I SA/Gl 467/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi Ł. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. L. P., zwany dalej zamiennie "stroną", "zobowiązanym" lub "skarżącym", wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zwanego dalej "organem odwoławczym", "organem nadzoru" lub "Kolegium", Nr [...] z dnia [...]r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K., zwanego dalej "wierzycielem", Nr [...]z dnia [...] r. stanowiące stanowisko wierzyciela, negatywnie opiniujące zarzuty wniesione przez zobowiązanego od tytułu wykonawczego Nr [...] wystawionego przez wierzyciela w dniu 12 marca 2012 r., dotyczącego opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat parkingowych, objętych wezwaniami Nr [...] z dnia 27 maja 2011 r., [...]z dnia 31 maja 2011 r., Nr [...] z dnia 2 czerwca 2011 r. oraz Nr [...] z dnia 6 czerwca 2011 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 17, art. 18, art. 23 § 4, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a" lub "ustawą egzekucyjną" oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało, że zobowiązany pismem z dnia 25 maja 2012 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (zwanego dalej "organem egzekucyjnym"), dotyczące opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Jako podstawę zarzutów wskazał: 1. art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty dochodzonej należności, albowiem w datach wskazanych przez wierzyciela nie pozostawiał pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania Miasta K., 2. art. 33 pkt 3 u.p.e.a. poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z art. 3 i art. 4, 3. art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, polegające na niewłaściwym oznaczeniu wierzyciela w tytule wykonawczym (brak danych adresowych). Uzasadniając swoje stanowisko zobowiązany wskazał, że organ egzekucyjny zawiadomił go w dniu 21 maja 2012 r. o wszczęciu na wniosek wierzyciela postępowania egzekucyjnego w oparciu o 17 tytułów wykonawczych; w tym tytuł wykonawczy Nr [...] obejmujący opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłat parkingowych, objęte wezwaniami Nr [...] z dnia 27 maja 2011 r., Nr [...] z dnia 31 maja 2011 r., Nr [...] z dnia 2 czerwca 2011 r. oraz Nr [...] z dnia 6 czerwca 2011 r. Podkreślił, że ani on osobiście, ani inny użytkownik nie parkował ww. pojazdu we wskazanych dniach w strefie płatnego parkowania Miasta K. bez uiszczenia opłaty parkingowej. Roszczenie ocenił jako bezzasadne wskazując, że pomimo jego żądania - sformułowanego w odwołaniu od wezwania do zapłaty – wierzyciel nie przedstawił jakiegokolwiek obiektywnego dowodu na poparcie swoich roszczeń, a jedynie dokumenty sporządzone na własny użytek. Odwołując się do poglądów judykatury, akcentował obowiązki dowodowe ciążące na organie (wyrok NSA z dnia 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, z. 2, poz. 98) oraz obowiązek wydania decyzji administracyjnej wymierzającej karę pieniężną (wyrok WSA w Bydgoszczy II SA/Bd 754/04). Kontynuując Kolegium wskazało, że wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r. negatywnie zaopiniował zarzuty wniesione przez zobowiązanego od tytułu wykonawczego Nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko wierzyciel podał, że w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadził dowody z wezwań wystawionych przez inkasentów, upomnienia oraz zaświadczenia z Cepik. Podkreślił, że te dowody wskazują na istnienie obowiązku i nie przeczą im żadne inne dowody. W szczególności zobowiązany nie przedłożył dowodów, które stanowiłyby podstawę zakwestionowania danych posiadanych przez MZUiM K.. Stwierdził także, iż egzekwowany obowiązek powstaje z mocy prawa i nie wymaga określenia w żadnym orzeczeniu, a tytuł wykonawczy został sporządzony na urzędowym formularzu i jest formalnie poprawny. Organ nadzoru podał, że w zażaleniu zobowiązany zaskarżył w całości postanowienie z dnia [...]r., podnosząc zarzuty naruszenia art. 33 pkt 1, pkt 3 i pkt 10 u.p.e.a. Podtrzymał w całej rozciągłości argumentację zawartą w motywach zarzutów. Nadto akcentował, że wierzyciel nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich podniesionych przez niego zarzutów oraz że ciężar dowodu spoczywa na organie. Przechodząc do rozstrzygnięcia sprawy Kolegium opisało – ustalony w oparciu o akta - stan faktyczny sprawy stwierdzając, że samochód marki Audi A6 o numerze rejestracyjnym [...] parkował w strefie płatnego parkowania Miasta K. w dniach: 27 maja 2011 r. od 9.25 do 9.50, 31 maja 2011 r. od godz. 10.50 do 11.45, 2 czerwca 2011 r. od godz. 9.00 do 12.00 oraz 6 czerwca 2011 r. od godz. 11.05 do 11.30. Opłaty z tego tytułu nie zostały uregulowane; w związku z powyższym wystawiono wezwania: Nr [...], Nr [...], Nr [...] oraz Nr [...]