I SA/Gl 468/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]r., nr [...] WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej również: "organ") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej również: "organ pierwszej instancji") obciążające wierzyciela, t.j. Wojewódzki Urząd Pracy w K. (dalej również: "skarżący") kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko Centrum Edukacji i Warunków Rozwoju. W skardze na powyższe postanowienie organu skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Poinformował, że jest samorządową jednostką organizacyjną działającą w oparciu o budżet przewidujący środki na realizację ustawowych zadań, przyjmowany i zmieniany każdorazowo przez Zarząd Województwa. Wskazała, że obecnie budżet podstawowy skarżącej nie przewiduje wystarczających środków, które pozwoliłyby na uiszczenie opłat, którymi obciążono wierzyciela. Ponadto skarżący zaznaczył, że zmiana budżetu pozwalająca na zaspokojenie opłat wymaga czasu, natomiast przymusowe zajęcie rachunków bankowych skarżącego zagraża prawidłowej realizacji ustawowych zadań, na które przewidziano środki w budżecie. Na koniec skarżący dodał, że w niniejszej sprawie nie ma zagrożenia dla ostatecznego uiszczenia przedmiotowych opłat w razie niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, a w najbliższym czasie podjęte zostaną działania celem zabezpieczenia stosownych środków – tj. zwiększenia budżetu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści przywołanego już art. 61 § 3 p.p.s.a., polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać zatem przyjdzie, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca jest zatem zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Ponadto zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji przez tut. Sąd, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Poinformował, że jest samorządową jednostką organizacyjną działającą w oparciu o budżet przewidujący środki na realizację ustawowych zadań, przyjmowany i zmieniany każdorazowo przez Zarząd Województwa. Podniósł, że obecnie budżet podstawowy skarżącego nie przewiduje wystarczających środków, które pozwoliłyby na uiszczenie opłat, którymi obciążono wierzyciela. Ponadto skarżący zaznaczył, że zmiana budżetu pozwalająca na zaspokojenie opłat wymaga czasu, natomiast przymusowe zajęcie rachunków bankowych skarżącego zagraża prawidłowej realizacji ustawowych zadań, na które przewidziano środki w budżecie. Na koniec skarżący dodał, że w niniejszej sprawie nie ma zagrożenia dla ostatecznego uiszczenia przedmiotowych opłat w razie niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, a w najbliższym czasie podjęte zostaną działania celem zabezpieczenia stosownych środków – tj. zwiększenia budżetu. W niniejszej sprawie Sąd nie może uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wnioskowanie takie byłoby co najmniej przedwczesne wobec nieznajomości sytuacji finansowej skarżącego. Zaznaczyć należy, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów na podstawie, których możliwe byłoby dokonanie oceny jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Wskazać przyjdzie, że w orzecznictwie jednolity jest pogląd, że dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14). Tymczasem skarżący nie przedłożył dokumentacji, która pozwoliłaby ocenić jego sytuację majątkową, co z kolei powoduje, że Sąd nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonego aktu. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13). Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzeń strony skarżącej w tym zakresie. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałby na wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy w tym miejscu podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II II OZ 1132/11). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.