I SA/Gl 616/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. M. Ł., zamieszkała w W. przy ul. [...], zwana dalej zamiennie "stroną", "zobowiązaną" lub "skarżącą", wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., zwanego dalej "organem odwoławczym" lub "organem nadzoru", Nr [...]z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., zwanego dalej "organem egzekucyjnym", nr [...] z dnia [...]r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r. , poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a" lub "ustawą egzekucyjną". Jak wskazał organ odwoławczy do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 31 lipca 2002 r. Urząd Skarbowy w W. wystawił przeciwko stronie tytuł wykonawczy Nr [...] obejmujący należność z tytułu niezapłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r., nadając w dniu 1 sierpnia 2002 r. klauzulę o skierowaniu go do egzekucji. Podstawą prawną dochodzenia tej należności jest decyzja z dnia [...] r. Nr [...] . Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 13 sierpnia 2002 r. Nr [...] dokonał zajęcia wynagrodzenia zobowiązanej w A Sp. z o. o. z siedzibą w R.. Zawiadomienie to wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego wysłano zobowiązanej na adres wskazany w tytule wykonawczym, a w dniu 16 sierpnia 2002 r. dorosły domownik J. Ł. potwierdził jego odbiór. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał ww. zajęcie w dniu 19 sierpnia 2002 r. i pismem z dnia 23 sierpnia 2002 r., uznając zajęcie, wskazał, iż potrącenie z wynagrodzenia będzie dokonywane ostatniego dnia każdego miesiąca w dniu wypłaty, począwszy od 30 sierpnia 2002 r. W okresie rozpatrywania odwołania od decyzji wymiarowej zajęcie wynagrodzenia zostało zawieszone. Decyzja z dnia [...] r. została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r. Po pozyskaniu w dniu 6 września 2005 r. informacji od A Sp. z o. o., że strona była zatrudniona do 31 sierpnia 2005 r., a od 1 września 2005 r. przeszła na emeryturę, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 14 września 2005 r. o Nr [...] dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w R.. Zawiadomienie wysłano zobowiązanej pocztą, a w dniu 16 września 2005 r. J. Ł. potwierdził jego odbiór. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał to zajęcie w dniu 16 września 2005 r. i pismem z dnia 4 października 2005 r. wskazał, iż od listopada 2005 r. będą przekazywane potrącenia w wysokości [...] zł. W dniu 13 stycznia 2010 r. poborca skarbowy organu egzekucyjnego spisał ze stroną protokół o stanie majątkowym zobowiązanej, a w dniu 2 marca 2010 r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci egzekucji z pieniędzy; poborca skarbowy pobrał od zobowiązanej na poczet należności głównej, odsetek oraz kosztów egzekucyjnych prowadzonego postępowania na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] kwotę w łącznej wysokości [...] zł. W dowód czego wystawiono pokwitowania o Nr [...] . Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. zobowiązana wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego powołując numer tytułu wykonawczego - [...] . Uzasadniając żądanie wskazała, że nie kwestionuje okoliczności, iż bieg terminu przedawnienia został przerwany w dniu 13 sierpnia 2002 r. na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, tj. zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz że w dniu 14 września 2005 r. zastosowano kolejny środek egzekucyjny, tj. zajęcie emerytury. Kolejno wskazała, że pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. wniosła o zaprzestanie postępowania egzekucyjnego wynikającego z decyzji z dnia 22 lipca 2002 r., jednak organ egzekucyjny poinformował ją, że zobowiązanie podatkowe za 1996 r. jest nadal wymagalne, wskazując, iż ostatni środek egzekucyjny zastosowano w dniu 2 marca 2010 r. (egzekucja z pieniędzy), zatem zgodnie z przepisem art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), określanej dalej skrótem "O.p.", termin przedawnienia po przerwaniu biegnie na nowo od dnia 3 marca 2010 r. W piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. strona wskazała, że nie zgadza się z wyżej prezentowanym poglądem organu, iż postępowanie egzekucyjne dalej może się toczyć. Odwołując się do regulacji zawartej w art. 70 § 4 