. Właścicielami pojazdu od 26 marca 2007 r. są zobowiązany oraz A. P., co wynika z pisma z dnia 13 maja 2011 r. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji – Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Wierzyciel wezwał zobowiązanego do uregulowania opłaty dodatkowej za parkowanie ww. pojazdu we wskazanych dniach, w terminie 7 dni od daty otrzymania upomnienia Nr UP [...] z dnia 19 stycznia 2012 r., doręczonego w dniu 3 lutego 2012 r. – pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. W związku z nieuiszczeniem w tym terminie zaległości z tytułu opłat dodatkowych, w dniu 12 marca 2012 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] i skierował go do organu egzekucyjnego. Kolejno organ nadzoru przedstawił stan prawny sprawy, przytaczając art. 33 u.p.e.a. i identyfikując wniesione zarzuty jako zarzuty określone w tym przepisie w punktach: 1, 3 i 10. Następnie odniósł się do regulacji materialnoprawnej zamieszczonej w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zwanej dalej "u.d.p.", a w szczególności do art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1, ust. 3, ust. 4 pkt 1, art. 13f ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 40d ust. 2 i ust. 3. Zacytował także § 2, § 5 i § 13 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta K. (Dz. Urz. Woj. Śl. Nr 7, poz. 290 ze zm.), zwanej dalej "uchwałą". Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku Kolegium oceniło go jako nieuzasadniony wskazując, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, a kierowanie egzekucji do właściciela pojazdu opiera się na dwóch powiązanych ze sobą elementach: 1) domniemaniu faktycznym, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych, 2) założeniu, że jeżeli właściciel w danym dniu z samochodu nie korzystał, to wie, kto to uczynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Zobowiązany nie przedstawił żadnych dowodów, że nie parkował we wskazanych dniach we wskazanych miejscach lub że nie mógł w tych dniach w tych miejscach parkować; nie wykazał również, że samochód użytkowała inna osoba. Odnosząc się do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. Kolegium wskazało, że jest to zarzut chybiony, ponieważ w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej (też: dodatkowej) nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga - w tym przedmiocie - w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa. Za chybiony organ nadzoru uznał również zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wywodząc, że wierzyciel został prawidłowo oznaczony w tytule wykonawczym, a ani z obowiązującego wzoru formularza tytułu wykonawczego, ani z jakiegokolwiek przepisu prawa nie wynika, że oznaczenie wierzyciela musi zawierać także dane adresowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona zaskarżyła 17 postanowień organu nadzoru, w tym wyżej opisane postanowienie Nr [...] z dnia [...]r. Skargi zostały rozdzielone i w niniejszym postępowaniu Sąd rozpatrzył skargę na wyżej wskazane postanowienie. W skardze zarzucono naruszenie: 1. art. 77 § 1, art. 80 (bez wskazania aktu prawnego), polegające na prowadzeniu postępowania dowodowego w sposób pobieżny oraz niepodjęcie działań w celu wyeliminowania wyłaniających się w sprawie sprzeczności, 2. art. 10 § 1 (bez wskazania aktu prawnego) poprzez uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, 3. art. 7, 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., 4. