I SA/Gl 671/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przekazania skarg złożonych w ramach postępowania podatkowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 – sentencja postanowienia Uchwałą oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Rada Miejska w Z., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.) w związku z art. 231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "Kpa"), uznała się organem niewłaściwym do rozpatrzenia skarg K. K. z dnia 20 marca 2015 r. na czynności podjęte z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Z. w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Jednocześnie wykonanie uchwały powierzyła przewodniczącemu, którego zobowiązała do przekazania skargi organowi właściwemu i zawiadomienia strony o przekazaniu skargi. W piśmie z dnia 12 maja 2015 r., wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K. K.(dalej: "skarżący") zaskarżył wskazaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej w sprawie przekazania skarg złożonych przez niego na czynności podjęte z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Z. w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 14 maja 2015 r., a Sąd przekazał ją według właściwości organowi. Organ przekazując skargę do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. W ocenie organu warunkiem koniecznym dla dopuszczalności wniesienia skargi, w trybie art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie spełnił tego warunku. Ponadto organ wniósł o "zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii dopuszczalności skargi, a ściślej do tego, czy uchwała objęta skargą należy do kategorii działań administracji, które podlegają zaskarżeniu. Katalog takich aktów i czynności zamieszczony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "ppsa"). W myśl więc tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa). Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała nie należy do rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podlegających sądowej kontroli, wymienionych w art. 3 § 2 ppsa. Z akt sprawy wynika, że organ kwalifikując pisma skarżącego z dnia 20 marca 2015 r. jako skargi, o których mowa w art. 227 Kpa oraz uznając się za niewłaściwy do ich załatwienia, na podstawie art. 231 Kpa, zobowiązał przewodniczącego do ich przekazania organowi właściwemu oraz zawiadomienia skarżącego o przekazaniu skarg. W myśl bowiem art. 231 Kpa jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej (zob. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt OSK 642/04, LEX nr 160611, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1271/04, LEX 191974 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05, LEX 205439). Oznacza to, że w sprawach dotyczących trybu skargowego, w tym także w sprawie przekazania skargi według właściwości, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII Kpa nie są bowiem aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 ppsa (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1271/04, LEX nr 191974, por. także postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 28/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1334/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1583/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 757/13, wszystkie publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec tego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, przy zastosowaniu art. 58 § 3 ostatnio wskazanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia. Ponadto, odnosząc się do zgłoszonego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, należy zauważyć, że zgodnie z art. 199 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis stanowi inaczej. Przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 ppsa).