O.p. akcentowała, że przepis przewiduje dwie przesłanki przerwania biegu terminu przedawnienia: zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym podatnika. Podała, że nie została do dnia 31 grudnia 2010 r. zawiadomiona o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Wywiodła, że uznanie za trafny poglądu organu egzekucyjnego, że dobrowolna wpłata przez nią pieniędzy w dniu 2 marca 2010 r. przerwała bieg terminu przedawnienia, powodowałoby dopuszczenie stanu niepewności u dłużnika, który niezawiadomiony przed upływem terminu przedawnienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego, nie wiedziałby czy jego zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, czy też nie. Otrzymanie zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego po tym terminie oznaczałoby bowiem, że zobowiązanie się jednak nie przedawniło. Taka wykładnia pozwoliłaby na wydłużenie terminu przedawnienia ponad ustawowy okres 5 lat już po wygaśnięciu zobowiązania. Ponadto akcentowała okoliczność, że w analogicznej sprawie z udziałem drugiego ze wspólników spółki B, tj. E. Ł., która toczyła się przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w C., decyzją z dnia [...] r. umorzono postępowanie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego toczącego się na podstawie wzmiankowanego tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego. Co do kwestionowanego przerwania biegu terminu przedawnienia podał, że ostatni środek egzekucyjny zastosowano w dniu 2 marca 2010 r. – była to egzekucja z pieniędzy. Środek ten figuruje w katalogu środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt. 12 ustawy egzekucyjnej. Na okoliczność zastosowania tego środka egzekucyjnego zobowiązana otrzymała pokwitowanie od poborcy skarbowego - kwitariusz nr [...] i [...] . Wskazał także, iż umorzenie innego postępowania egzekucyjnego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie – co uzasadnił. W zażaleniu zobowiązana wniosła o zmianę postanowienia organu egzekucyjnego i umorzenie postępowania egzekucyjnego lub uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu. Zarzuciła obrazę przepisów: art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 70 § 4 O.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zobowiązanie podatkowe objęte ww. tytułem wykonawczym jest nadal wymagalne i nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu odwołała się do okoliczności opisanych we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego akcentując okoliczność, iż w przypadku ostatniego ze zastosowanych względem niej środków egzekucyjnych nie została o nim zawiadomiona, a zgodnie z art. 70 § 4 O.p. takie zawiadomienie jest jedną z dwóch przesłanek przerwania biegu terminu przedawnienia (obok zastosowania środka egzekucyjnego). Wskazała, że przepis wymaga kumulatywnego spełnienia obydwu przesłanek. Powołała się na poglądy prezentowane w doktrynie i judykaturze (postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r.. I FSK 2011/11). Podsumowując wywiodła, że w sytuacji, gdy do spełnienia jednej z dwóch przesłanek nie doszło, nie doszło również do przerwania biegu terminu przedawnienia, a więc postępowanie egzekucyjne winno być umorzone. Zaskarżonym postanowieniem organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r. W uzasadnieniu zaprezentował przebieg postępowania, treść żądania strony, stanowisko organu egzekucyjnego i treść zażalenia. Kolejno przybliżył instytucję obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego uregulowaną w art. 59 § 1 i § 3 ustawy egzekucyjnej, a następnie dokonał szczegółowej analizy kwestii przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. Organ przedstawił zmiany przepisów prawnych oraz regulacje intertemporalne w zakresie niezbędnym dla oceny przedawnienia należności z tytułu egzekwowanego podatku, z uwzględnieniem najpierw czynności egzekucyjnych, a później środków egzekucyjnych, które wpłynęły na bieg terminu przedawnienia – ze skutkiem przerwania tego biegu. Analizując sporną kwestię przerwania biegu przedawnienia w wyniku egzekucji z pieniędzy w dniu 2 marca 2010 r. organ nadzoru podał, że zgodnie z art. 