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że wierzyciel wykazał zasadność dla możliwości dochodzenia swoich roszczeń przez należyte udokumentowanie, udowodnienie pozostawienia w strefie płatnego parkowania przedmiotowego pojazdu, podczas, gdy z akt sprawy wynika, że dysponuje jedynie notatką sporządzoną przez pracownika, 5. art. 33 pkt 1 u.p.e.a. ze względu na nieistnienie obowiązku zapłaty dochodzonej należności, ponieważ skarżący w datach wskazanych przez wierzyciela nie pozostawiał przedmiotowego pojazdu w strefie płatnego parkowania miasta K., a tym samym brak podstaw do uznania, że obowiązek powstał, 6. art. 33 pkt 3 u.p.e.a. poprzez określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 7. art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, polegające na niewłaściwym oznaczeniu wierzyciela w tytule wykonawczym (brak danych adresowych). Na podstawie opisanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie "zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów", przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego i zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że Kolegium zaniechało dokonania oceny własnej zasadności zarzutów; w szczególności zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Nie dokonało także oceny dowodów i nie odniosło się do podnoszonej w zażaleniu wadliwości postępowania wyjaśniającego. Skarżący zakwestionował istnienie dokumentacji zdjęciowej dotyczącej parkowania przedmiotowego pojazdu, na którą – jego zdaniem – organ powołał się na stronie 2 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W wątpliwość poddał rozpoznanie zarzutu nieistnienia obowiązku wywodząc, że organ wypowiedział się w zakresie niezgłoszonego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. W pełnym zakresie podtrzymał – wyżej prezentowane – stanowisko i argumentację, zawartą w uzasadnieniu zarzutów, z odwołaniem się do wskazanego tamże orzecznictwa sądowego. Akcentował okoliczność, iż wierzyciel nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt parkowania, pomimo spoczywającego na nim ciężaru dowodu. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ocenił jako nieprawidłowe. Nadto wywiódł, że sprawa nie została ponownie merytorycznie rozpoznana, a organ nadzoru ograniczył się do kontroli instancyjnej. Końcowo skarżący - na poparcie twierdzenia, że we wskazanych datach nie parkował w przedmiotowej lokalizacji – zobowiązał się do dostarczenia dokumentacji potwierdzającej postój jego samochodu w innej lokalizacji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Organ nadzoru podkreślił, że chybione są zarzuty proceduralne; organy nie naruszyły zasad postępowania, materiał dowodowy przekazany przez wierzyciela był kompletny i dawał podstawy do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Wskazał, iż chybiony jest zarzut oparcia rozstrzygnięcia o nie znajdującą się w aktach dokumentację zdjęciową, ponieważ – wbrew twierdzeniu skarżącego – Kolegium na taką dokumentacje się nie powoływało. Zarządzeniem z dnia 20 maja 2013 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. skarżący zawiadomił Sąd, że Prokuratura Rejonowa w K. i Komenda Miejska Policji w K. prowadzą postępowanie w sprawie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem szeregu osób w związku z nieprawidłowym naliczeniem opłat za parkowanie na terenie miasta K.. Skarżący, posiadający status osoby pokrzywdzonej, wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia dochodzenia. Nadto przy kolejnym piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. skarżący przedłożył fotokopię potwierdzeń za uiszczenie opłaty parkingowej – jak to określił – w terminach i miejscu rzeczywistego postoju. