I SA/Gl 512/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia 2010 r. do września 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Skarżąca J.F., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe spółki A Sp. z o.o. z siedzibą w K. w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia 2010 r. do września 2011 r. wraz z odsetkami. W skardze pełnomocnik strony wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") zaznaczając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu podatkowym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie, na wypadek, gdyby organ drugiej instancji nie uwzględnił tego wniosku, pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania tychże decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadniając powyższy wniosek autor skargi wskazał, że strona nie prowadzi działalności gospodarczej, ale jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę. Z tego tytułu osiąga niewielkie zarobki, które są niewystarczające, aby zaspokoić należności wynikające z decyzji organu pierwszej instancji. Jedynym wartościowym składnikiem jej majątku jest udział w nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, który stanowi miejsce zamieszkania jej rodziny, w tym jej męża oraz trójki małoletnich dzieci. Podkreślając, że strona nie ma możliwości zamieszkania w innym miejscu, autor skargi zauważył, że wykonanie decyzji skutkować będzie licytacyjną sprzedażą domu skarżącej i w konsekwencji utratą jej miejsca zamieszkania. Utrata ta z kolei nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Ponadto w aktach administracyjnych przesłanych do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na skargę znajduje się odpis postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...], którym organ ten, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...]. Wskazano w nim, że sam fakt wydania w postępowaniu podatkowym rozstrzygnięcia niekorzystnego dla strony nie może uzasadniać udzielenia ochrony, o jakiej mowa w powołanym wyżej przepisie. Jednocześnie stwierdzono, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała prawdopodobieństwa wystąpienia szkody w stopniu uzasadniającym wstrzymanie wykonania decyzji, jak też nie poparła wniosku żadnymi dokumentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast, w myśl art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji będzie także podlegał rozpoznaniu. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy, ponieważ art. 61 § 3 P.p.s.a. uzależnia zastosowanie tej instytucji od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Regulacja ta nakłada zarówno na Sąd, jak i na wnioskodawcę określone obowiązki. Strona dążąc bowiem do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, opubl. w Lex pod nr 1464732). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, opubl. w Lex pod nr 1145639). We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, opubl. w Lex pod nr 1470059). Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że decyzja w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu. Sąd nie przychylił się jednak do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, albowiem nie wykazano należycie, że w stosunku do skarżącej zachodzą okoliczności uzasadniające skorzystanie z tej instytucji. Przede wszystkim za niewystarczającą uznano argumentację, zgodnie z którą wykonanie decyzji spowoduje nienależne wyegzekwowanie należności na drodze egzekucji z udziału w nieruchomości i tym samym będzie wiązało się z powstaniem po stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej. Autor skargi podniósł wprawdzie, że nieruchomość ta stanowi jedyne miejsce zamieszkania skarżącej i jej rodziny, lecz stanowisko to w żaden sposób nie zostało uprawdopodobnione. Okoliczność, że skarżąca jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę i z tego tytułu otrzymuje niewielkie wynagrodzenie, nie została udokumentowana. Podobnie, jak twierdzenie, że strona jest współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej jej miejsce zamieszkania oraz jej męża i trójki małoletnich dzieci. Bez wątpienia sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym niemniej, w ocenie Sądu, na obecnym etapie postępowania nie jest pewne, czy do niej dojdzie. Jak trafnie Naczelny Sąd Administracyjny podniósł w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 stycznia 2015 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II FZ 2138/14 (opubl. w Lex pod nr 1628796), sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z nieruchomości nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja z nieruchomości traktowana jest jako środek o charakterze ostatecznym, do którego zastosowania organ egzekucyjny jest uprawniony dopiero w momencie, gdy zawiodą inne instrumenty prawne wyegzekwowania należności. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.