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków te, które są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Art. 1a pkt 12 a) tiret 1 u.p.e.a. wskazuje, że jednym ze środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych jest egzekucja z pieniędzy. Stwierdził, że pobranie należności pieniężnych w kwocie [...] zł dokonane w dniu 2 marca 2010 r. przez poborcę skarbowego nastąpiło w trybie art. 68 u.p.e.a., który zacytował. Kolejno wskazał, że stosownie do art. 53 § 1 i § 2 ustawy egzekucyjnej, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, egzekutor sporządza protokół z czynności egzekucyjnych, a odpis tego protokołu doręcza się niezwłocznie zobowiązanemu. W myśl art. 67 § 1 z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach. Organ nadzoru podkreślił, że obowiązek utrwalenia na piśmie przebiegu czynności egzekucyjnych jest konsekwencją zasady pisemności postępowania, o której mowa w art. 14 § 1 k.p.a., znajdującym zastosowanie w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej. Protokół to jedna z form udokumentowania czynności egzekucyjnych (zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności w przypadku egzekucji z wynagrodzenia czy egzekucji z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego); protokołu nie sporządza się jedynie w przypadku przeprowadzenia egzekucji z pieniędzy (art. 68 § 2 u.p.e.a.). Poborca skarbowy wystawia pokwitowanie po pobraniu pieniędzy wydanych mu przez zobowiązanego lub po ich odebraniu. Musi być ono wystawione w przewidzianej formie, tj. w formie kwestionariusza urzędowego. Pokwitowanie wydane przez poborcę skarbowego jest wystarczające w sytuacji, w której zobowiązany na wezwanie sam płaci należność pieniężną. Natomiast jeżeli odebranie pieniędzy następuje w wyniku przeszukania to oprócz pokwitowania, co – jak akcentował - w analizowanej sprawie nie miało miejsca, konieczne jest sporządzenie protokołu. Wskazał, że w tej sprawie wystawiono kwitariusze o Nr [...] i [...] będące dowodem na pobranie przez poborcę skarbowego pieniędzy w łącznej kwocie [...] zł; wywodząc, że czynność ta nie wymagała udokumentowania w innej formie pisemnej. Kontynuując organ nadzoru stwierdził, że zastosowanie środka egzekucyjnego w dniu 2 marca 2010 r. po raz trzeci przerwało bieg terminu przedawnienia; od tego dnia biegnie ponownie pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego ww. tytułem wykonawczym. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci poboru pieniędzy nastąpiło w okresie pięcioletnim od uprzedniego zastosowania środka przerywającego bieg terminu przedawnienia (tj. do dnia 14 września 2010 r.). Odwołując się do poglądów prezentowanych w judykaturze organ wskazał, że znowelizowany przepis art. 70 § 4 O.p. nie wprowadza tylko jednokrotnej możliwości przerwania biegu terminu przedawnienia w sytuacji gdy po 1 września 2005 r. zastosowano skuteczny środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został powiadomiony - tak jak to miało miejsce w analizowanej sprawie (wyrok NSA z 13 lipca 2009 r., I FSK 476/08; wyrok NSA z 14 października 2010 r., III FSK 1000/09; uchwała NSA z 3 czerwca 2013 r., IFPS 6/12). Podsumowując organ wskazał, że pobranie w dniu 2 marca 2010 r. przez poborcę skarbowego należności pieniężnej i pokwitowanie przez tegoż poborcę odbioru tej należności, jest jednoznaczne z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, w rozumieniu art. 70 § 4 O.p., a zatem czynność ta przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podkreślił, że to stanowisko jest zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia: 20 maja 2009 r., II FSK 388/09; z dnia 21 września 2010 r., I FSK 1472/09; z dnia 26 listopada 2013 r.: I FSK 1744/12, I FSK 1745/12, I FSK 1746/12,1 FSK 1769/12,I FSK 9/13,I FSK 1770/12). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z dnia [...] r. i postanowienia go poprzedzającego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. oraz art. 70 § 4 O.