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. Sąd postanowił zwrócić się do Kolegium o ustosunkowanie się do wniosku skarżącego zawieszenie postępowania sądowego. W piśmie z dnia 3 grudnia 2013 r. Kolegium podało, że nie znajduje podstaw do zawieszenia postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r. Sąd z urzędu zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.". Pismem z dnia 28 marca 2014 r. Komenda Miejska Policji w K. poinformowała o umorzeniu przedmiotowego dochodzenia i postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe. Na rozprawie w dniu 21 lipca 2014 r. Sąd postanowił: 1) dopuścić dowód z załączonych do pisma z dnia 15 lipca 2014 r. fotokopii potwierdzeń uiszczenia opłaty parkingowej, 2) zwrócić się do organów ścigania o podanie, na jakim etapie znajduje się dochodzenie w sprawie przedmiotowego niekorzystnego rozporządzenia mieniem – w związku z twierdzeniem skarżącego na rozprawie, że postępowanie karne nie zostało zakończone i akcentowanym przez skarżącego niedostatkami postępowania dowodowego. W dniu 17 lutego 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo Prokuratury Rejonowej [...] w K., do którego dołączoną uwierzytelnioną kopię postanowienia Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...]r., sygn. akt [...]utrzymującego w mocy postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia [...]r. zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. – Wschód w K. w sprawie o sygn. akt [...] – ze względu na brak znamion czynu zabronionego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Jak wyżej wskazano zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w zakresie opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczonych opłat parkingowych i utrzymuje w mocy stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Wniesione zarzuty wyznaczają granice sprawy. W myśl art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie do art. 34 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie ( §2). Jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w § 4 (§ 3). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu (§ 5). Ponieważ w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów: 1) nieistnienia obowiązku, 2) określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a., 3) wadliwości tytułu wykonawczego i był ww. stanowiskiem – w zakresie pierwszego i drugiego z tych zarzutów - związany. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, a po rozpatrzeniu wniesionego na nie zażalenia, zaskarżone postanowienie. Zarówno wierzyciel, jak i organ nadzoru zarzuty skarżącego oceniły jako nieuzasadnione. Zarzut nieistnienia obowiązku skarżący motywował faktem, iż we wskazanych przez wierzyciela datach ani on osobiście, ani inny użytkownik nie parkował przedmiotowego pojazdu w strefie płatnego parkowania Miasta K. bez uiszczenia opłaty parkingowej; podkreślając, że pomimo jego żądania - sformułowanego w odwołaniu od wezwania do zapłaty – wierzyciel nie przedstawił jakiegokolwiek obiektywnego dowodu na poparcie swoich roszczeń, a jedynie dokumenty sporządzone na własny użytek. Kwestionował prawidłowość przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Natomiast organ nadzoru wskazał, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów (wezwań do zapłaty, upomnienia i zaświadczenia Cepik) wynika, że: 1) samochód marki Audi A6 o numerze rejestracyjnym [...] parkował w strefie płatnego parkowania Miasta K. w dniach: 27 maja 2011 r. od 9.25 do 9.50, 31 maja 2011 r. od godz. 10.50 do 11.45, 2 czerwca 2011 r. od godz. 9.00 do 12.00 oraz 6 czerwca 2011 r. od godz. 11.05 do 11.30, 2) opłaty z tego tytułu nie zostały uregulowane, co stanowiło podstawę wystawienia wezwań: Nr [...], Nr [...], Nr [...] oraz Nr [...], do zapłaty opłaty dodatkowej, 3) właścicielami pojazdu od 26 marca 2007 r. są zobowiązany oraz A. P.. W oparciu o te ustalenia stwierdził, że obowiązek istnieje, a w toku postępowania wyjaśniającego strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę obalenia dokonanych ustaleń dowodowych; zarówno co do faktu parkowania, jak i osoby zobowiązanego. Problematyka egzekwowania opłat związanych z pozostawianiem pojazdów w strefie płatnego parkowania, w kontekście wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku, była już przedmiotem orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w tym m.in. w wyrokach: z dnia 17 czerwca 2013 r., I SA/Gl 4/13, z dnia 4 grudnia 2013 r., I SA/Gl 400/13, z dnia 13 stycznia 2014 r., I SA/Gl 247/13 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacją zawartą w uzasadnieniach tych wyroków Sąd posłuży się w poniższych rozważaniach. Istotą weryfikacji zarzutu nieistnienia obowiązku jest w niniejszej sprawie