I SA/Gl 522/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na uchwałę Rady Miasta w Myszkowie z dnia 2 kwietnia 2015 r., nr VI/53/15 w przedmiocie opłaty targowej postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia [...] r. A. D. sformułowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Miasta w Myszkowie z dnia 2 kwietnia 2015 r., nr VI/53/15 w sprawie ustalenia wysokości dziennych stawek opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2015 r., poz. 2276). Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 17 czerwca 2015 r. skarżąca została wezwana do własnoręcznego podpisania skargi oraz do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpiła do organu, który podjął zaskarżoną uchwałę, z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je skarżącej w dniu 7 lipca 2015 r. i jak dotąd nie zostały wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna i niepodpisana. Dostrzeżenia bowiem wymaga, że w myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia art. 52 § 2 p.p.s.a. nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. - Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Co więcej, do skargi wnoszonej na podstawie tego przepisu zastosowanie ma art. 53 § 2 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, dostęp: Lex nr 260435), który stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenie prawa. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie skierowała takiego wezwania do organu, który wydał zaskarżoną uchwałę. Sama skarżąca okoliczności tej nie wykazała, a termin do dokonania tej czynności upłynął jej bezskutecznie z dniem 14 lipca 2015 r. W rezultacie stwierdzić należało, że skarga została wniesiona z naruszeniem wyżej powołanych przepisów, co musiało skutkować jej odrzuceniem. Ponieważ opisane uchybienie nie zostało wskazane przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Jak już wspomniano, nie był to jednak jedyny powód tej kwalifikacji. Nie może umknąć uwadze, że także z dniem 14 lipca 2015 r. bezskutecznie upłynął skarżącej termin do wykonania wezwania do podpisania skargi wobec czego skargę tę należało odrzucić również z powodu niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia tego jej braku formalnego. Odnotować bowiem trzeba, że art. 57 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Tymczasem w myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pismo strony (a więc także skarga) powinno zawierać podpis jej albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Mowa tu o podpisie własnoręcznym, a nie mechanicznie odtworzonym (zob. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1144/05 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 649/11, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., niemniej jednak jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Konkludując, niepodpisanie skargi w wyznaczonym terminie oraz złożenie jej bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia sprawiło, że skargę tę należało odrzucić, a uczyniono to na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a.