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zobowiązanie podatkowe objęte tytułem wykonawczym Nr [...] jest nadal wymagalne i nie zachodzą przesłanki do umorzenia niniejszego postępowania egzekucyjnego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6,7 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz niewskazanie przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności oraz mocy dowodowej twierdzeniom skarżącej, a także brak odniesienia się do powołanego przez skarżącą orzeczenia NSA z dnia 16 października 2012 r., I FSK 2011/11. Skarżąca przywołując treść art. 59 § 3 u.p.e.a. i art. 70 § 4 O.p., a także poglądy prezentowane w komentarzu do art. 70 Ordynacji podatkowej autorstwa Leonarda Etela (komentarz z 2013 r.) podkreśliła, że zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym podatnika są to dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby mogło nastąpić przerwanie biegu terminu przedawnienia. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie z upływem dnia 31 grudnia 2010 r. minął termin do przerwania biegu przedawnienia należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1996, wobec której uprzednio zastosowano środek, o którym podatnik wówczas został zawiadomiony. Oceniła jako błędny pogląd organu egzekucyjnego, że dobrowolna wpłata przez nią pieniędzy w dniu 2 marca 2010 r. przerwała bieg terminu przedawnienia, ponieważ przyjęcie tego poglądu powodowałoby dopuszczenie stanu niepewności u dłużnika, który niezawiadomiony przed upływem terminu przedawnienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego, nie wiedziałby, czyjego zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, czy też nie. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu nadzoru, w myśl którego: "Pobranie w dniu 02.03.2010 r. przez poborcę skarbowego należności pieniężnej i pokwitowanie przez tegoż poborcę odbioru tej należność, jest jednoznaczne z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, w rozumieniu art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa"; wywodząc, że wbrew temu stanowisku, nie spełniono wymogów do prawidłowego zawiadomienia skarżącej o zastosowaniu środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 70 § 4 O.p., a zatem nie przerwano biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stwierdziła, że ten organ powołał się na orzeczenia NSA: II FSK 388/09 i I FSK 1472/09, deprecjonując konieczność zawiadomienia (wezwania) podatnika, pominął aktualne orzecznictwo, nie odniósł się do przytoczonego przez skarżącą postanowienia NSA z dnia 16 października 2012 r., I FSK 2011/11. Kolejno skarżąca odwołała się do argumentacji prezentowanej w uchwale 7 sędziów z dnia 3 czerwca 2013 r., I FPS 6/12, w której – jak akcentowała - wypowiedziano się na temat konieczności zawiadomienia podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego przed upływem terminu przedawnienia, dla spełnienia łącznie obu przesłanek warunkujących przerwanie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. - który to przepis uzależnia skuteczność zastosowania środka egzekucyjnego, jako przesłanki przerwania biegu terminu przedawnienia, od zawiadomienia o nim podatnika. Końcowo skarżąca stwierdziła, że skoro nie była zawiadomiona o zastosowaniu środka egzekucyjnego do dnia 31 grudnia 2010 r., to jedna z dwóch przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, nie została spełniona, zatem bieg terminu przedawnienia nie został przerwany; wobec czego postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi, wykraczających poza zakres zarzutów eksponowanych w zażaleniu podkreślił, że organy obydwu instancji nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego. Stwierdził, że zarówno okoliczności faktyczne, jak i prawne zostały przez organ drugiej instancji wyczerpująco przedstawione, celem przeanalizowania przesłanki określonej w art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. - w kontekście przedawnienia przedmiotowego zobowiązania. Jako chybiony ocenił zarzut deprecjonowania i pominięcia aktualnego orzecznictwa wskazując, że odwołał się do orzecznictwa z listopada 2013 r.; powołał się także na uchwałę siedmiu sędziów NSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2013 r., I FPS 6/12. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej popierał osobistą skargę zobowiązanej i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Sprawa toczyła się z wniosku skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. Skarżąca nie kwestionowała przerwania biegu terminu przedawnienia przez czynność egzekucyjną w 2002 r. (zajęcie wynagrodzenia za pracę) i zastosowanie w 2005 r. środka egzekucyjnego (zajęcie emerytury), o których została zawiadomiona. Nie kwestionowała również zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego w 2010 r. (egzekucja z pieniędzy) wywodząc jednak, że jego zastosowanie nie spowodowało przerwania biegu terminu przedawnienia, ponieważ nie została zawiadomiona o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego. Na tej podstawie wywodziła brak wymagalności zobowiązania, ze skutkiem obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast organ twierdził, że do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia doszło również w 2010 r., ponieważ gdy zobowiązany – na wezwanie poborcy skarbowego – płaci dochodzoną należność pieniężną, a poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, to z chwilą zapłaty należności (jej części) zobowiązany zostaje zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego, ze skutkiem przerwania biegu terminu przedawnienia. Zobowiązanie jest nadal wymagalne i nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny; spór koncentruje się wokół kwestii, czy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia – w kontekście obowiązku zawiadomienia zobowiązanej o zastosowaniu środka egzekucyjnego – w przypadku zapłaty części należności na wezwanie poborcy skarbowego, który wystawił pokwitowanie w formie urzędowej, a do zobowiązanej nie zostało wysłane dodatkowo pismo zawiadamiające o zastosowaniu środka egzekucyjnego (egzekucji z pieniędzy). Rozstrzygnięcie tego sporu zdeterminuje kwestię wymagalności zobowiązania i przedmiotowości postępowania egzekucyjnego. Sąd stwierdza, że rację ma organ. Przechodząc do stanu prawnego sprawy Sąd wskazuje, że organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest obowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. jest bowiem przepisem bezwzględnie obowiązującym i ma charakter związany. Stosownie do tego przepisu prawnego postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu prawnego postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadkach określonych w § 1 pkt 4, 6, 7, 9 i 10 oraz w § 2 (§ 2a). W przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4 (§ 3). Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (§ 4). Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym (§ 5). Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że nie jest realizowany jego cel; wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze jego prowadzenie. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są w znacznej części następstwem pojawienia się przyczyn niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego. W analizowanej sprawie badaniem objęto przesłankę określoną w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. – przesłankę braku wymagalności dochodzonego egzekucyjnie obowiązku, w kontekście podniesionego przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. Sąd stwierdza, że termin płatności tego zobowiązania podatkowego upłynął w dniu 30 kwietnia 1997 r. Bieg terminu przedawnienia rozpoczął się w dniu 1 stycznia 1998 r. i upłynąłby w dniu 31 grudnia 2002 r. Kwestie przedawnienia zobowiązań podatkowych przed wejściem w życie Ordynacji podatkowej w 1998 r. regulował art. 30 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm., dalej: "u.z.p."). Zgodnie z art. 30 ust. 1 tej ustawy zobowiązania podatkowe przedawniały się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przerwanie biegu przedawnienia - w myśl art. 30 ust. 2 u.z.p. - następowało przez odroczenie płatności, rozłożenie zaległości na raty oraz przez czynność egzekucyjną, o której podatnik został zawiadomiony. Stosownie do art. 30 ust. 3 u.z.p. po każdym przerwaniu przedawnienie miało biec na nowo. Jednakże w razie odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia zaległości na raty przedawnienie miało biec na nowo od dnia, do którego odroczono płatność podatku lub od terminu ostatniej nie wpłaconej raty. Przepisy prawa regulujące termin przedawnienia zobowiązań majątkowych mają charakter materialnoprawny, a to oznacza, że dla oceny, czy nastąpiło przerwanie biegu tegoż terminu oraz od kiedy termin przedawnienia zaczyna biec na nowo, należy stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia wywołującego określone skutki prawnopodatkowe (vide: wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., II FSK 257/06; LEX nr 307369). W analizowanej