ustalenie, czy obowiązek ten wynika z przepisu prawa, tj. z przepisów u.d.p. oraz uchwały. W przepisie art. 13 ust. 1 u.d.p. zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 punkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 punkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Co więcej ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również okoliczność, iż przepisy u.d.p. stwierdzające, że przedmiotowe opłaty są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem jest dla korzystającego z drogi dodatkową informacją o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Przepisy obowiązującego prawa nie wymagają, aby dokumenty wystawiane przez pracowników zarządcy drogi w sytuacji nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu były imienne. Postanowienia u.d.p., jak też regulacje zawarte w uchwale nie przewidują obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru". Nie można także uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, że dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Reasumując, w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem wskazanych przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia założenie racjonalności prawodawcy, wykładnia logiczna i celowościowa. Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim podkreślić, iż istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (podobnie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 23 lutego 2011 r., I SA/Sz 952/11 oraz w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., VII SA/Wa 1186/12; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać trzeba na wstępie, że pismem z dnia 5 lipca 2012 r. (doręczonym w dniu 20 lipca 2012 r.) wierzyciel zawiadomił zobowiązanego o wszczęciu postępowania w przedmiocie zarzutów z dnia 25 maja 2012 r. do 17 tytułów wykonawczych (w tym do tytułu wykonawczego Nr [...]). W tym piśmie (Sąd prezentuje treść pisma w zakresie wyznaczonym granicami niniejszej sprawy), wierzyciel wskazał zobowiązanemu na możliwość złożenia w formie ustnej lub pisemnej w terminie 7 dni od otrzymania pisma, oświadczenia w sprawie parkowania przedmiotowego pojazdu w dniach określonych w tytułach wykonawczych na terenie strefy płatnego parkowania Miasta K.. Zaznaczył, że oświadczenie składane będzie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, a strona – zgodnie z art. 83 § 3 k.p.a. – ma prawo odmówić złożenia takiego oświadczenia. Nadto wymienił dowody z dokumentów, które włączył do akt sprawy i pouczył stronę o prawie do udziału w postępowaniu, w tym do składania wniosków dowodowych i wypowiadania się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący w żaden sposób nie zareagował na to pismo; nie składał żadnych wniosków dowodowych, nie złożył oświadczenia. W zażaleniu, a później w skardze ograniczył się do kwestionowania ustaleń wierzyciela i organu nadzoru, bez wykazania jakichkolwiek okoliczności, które można zweryfikować. Również zaoferowany w postępowaniu sądowym dowód z dokumentu w postaci fotokopii potwierdzeń za uiszczenie opłaty parkingowej – jak to określił skarżący – w terminach i miejscu rzeczywistego postoju, nie zmienia tej oceny i niczego do sprawy nie wnosi, ponieważ dokumentuje parkowanie przedmiotowego pojazdu (i dokonywanie opłat) w innych miejscach i innych datach niż miejsca i daty, w stosunku do których wystąpiły opłaty nieziszczone - które następnie powodowały powstanie obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych objętych przedmiotową egzekucją. Podnoszone przez skarżącego naruszenia przepisów postępowania w zakresie prawa strony do udziału w postępowaniu – z omówionych wyżej względów są chybione. Niezasadne są również zarzuty proceduralne dotyczące postępowania dowodowego, ponieważ na żadnym etapie postępowania strona nie podała jakichkolwiek okoliczności, które mogły zostać zweryfikowane, a które wskazywałyby na wadliwość dowodów zgromadzonych przez wierzyciela. Strona ograniczyła się do gołosłownego kwestionowania relewantnych prawnie okoliczności i zdarzeń wskazywanych przez wierzyciela. Nie kwestionując obowiązków w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, ciążących na