I SA/Gl 594/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie ulg – odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...] o odmowie umorzenia M. G. (dalej: "skarżący") należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, tj.: - na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 3847,44 zł i odsetek za zwłokę w wysokości 2497,00 zł, liczonych na dzień 7 października 2016 r.; - na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych w wysokości 5527,65 zł i odsetek za zwłokę w wysokości 3206,00 zł, liczonych na dzień 7 października 2016 r.; - na Fundusz Pracy w wysokości 352,01 zł i odsetek za zwłokę w kwocie 229,00 zł liczonych na dzień 7 października 2016 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania przez organ, a w przypadku, gdyby organ nie uwzględnił tego wniosku, wniósł o wstrzymanie jej wykonania przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, że wykonanie decyzji wiązałoby się dla niego z wyrządzeniem znacznej szkody, a także mogłoby wywołać trudne do odwrócenia skutki. Zaznaczył, że nie ma żadnej możliwości uiszczenia zaległości na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych bez poniesienia uszczerbku dla swojego utrzymania i zachowania poziomu minimum socjalnego, co jest spowodowane między innymi ograniczonymi możliwościami zarobkowymi oraz przewlekłą chorobą. Podniósł również, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych wszczął postępowanie egzekucyjne wobec niego, dokonując zajęcia jego wynagrodzenia, co wyklucza możliwość pozyskania środków na spłatę zadłużenia. W piśmie z dnia 14 czerwca 2017 r. pełnomocnik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych poinformował Sąd, iż organ nie rozpoznawał wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Podkreślić należy, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjął się pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Stąd, przesłanki mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, Lex nr 551927). Należy zaakcentować, że chociaż każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy (w drodze egzekucji administracyjnej) takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. np. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Akcentuje się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie kwalifikują się do wykonania akty, które dla sprowadzenia stanu w nich określonego nie wymagają żadnych czynności ze strony adresata bądź podmiotu uprawnionego. W szczególności, przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, s. 209). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Akt podlega wykonaniu, jeżeli dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07, Lex nr 471074). W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymująca w mocy decyzję tego organu o odmowie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne. Decyzja ta nie nakłada na stronę skarżącą żadnych nowych obowiązków. Nie zmienia ona wysokości powstałego wcześniej zobowiązania i tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych. W związku z powyższym, nie stanowi ona aktu, który może podlegać wykonaniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.