sprawie nie doszło do czynności egzekucyjnej pod rządami u.z.p., ani do przerwania biegu przedawnienia w inny sposób. Od 1 stycznia 1998 r. zasady przedawniania zobowiązań podatkowych zostały uregulowane w Ordynacji podatkowej w art. 70. Przepis ten w pierwotnym brzmieniu - obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. - przewidywał analogiczny, jak w poprzednio obowiązującej u.z.p., pięcioletni termin przedawnienia. Odmiennie natomiast regulował przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 3 O.p.: "Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony". Stosownie do art. 70 § 4 O.p: "Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne". Art. 70 § 5 O.p. stanowił zaś, że: "Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia". W stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. bieg terminu przedawnienia przerywała więc pierwsza czynność egzekucyjna (czyli nawet czynność, która nie prowadziła bezpośrednio do zaspokojenia wierzyciela podatkowego, jak choćby spisanie protokołu), a okres, w którym przedawnienie nie biegło, trwał do zakończenia postępowania egzekucyjnego. Aby nie dopuścić do przedawnienia zobowiązania podatkowego, wystarczyło jedynie wszcząć postępowanie egzekucyjne, nawet jeżeli organy podatkowe nie podejmowały później żadnych działań zmierzających do wyegzekwowania świadczenia. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 13 sierpnia 2002 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej u jej pracodawcy, a zajęcie to doręczono zobowiązanej za pośrednictwem poczty wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 16 sierpnia 2002 r. Zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, który w świetle art. 70 § 3 O.p. należało zakwalifikować jako czynność egzekucyjną, bowiem stosownie do definicji legalnej zamieszczonej w art. 1a pkt 2 ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym w dniu 13 sierpnia 2002 r., przez czynność egzekucyjną rozumiało się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zobowiązana została o tej czynności powiadomiona. W tym stanie rzeczy mają rację organy wywodząc, że w ten sposób doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia po raz pierwszy w tej sprawie. Przerwania biegu przedawnienia dokonano przed dniem 31 grudnia 2002 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia. Po przerwaniu biegu przedawnienia biegł on na nowo i do zakończenia jego biegu doszłoby w dniu 14 sierpnia 2007 r. Istotną zmianę zasad przedawniania zobowiązań podatkowych przyniosła ustawa nowelizująca z 2002 r., a następnie ustawa nowelizująca z 2005 r., która nadała aktualnie obowiązujące brzmienie art. 70 § 4 O.p. i uchyliła art. 70 § 5 O.p. Pierwsza nowelizacja uzależniła przerwanie biegu terminu przedawnienia od aktywności organów podatkowych, polegającej na stosowaniu określonych prawem środków egzekucyjnych. Natomiast druga nowelizacja wprowadzona na mocy art. 1 pkt 34 lit. b ustawy z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199 ze zm.), z dniem 1 września 2005 r. nadała art. 70 § 4 O.p. następującą treść: "Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.". Z powyższego wynika zatem, że aby nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 70 § 4 O.p., po pierwsze - musi zostać zastosowany środek egzekucyjny, a po drugie - podatnik musi być zawiadomiony o zastosowaniu tegoż środka egzekucyjnego. W związku z budzącym poważne wątpliwości zagadnieniem prawnym Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 3 czerwca 2013 r. podjął uchwałę w składzie 7 sędziów NSA, I FPS 6/12 (LEX nr 1315793) o treści: "Zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., gdy zawiadomienie podatnika o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia". W uzasadnieniu tej uchwały NSA wyjaśnił, że bieg terminu przedawnienia biegnie wprawdzie na nowo od zastosowania środka egzekucyjnego, a nie od powiadomienia o jego zastosowaniu, ale tylko wówczas, gdy przed okresem przedawnienia podatnik został zawiadomiony o zastosowanym środku egzekucyjnym. Wywiódł, że regulacja zawarta w art. 70 § 4 O.p., która uzależnia skuteczność zastosowania środka egzekucyjnego jako przesłanki przerwania biegu terminu przedawnienia od zawiadomienia o nim podatnika, wprowadza swoistego rodzaju warunek. Zastosowanie środka egzekucyjnego dopóty nie wywołuje skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, dopóki podatnik nie zostanie o nim zawiadomiony. Późniejsze w stosunku do zastosowanego środka egzekucyjnego zawiadomienie powoduje natomiast przerwanie biegu terminu przedawnienia już od dnia zastosowania tego środka. Nie może to jednak oznaczać, że warunek zawiadomienia może ziścić się w każdym czasie, tj. również po okresie przedawnienia. