I SA/Gl 637/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A Sp. z o.o. w G.oraz W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie opłaty skarbowej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę A Sp. z o.o. w G. oraz skargę W. S.. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie określenia A Sp. z o.o. w G. oraz W. S. zobowiązania w opłacie skarbowej od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa W. S. przez ww. Spółkę (dokument pełnomocnictwa z dnia 23 maja 2011 r.). Decyzją z dnia [...]r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższą decyzję organu pierwszej instancji w całości i określiło ww. podmiotom zobowiązanie podatkowe w opłacie skarbowej w wysokości 17,00 zł, za które ponoszą odpowiedzialność solidarną. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – odrębnie przez A Sp. z o.o. w G. oraz przez W. S.. Sprawy otrzymały sygn. akt: I SA/Gl 637/13 (dotycząca skargi A Sp. z o.o. w G.) oraz I SA/Gl 656/13 (dotycząca skargi W.a S.a). Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. I SA/Gl 656/13 Sąd połączył ją ze sprawą o sygn. I SA/Gl 637/13 celem łącznego rozpoznania obu tych spraw. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lipca 2013 r. wezwano A Sp. z o.o. w G. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie odpisu skargi celem doręczenia drugiemu skarżącemu, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu, wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS). Na podstawie tego samego zarządzenia wezwano jednocześnie drugiego skarżącego – W. S. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie odpisu skargi celem doręczenia drugiemu skarżącemu oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, skierowana do Spółki, doręczona została w dniu 12 lipca 2013 r. Z kolei przesyłka adresowana do W. S. awizowana była po raz pierwszy w dniu 15 lipca 2013 r. z powodu nieobecności adresata, o czym zawiadomienie umieszczono w drzwiach adresata, następnie zaś była awizowana w dniu 23 lipca 2013 r. Przesyłkę tę wydano adresatowi w dniu 30 lipca 2013 r. Przy piśmie z dnia 19 lipca 2013 r. (nadanym w tym samym dniu) Spółka przesłała dodatkowy egzemplarz skargi, podała wartość przedmiotu zaskarżenia oraz nadesłała skan odpisu z KRS. Z kolei W. S. przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. (nadanym w tym samym dniu) nadesłał odpis skargi oraz podał wartość przedmiotu zaskarżenia. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 sierpnia 2013 r. wezwano A Sp. z o.o. w G. do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie oryginału dokumentu z właściwego sądu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) bądź złożenie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza. Poinformowano Spółkę, że do pisma z dnia 19 lipca 2013 r. załączono skan odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Pouczono jednocześnie Spółkę o treści art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a. Wezwanie powyższe doręczono Spółce w dniu 22 sierpnia 2013 r. Odpowiadając w terminie na wezwanie – w piśmie z dnia 29 sierpnia 2013 r. Spółka stwierdziła, że stosowny odpis z KRS znajduje się już w aktach a "wiedza KRS jest wiedzą notoryjną, którą dysponuje sąd RP". Dodała, że w związku z tym "przesyłanie kolejnych odpisów jest bezprzedmiotowe". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarówno skarga A Sp. z o.o. w G. jak i skarga W. S. podlegają odrzuceniu. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 tej ustawy, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, opubl. LEX nr 516658). Z kolei w postępowaniu sądowoadministracyjnym brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem takim jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. Dodatkowo należy wskazać, że stosownie do art. 48 § 3 P.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Dokument winien być zatem złożony do Sądu jako oryginał bądź w postaci odpisu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym – zgodnie z art. 48 § 3 P.p.s.a. Przepis ten dopuszcza bowiem możliwość złożenia do sądu oryginału dokumentu bądź uwierzytelnionego przez notariusza lub pełnomocnika – profesjonalistę odpisu dokumentu. Wynika z powyższego, że również dokument wykazujący umocowanie do wniesienia skargi i określający sposób reprezentacji strony skarżącej, jeżeli nie jest złożony w oryginale, winien być poświadczony za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 48 § 3 P.p.s.a., tj. przez występującego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika albo przez notariusza. Obowiązku wykazania swojego umocowania przez osobę dokonującą czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej za pomocą stosownego dokumentu nie zmienia regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1203), zgodnie z którą "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", jak i domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, opubl. LEX nr 707983). W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka w odpowiedzi na pierwsze wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi złożyła jedynie skan żądanego dokumentu. Trzeba podkreślić, że skan dokumentu nie może być uznany za oryginał. Dokument ten mógłby wprawdzie czynić zadość "odpisowi", gdyby jednak był poświadczony za zgodność z oryginałem w sposób, który przewiduje art. 48 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 288/11, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu ponownie wezwano Spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazując jednocześnie, w jaki sposób może zostać uwierzytelniona kopia odpisu z KRS. Skarżąca Spółka nie wykonała jednak wezwania i nie przedstawiła wymaganego odpisu - termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął Spółce bezskutecznie z dniem 29 sierpnia 2013 r. Zauważyć na marginesie należy, że pozostałe braki formalne skargi (podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nadesłanie odpisu skargi) Spółka uzupełniła w terminie. Jednocześnie podkreślić trzeba, że skarga Spółki wniesiona została po upływie terminu, co także stanowi podstawę do jej odrzucenia. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z analizy akt sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję doręczona została Spółce w dniu 21 marca 2013 r. Skargę wniesiono natomiast (data nadania) w dniu 30 kwietnia 2013 r., to jest po upływie przewidzianego prawem trzydziestodniowego terminu dla dokonania tej czynności. Wskazany wyżej termin upłynął bowiem bezskutecznie z dniem 22 kwietnia 2013 r. Z kolei skarga W. S. podlega odrzuceniu z uwagi na uzupełnienie jej braków formalnych po upływie przewidzianego przepisami prawa siedmiodniowego terminu. Na podstawie art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Z kolei art. 47 § 1 P.p.s.a. stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz niezłożenie wymaganego odpisu pisma (skargi) stanowią braki formalne skargi, których nieuzupełnienie w terminie skutkować musi odrzuceniem skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie W.a S.a do usunięcia braków formalnych jego skargi awizowana była po raz pierwszy w dniu 15 lipca 2013 r. z powodu nieobecności adresata, o czym zawiadomienie umieszczono w drzwiach adresata, następnie zaś była awizowana w dniu 23 lipca 2013 r. Przesyłkę tę wydano adresatowi w dniu 30 lipca 2013 r. Skarżący podał wartość przedmiotu zaskarżenia oraz nadesłał odpis skargi przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. (nadanym w tym samym dniu). Uczynił to wprawdzie w siódmym dniu od dnia wydania mu przez Pocztę awizowanej przesyłki, jednak skuteczne doręczenie skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi miało miejsce w dniu 29 lipca 2013 r. i w związku z tym termin do usunięcia tychże braków upłynął z dniem 5 sierpnia 2013 r. Jest tak z uwagi na treść art. 73 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Jest to tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidziana w art. 73 § 3 P.p.s.a. W przypadku tejże fikcji doręczenia, późniejsze wydanie przesyłki pocztowej aniżeli data doręczenia, wynikająca z fikcji doręczenia, pozbawione jest znaczenia prawnego. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia bowiem skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II FZ 762/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1221338 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pismo skarżącego, przy którym uzupełnił on braki formalne skargi, wniesione w dniu 6 sierpnia 2013 r., wobec skutecznego doręczenia (zastępczego) wezwania w dniu 29 lipca 2013 r. jest zatem spóźnione. Wydanie przesyłki przez Pocztę w dniu 30 lipca 2013 r. jest bowiem, w świetle powyższych ustaleń, pozbawione znaczenia prawnego. Sąd jednocześnie wskazuje, że negatywne konsekwencje odrzucenia skargi W. S. może znieść ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych jego skargi, złożony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, w którym uprawdopodobnić nadto należy przyczyny niedotrzymania terminu. Reasumując, skarga A Sp. z o.o. w G. podlega odrzuceniu z uwagi na nieusunięcie jej braku formalnego w postaci nadesłania stosownego odpisu z KRS oraz z uwagi na wniesienie jej po terminie. Z kolei skarga W. S. odrzucona zostaje z uwagi na usunięcie jej braków formalnych po upływie terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.