I SA/Gl 501/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, , , po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., prowadząc postępowanie egzekucyjne wobec A Sp. z o.o. w Z. (zwana dalej: "Spółką"), obejmujące podatek dochodowy od osób prawnych za okres 02/2012 r., dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki, doręczając jednocześnie Spółce w dniu 26 listopada 2013 r. przedmiotowe zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego o nr [...]. W dniu 6 grudnia 2013 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo Spółki z dnia 3 grudnia 2013 r. zatytułowane "Zarzuty do tytułu wykonawczego [...] (...)", w którym nie wskazano, o jakie naruszenie przepisów prawa chodzi. Pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie przepisu art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej: kpa, wezwał Spółkę do sprecyzowania treści żądania w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, wskazując na treść art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), dalej: u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu może być tylko jedna z okoliczności enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Powyższe wezwanie zostało odebrane przez Spółkę w dniu 23 grudnia 2013 r. Jednocześnie w związku z brakiem potwierdzenia odbioru przez Spółkę ww. wezwania w sprawie doprecyzowania zarzutów, termin załatwienia sprawy został przedłużony przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 3 stycznia 2014 r. do dnia 6 lutego 2014 r., co było spowodowane potrzebą sprecyzowania zarzutów przez Spółkę oraz koniecznością uzyskania zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania do sprecyzowania pisma z dnia 3 grudnia 2013 r. Ponieważ pomimo wezwania Spółka nie sprecyzowała pisma z dnia 3 grudnia 2013 r., organ egzekucyjny uznał, że pismo to nie stanowi w istocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. i zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 64 § 2 kpa pozostawił bez rozpoznania wniesione przez Spółkę pismo z dnia 3 grudnia 2013 r., zatytułowane "Zarzuty do tytułu wykonawczego (...)." W piśmie z dnia 11 lutego 2014 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w K. za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. i zatytułowanym "Skarga" Spółka wskazała, że składa skargę na działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. i wnosi o nakazanie organowi wydania dokumentu przewidzianego przez prawo. Pismo Spółki z dnia 11 lutego 2014 r. zatytułowane "Skarga" zakwalifikowane zostało przez organ jako zażalenie z art. 37 kpa na niezałatwienie przez organ egzekucyjny pisma z dnia 3 grudnia 2013 r. zatytułowanego "Zarzuty do tytułu wykonawczego (...)." Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał zażalenie Spółki (tj. pismo z dnia 11 lutego 2014 r.) za nieuzasadnione. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał art. 37 w związku z art. 123 kpa. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzuciła organowi rażące naruszenie prawa, wydanie postanowienia na podstawie nieprawdziwych ustaleń i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o nakazanie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego działania zgodnego z prawem. Wniosła również "o poinformowanie czy na wskazane postanowienie przysługuje skarga do WSA". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W myśl z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu zaakcentować trzeba – mając na uwadze przedmiot skargi - że na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zwrócić trzeba uwagę, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 37 w związku z art. 123 kpa i dotyczyło rozpoznania zażalenia Spółki na niezałatwienie przez organ pisma z dnia 3 grudnia 2013 r. Stosownie do art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§ 1). Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Jednocześnie stwierdza, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że złożenie takiego zażalenia stanowi wyłącznie warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, LEX nr 1346815; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 108/12, LEX nr 1270534). Natomiast organ wyższego stopnia, właściwy do rozpoznania tego zażalenia, wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest ono zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie a także nie przysługuje od niego zażalenie (por. A. Wróbel, Komentarz zaktualizowany do art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, wersja elektroniczna LEX). W związku z powyższym należy zaakcentować, że postanowienie organu administracji publicznej, wydane na podstawie art. 37 kpa (co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 3 P.p.s.a. i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie jest to bowiem postanowienie rozstrzygające o istocie sprawy, nie kończy postępowania w sprawie i nie służy na nie zażalenie (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13, LEX nr 1273832; z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1014/11, LEX nr 990128). Okoliczność ta stanowi podstawę do odrzucenia skargi z mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 tej ustawy, co też orzeczono w sentencji postanowienia.