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy wskazać trzeba, że w dniu 1 września 2005 r. (data wejścia w życie drugiej z ww. nowelizacji O.p.) zobowiązanie nie było przedawnione, a w dniu 14 września 2005 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia z zobowiązania emerytalnego skarżącej. Do powiadomienia zobowiązanej doszło w dniu 16 września 2005 r. W tym stanie rzeczy mają rację organy wywodząc, że w ten sposób doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia po raz drugi w tej sprawie. Przerwania biegu przedawnienia dokonano przed dniem 14 sierpnia 2007 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia. Zawiadomienie o zastosowaniu tego środka również nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia. Po przerwaniu biegu przedawnienia biegł on na nowo i do zakończenia jego biegu doszłoby w dniu 14 września 2010 r. Jak wyżej wskazano w dniu 2 marca 2010 r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci egzekucji z pieniędzy, co jest bezsporne. Poborca skarbowy pobrał od zobowiązanej na poczet należności głównej, odsetek oraz kosztów egzekucyjnych prowadzonego postępowania na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] kwotę w łącznej wysokości [...] zł. W dowód czego wystawił pokwitowania o Nr [...] i [...] . Ta okoliczność również nie jest przez skarżącą kwestionowana. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest jedynie kwestia, czy pobranie przez poborcę skarbowego należności pieniężnej u skarżącej i pokwitowanie przez tegoż poborcę odbioru tej należności, jest jednoznaczne z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, w rozumieniu art. 70 § 4 O.p., a zatem, czy czynność ta przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem egzekucji. Przez środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych w ujęciu art. 1a pkt 12 u.p.e.a. rozumie się egzekucję: z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych w rozumieniu przepisów o obrocie instrumentami finansowymi, zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz z nieruchomości. Z treści art. 67 § 1 u.p.e.a. wynika, że podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy (a zatem środków w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych), stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w stosownych przepisach wykonawczych, z zastrzeżeniem jednak art. 68 § 1 u.p.e.a. Art. 68 § 1 ustawy egzekucyjnej stanowi, że jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, które wywiera ten sam skutek prawny, co pokwitowanie wierzyciela. Za pokwitowaną należność pieniężną organ egzekucyjny ponosi odpowiedzialność wobec wierzyciela. Zgodnie z art. 68 § 2 ustawy egzekucyjnej do czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1 nie stosuje się przepisów art. 53. Natomiast art. 53 ustawy egzekucyjnej stanowi, że jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, egzekutor sporządza protokół z czynności egzekucyjnych, który zawiera: 1) oznaczenie miejsca, czasu i rodzaju czynności, 2) imiona i nazwiska osób uczestniczących w czynności, 3) sprawozdanie z przebiegu czynności, 4) zgłoszone przez obecnych wnioski i oświadczenia, 5) podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów, 6) podpis egzekutora (§ 1). Odpis protokołu, o którym mowa w § 1, doręcza się niezwłocznie zobowiązanemu (§ 2). Wykładnia art. 68 § 1 i § 2 w związku z art. 53 u.p.e.a. jednoznacznie wskazuje, że w przypadku określonym w art. 68 § 1 u.p.e.a. nie sporządza się protokołu z czynności egzekucyjnych. Przepis stanowi lex specialis. Taki jego charakter potwierdza również treść art. 68 § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym w przypadku odebrania pieniędzy w wyniku przeszukania pomieszczeń i schowków, środków transportu oraz odzieży, teczek, waliz i podobnych przedmiotów stosuje się