organie, Sąd stwierdza, że nie mają one jednak wymiaru nieograniczonego. W szczególności organy nie są obowiązane do poszukiwania dowodów potwierdzających tezy stawiane przez stronę w zakresie, w którym tylko strona dysponuje wiedzą o okolicznościach, które chce wykazać. Strona nie zakwestionowała skutecznie dowodów zgromadzonych w postępowaniu i nie zaoferowała żadnych dowodów, które pozwoliłyby na odmienną ocenę dowodów pozostających w dyspozycji wierzyciela. Podkreślić trzeba, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się opatrzone wydrukowanymi numerami oryginały wezwań dokumentujących parkowanie samochodu marki Audi A6 o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania Miasta K. bez uiszczenia należnych opłat w dniach: 27 maja 2011 r. od 9.25 do 9.50, 31 maja 2011 r. od godz. 10.50 do 11.45, 2 czerwca 2011 r. od godz. 9.00 do 12.00 oraz 6 czerwca 2011 r. od godz. 11.05 do 11.30. Wpisano w nich również numer inkasenta oraz numer rejonu parkowania. Ze wskazanej wyżej uchwały wynika, że na obszarze strefy płatnego parkowania opłata za parkowanie pojazdów będzie pobierana w dni robocze, od poniedziałku do piątku, od godziny 9:00 do godziny 17:00 (§ 4), natomiast za nieuiszczenie opłaty, o której mowa w § 5 lub za każdorazowe parkowanie bez ważnego abonamentu, pobierana będzie przez Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K. opłata dodatkowa w wysokości 50,00 zł (§ 13). Zatem sporządzenie przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania wraz z wyszczególnieniem wszystkich danych pojazdu skarżącego należy, w ocenie Sądu, uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten w konkretnych dniach i godzinach był zaparkowany w danym obszarze miasta. W tym miejscu trzeba wskazać, że również – opisane wyżej – wyniki postępowania karnego, którego znaczenie dla rozstrzygnięcia akcentował skarżący, niczego do postępowania nie wniosły i nie podważają ustaleń organu odwoławczego. Znajdujący się w aktach sprawy wydruk z Centralnej Ewidencji Kierowców i Pojazdów CEPIK (datowany na dzień 13 maja 2011 r. ) potwierdza, że od dnia 26 marca 2007 r. do dnia sporządzenia tego wydruku (a więc w okresie, w którym powstał egzekwowany obowiązek) zobowiązany był współwłaścicielem pojazdu marki Audi A6 o numerze rejestracyjnym [...]. Sąd stwierdza, że skoro zobowiązany był w omawianym okresie współwłaścicielem pojazdu, którego parkowanie w strefach płatnego parkowania na terenie Katowic udokumentowano wskazanymi wyżej wezwaniami, sporządzonymi w trybie określonym uchwałą, a postępowanie wyjaśniające zostało prawidłowo przeprowadzone, to wynikający z mocy prawa obowiązek nie mógł być uznany za nieistniejący. Przyznać więc trzeba rację organowi nadzoru, że zarzut jest niezasadny. Kolejny zarzut, zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. skarżący motywował poprzez odwołanie się do wyroku WSA w Bydgoszczy II SA/Bd 754/04, w którego uzasadnieniu ten Sąd wywodził, iż wymierzenie kary administracyjnej może nastąpić jedynie w decyzji administracyjnej. Natomiast organ nadzoru twierdził, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej (też: dodatkowej) nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa. Za chybiony uznał więc ten zarzut wywodząc, że nie można porównywać treści egzekwowanego obowiązku z treścią orzeczenia, które w tego rodzaju sprawach nie zapada. Sąd stwierdza, że rację ma organ. Jak wyżej wskazano – w tym miejscu Sąd odsyła do wcześniejszego wywodu – obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty parkingowej powstaje ex lege. Niedopuszczalne jest wydanie orzeczenia określającego lub ustalającego taką opłatę. Brak więc podstaw do twierdzenia o niezgodności określenia egzekwowanego obowiązku z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, jeżeli takie orzeczenie nie istnieje i istnieć – w świetle prawa – nie może. Zarzut należy ocenić jako oczywiście chybiony. Trzeci z zarzutów, zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej skarżący motywował niewłaściwym oznaczeniem wierzyciela w tytule wykonawczym, ponieważ nie zamieszczono jego danych adresowych. Natomiast Kolegium wywodziło, że wierzyciel został prawidłowo