankcją pieniężną. Trybunał Konstytucyjny stwierdził także, że brak określenia górnej granicy opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego, stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Uznał, że regulacje zawarte w zaskarżonych normach prawnych są nieadekwatne do podstawowego celu postępowania egzekucyjnego. Ze względu na brak określenia maksymalnych wysokości opłaty wymienionej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, opłaty te realizują w nadmiernym stopniu funkcję represyjną. Reasumując powyższe należy zatem wskazać, że w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia przez organ nadzoru brak było przepisów określających maksymalne kwoty opłaty egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej. Jednakże analizując treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, należy zatem dojść do wniosku, że przy ustalaniu kosztów egzekucyjnych w oparciu, o które orzekał Trybunał Konstytucyjne rolą organu jest ocena adekwatności wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych do skomplikowania podejmowanych przez organ egzekucyjny czynności, koniecznego dla ich wykonania nakładu pracy oraz niezbędnych do poniesienia wydatków. Ustalenie kosztów zgodnie z pierwszą ze wskazanych linii orzeczniczych nie tylko stanowi oderwanie od nakładu pracy organu egzekucyjnego, ale także może prowadzić do pobierania tej opłaty w sposób represyjny, czemu sprzeciwił się Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku. W niniejszej sprawie taka sytuacja ma miejsce. Z akt sprawy wynika, że jedynymi czynnościami podjętymi przez organ egzekucyjny było nadanie odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu (które to zajęcie było bezskuteczne), zweryfikowanie zobowiązanej za pośrednictwem środków teleinformatycznych dane w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych, CEPiK, JPK, a także próba dokonania czynności egzekucyjnej pod adresem siedziby zobowiązanej (również bezskuteczna). W wyniku ww. działań nie wyegzekwowano żadnej kwoty, nie dokonano też żadnego skutecznego zajęcia. Zatem określenie wysokości opłaty manipulacyjnej na poziomie [...] zł poprzez zastosowanie analogi do czynności zajęcia nieruchomości, która charakteryzuje się znacznie większym stopniem skomplikowania, nie znajduje uzasadnienia w sprawie, a także, może prowadzić do praktycznego braku stosowania standardów wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. Tym samym należało uznać, że zaskarżone postanowienie z uwagi na stwierdzone wadliwości należało wyeliminować z obrotu prawnego. Rolą organu nadzoru będzie zatem uwzględnienie argumentacji zawartej w niniejszym wyroku, w tym dotyczącą konieczności zapewnienia adekwatności wysokości pobieranych opłat do rodzaju czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny i ich skuteczności, tak by zachowana była równowaga między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Organ nadzoru może przy tym uwzględnić ustalenia poczynione przez ustawodawcę przy projektowaniu ustawy nowelizującej, a dotyczące czynności podejmowanch przez organ egzekucyjny zarówno w momencie doręczenia mu tytułów wykonawczych, jak i związanych ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Ponadto organ nadzoru ustali maksymalną kwotę opłaty manipulacyjnej. Jednakże koniecznym będzie w takim wypadku uwzględnienie różnic dotyczących czasochłonności i nakład pracy organów zarówno przy zajęciu wierzytelności, jak i zajęciu nieruchomości. Czynności te bowiem różnią się od siebie stopniem skomplikowania. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a., na które to koszty złożyła się kwota 100 zł tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika określona w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).