odpowiednio przepis § 1, co oznacza obowiązek sporządzenia protokołu. W zakresie obowiązku sporządzenia protokołu ustawodawca odmiennie uregulował dwa przypadki. Pierwszy, gdy odebranie pieniędzy przez poborcę następuje w wyniku przeszukania. W takiej sytuacji poborca – poza wystawieniem pokwitowania – jest obowiązany jeszcze sporządzić protokół. Natomiast w drugim przypadku, gdy zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia tylko pokwitowanie odbioru pieniędzy; nie ciąży na nim obowiązek sporządzenia protokołu. W świetle przytoczonych przepisów, rozstrzygając spór sprowadzający się do kwestii - czy pobranie przez poborcę skarbowego należności pieniężnej u skarżącej i pokwitowanie przez tegoż poborcę odbioru tej należności, jest jednoznaczne z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, w rozumieniu art. 70 § 4 O.p., a zatem, czy czynność ta przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem egzekucji -przyjdzie w całej rozciągłości podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyrokach z dnia 20 maja 2009 r., II FSK 388/09 (LEX nr 533407) oraz z dnia 24 stycznia 2013 r., II FSK 1163/11 (LEX nr 1361246), w których wskazano, że w sytuacji, gdy zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, a poborca - w myśl art. 68 § 1 u.p.e.a. - wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, z chwilą zapłaty przez zobowiązanego całości lub części dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty pieniędzy, podatnik (zobowiązany) zostaje zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 70 § 4 O.p. i w konsekwencji dochodzi do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem egzekucji. Powyższe wynika bowiem z istoty stosowanego środka egzekucyjnego, w ramach którego poborca skarbowy w pierwszej kolejności (po uprzednim doręczeniu tytułu wykonawczego, bądź z chwilą jego doręczenia) wzywa do uiszczenia należności pieniężnej będącej przedmiotem egzekucji i następnie kwituje (w przepisanej formie) odbiór pieniędzy przekazanych przez zobowiązanego, który przecież uczestniczy w tej czynności egzekucyjnej. Nie budzi przeto żadnych wątpliwości, że w momencie doręczenia zobowiązanemu pokwitowania dochodzi do zawiadomienia zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Powyższe odbywa się z poszanowaniem dla przepisów proceduralnych, które na zasadzie lex specialis wyłączają obowiązek sporządzenia protokołu. Nie uchybia również zasadzie pewności prawa i nie pozostaje w kolizji z zasadą ochrony obywatela do Państwa, stanowionego przez to Państwo prawa, ani też z zasadą prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie może być mowy o stanie niepewności w sytuacji, gdy zobowiązany przekazuje pieniądze na żądanie poborcy skarbowego, uczestniczy w czynności i otrzymuje – na dowód powyższego – wymagane prawem pokwitowanie. W tym miejscu należy również stwierdzić, że okoliczność przekazania poborcy skarbowemu przez zobowiązaną części lub całości należności pieniężnej, będącej przedmiotem egzekucji, nie zmienia faktu, że przekazanie to następuje w ramach czynności egzekucyjnych, polegających na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z pieniędzy, z tytułu czego pobrano zresztą stosowne koszty egzekucyjne, a nie jest dobrowolną zapłatą zobowiązania podatkowego. Sad stwierdza, że środek egzekucyjny w postaci egzekucji z pieniędzy został zastosowany przed upływem terminu przedawnienia. Również zawiadomienie o zastosowaniu tego środka w postaci doręczenia pokwitowania nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia. Ponieważ zastosowany środek egzekucyjny, o którym skarżącą zawiadomiono, przerwał po raz trzeci bieg terminu przedawnienia w dniu 2 marca 2010 r., a przepisy nie wyłączają kilkakrotnego przerwania biegu terminu przedawnienia, w dacie rozpatrywania wniosku skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny i organ nadzoru, przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie było przedawnione – było wymagalne. Nie istniała więc podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego podnoszona przez skarżącą. Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w sposób który obligowałyby Sąd do usunięcia tego postanowienia z obrotu prawnego. Zarzuty są niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.