oznaczony w tytule wykonawczym, ponieważ ani z obowiązującego wzoru formularza tytułu wykonawczego, ani z jakiegokolwiek przepisu prawa nie wynika, że oznaczenie wierzyciela musi zawierać także dane adresowe. Sąd stwierdza, że prawidłowo organ nadzoru ocenił ten zarzut jako nieuzasadniony. Zgodnie z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o wierzycielu – rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. W rozpatrywanej sprawie wierzycielem jest Prezydent Miasta K. i ta okoliczność nie jest sporna. Z treści art. 26 § 2 ustawy egzekucyjnej wynika, że tytuł wykonawczy wystawia się według określonego wzoru. Wzór ten określił w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych; jest to wzór zawarty w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Wymogi, jakim powinien odpowiadać tytuł wykonawczy, wynikają z art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej. W myśl tego przepisu tytuł wykonawczy powinien zawierać: 1) oznaczenie wierzyciela, 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację, 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń, 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej, 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, 7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela, 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu, 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Sąd stwierdza, że ani art. 27 ustawy egzekucyjnej określający treść tytułu wykonawczego, ani żaden inny przepis prawa, znajdujący zastosowanie w sprawie, nie formułuje wymogu zamieszczenia w tytule wykonawczym danych adresowych wierzyciela. Wymogu takiego nie zamieszczono również we wzorze tytułu wykonawczego. Oznaczenie wierzyciela jako Prezydenta Miasta K. jest jednoznaczne i nie wymaga doprecyzowania poprzez wskazanie danych adresowych. Przepisy formułujące wymogi dotyczące treści tytułu wykonawczego winny być interpretowane literalnie. Z jednej strony bowiem brak chociażby jednego ze wskazanych w przepisach elementów powoduje, iż dany tytuł wykonawczy nie może stanowić podstawy prowadzenia egzekucji (por. wyrok NSA OZ z dnia 6 maja 1998 r., SA/Sz 1477/97, LEX Nr 34164; wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 maja 2004 r., I SA/Łd 992/03, LEX nr 127025). Z drugiej zaś strony – ze względu na wskazane skutki wadliwości tytułu wykonawczego - nie jest dopuszczalne rozszerzanie wymogów wymienionych w przepisach w drodze wykładni. Zasada pewności prawa pełni swoją funkcję ochronną w obydwu kierunkach. Prezentowany pogląd doznaje wsparcia we wnioskowaniu a contrario, ponieważ w przypadku zobowiązanego (art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) ustawodawca jednoznacznie nakazuje zamieszczenie w tytule wykonawczym także adresu; nie czyni tego w przypadku wierzyciela (art. 27 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Jeszcze raz podkreślić trzeba, iż swoje stanowisko Sąd sformułował w oparciu o przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie (tytuł wykonawczy z dnia 12 marca 2012 r.) i w żaden sposób nie odniósł się do przepisów aktualnie obowiązujących, jako nie znajdujących zastosowania w sprawie i nie mogących stanowić podstawy oceny legalności zaskarżonego aktu. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że prawidłowo organ nadzoru ocenił wniesione zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego jako niezasadne i utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one bezpodstawne. Wbrew przekonaniu skarżącego organ nadzoru prawidłowo zidentyfikował zarzuty; nie wypowiadał się w zakresie zarzutów, które nie zostały wniesione. Okoliczność, iż w wywodzie prawnym przytoczył również poglądy dotyczące sytuacji, gdy zobowiązany użycza samochodu innej osobie, nie były zbędne, ponieważ skarżący motywując zarzut nieistnienia obowiązku również odnosił się do kwestii parkowania przez inną osobę. Kolegium nie uchybiło zasadzie dwuinstancyjności postępowania, orzekło w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy i na żadnym etapie stosowania prawa, nie dopuściło się naruszeń przepisów prawnych, które stanowiłyby podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.