I SA/Gl 672/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi A.S. A. Oddział [...] w C. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Zaskarżoną interpretacją indywidulaną z [...] r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy: A S.A. Oddział "[...]" w C. (zwana dalej: spółka, wnioskodawca, skarżąca) wyrażone we wniosku z 6 grudnia 2018 r., uzupełnionym pismami z 19 lutego 2019 r. i 20 marca 2019 r., o interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie obowiązków płatnika w związku z wypłatą świadczenia pieniężnego zasądzonego wyrokiem sądu pracy wraz z ustawowymi odsetkami. Interpretację wydano w następującym stanie faktycznym: W dniu 14 grudnia 2018 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, tj. obowiązków płatnika w związku z wypłatą świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami zasądzonego na rzecz pracownika spółki wyrokiem sądu pracy. Wnioskodawca w opisie zaistniałego stanu faktycznego podał, że pracownik (wskazany z imienia i nazwiska) był zatrudniony w spółce A S.A., a następnie - w wyniku przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę zgodnie z art. 231 Kodeksu pracy - w A S.A. Oddział "[...]". Po ustaniu zatrudnienia pracownik złożył do Sądu Pracy pozew o wypłatę utraconego dodatku do wynagrodzenia za okres zatrudnienia u obu pracodawców za pracę w soboty, niedziele i święta, której nie świadczył. Podstawę roszczeń powoda stanowiły postanowienia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Sąd Pracy w wydanym wyroku zasądził od pracodawców na rzecz pracownika stosowne kwoty wraz z ustawowymi odsetkami. Nie określił jednak jakie źródło przychodu stanowią one dla pracownika. Zdaniem wnioskodawcy, skoro Sąd Pracy dokonując analizy podstaw prawnych roszczenia nie określił w wyroku, że jest to wynagrodzenie lub świadczenie porównywalne, to należy uznać, że zasądzone kwoty stanowią odszkodowanie wynikające z postanowień Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. W konsekwencji, na podstawie art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają zwolnieniu z opodatkowania tym podatkiem. Zwolnienie to dotyczy zarówno świadczenia głównego, jak i odsetek mających akcesoryjny charakter. W tym zakresie, na poparcie swojej argumentacji, spółka przywołała wyrok NSA z 17.01.2014 r. sygn. II FSK 289/12. Na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego strona zadała pytanie: Czy pracodawca — płatnik składek postąpił prawidłowo uznając, że nie powstał obowiązek podatkowy, a w konsekwencji nie odprowadził podatku dochodowego, zgodnie z postanowieniami art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ? Zdaniem wnioskodawcy zgodnie z w/w przepisem, wolne od podatku dochodowego są m.in. otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Przepisy ustawy podatkowej nie zawierają definicji "odszkodowania". Strona argumentowała, że zatrudniony w spółce pracownik, którego dotyczy stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację, domagał się świadczenia obejmującego dodatek do wynagrodzenia za pracę w soboty, niedziele i święta, a wynikającego w całości z Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy (zarówno w zakresie wysokości, jak i zasad ustalania). Zdaniem pracodawcy, pracownik nie był uprawniony do otrzymania powyższego świadczenia w okresie zatrudnienia, jednak Sąd Pracy zasądził na rzecz pracownika żądane przez niego kwoty wraz z ustawowymi odsetkami. W wydanym wyroku Sąd nie wskazał jednak tytułu zasądzonego roszczenia, w tym nie określił go mianem wynagrodzenia. Tym nie mniej nie budzi wątpliwości, że zasądzone świadczenie wynika z postanowień Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Świadczy o tym m.in. sposób wyliczenia wysokości roszczenia, w którym przyjęto świadczenie pracy w soboty, niedziele i święta. Ponieważ Sąd Pracy orzekał po ustaniu stosunku pracy i nie nazwał zasądzonego świadczenia wynagrodzeniem, to zasądzone świadczenie, w tym odsetki, stanowiło odszkodowanie podlegające zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na wezwania organu spółka uzupełniła wniosek podając m.in., że wypłacone pracownikowi świadczenie nie miało związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem stosunku pracy, choć jedną z podstaw żądania wskazaną w pozwie była niezgodna z prawem zmiana warunków umowy o pracę bez zachowania trybu wypowiedzenia zmieniającego, polegająca na zmianie sposobu świadczenia pracy. Zmiana ta nie miała jednak związku z późniejszym rozwiązaniem umowy o pracę. Dodał też, że na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy obowiązującego u pracodawcy, pracodawca wypłacał pracownikom dodatki z tytułu pracy w soboty, niedziele i święta. Regulacje w tym zakresie zawiera Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy i pracownik powołał je w pozwie. Ponadto spółka wskazała, że Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy zawiera regulacje dotyczące wypłaty odszkodowań, w tym obejmujące przypadki naruszenia gwarancji zatrudnienia oraz wypadki przy pracy i choroby zawodowe. Wnioskodawca podał także kiedy dokonał wypłaty kwot zasądzonych wyrokiem dodając, że kwota odsetek zasądzonych wyrokiem i wypłaconych przez zakład została naliczona po dacie uprawomocnienia się wyroku i obejmowała okres od dnia wymagalności należności głównej do dnia wypłaty świadczenia. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał wnioskodawcy indywidualną interpretację z [...]r., w której uznał stanowisko pytającego za nieprawidłowe. Motywując swoje stanowisko organ interpretacyjny przytoczył w szczególności przepisy art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 31, a także art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm. – dalej zwana: ustawa o PDF), akcentując, że ustawa o PDF nie zawiera definicji odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w rozumieniu tych pojęć. Względy spójności systemu prawa nakazują odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.). Świadczenie odszkodowawcze to w szczególności świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody w dobrach prawnie chronionych. Z kolei uszczerbek niemajątkowy, to "krzywda". Do naprawienia krzywdy odnosi się termin "zadośćuczynienie", natomiast "odszkodowanie" wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego. Dalej organ wskazał, że podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF jest jego odszkodowawczy charakter. O tym, co stanowi szkodę oraz jakie są zasady i sposoby jej naprawienia decydują (generalnie) przepisy art. 361 i art. 363 Kodeksu cywilnego. Regulacje te mają również zastosowanie, w ograniczonym zakresie, do prawa pracy. Kodeks pracy zawiera bowiem samodzielne regulacje odnoszące się do odszkodowania i zadośćuczynienia. Przepisy tej ustawy funkcję odszkodowawczą przypisują wyłącznie tym świadczeniom, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Z punktu widzenia zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF, zwolnienie obejmuje jedynie odszkodowanie za tzw. szkodę rzeczywistą. Odnosząc przywołane regulacje prawne do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację organ wskazał, że opisane w nim świadczenie, zasądzone wyrokiem Sądu, jest niewypłaconym dodatkiem do wynagrodzenia, a więc przychodem ze stosunku pracy, a nie odszkodowaniem za poniesioną szkodę. Skoro bowiem umowa o pracę została rozwiązana zgodnie z prawem, a poza wynagrodzeniem zasadniczym pracownikowi miały być wypłacane również różnego rodzaju dodatki, w tym dodatek za pracę w soboty, niedziele i święta, przy czym podstawą ich wypłaty były postanowienia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, to wypłacone pracownikowi na podstawie wyroku Sądu Pracy świadczenie stanowiło część wynagrodzenia ze stosunku pracy podlegającego opodatkowaniu, a płatnik powinien w tym zakresie dopełnić stosownych obowiązków. Dla podatkowo-prawnej kwalifikacji tego świadczenia nie ma znaczenia, czy pracodawca wypłacił to świadczenie dobrowolnie, czy dopiero w wyniku postępowania sądowego. Nie ma też znaczenia zasądzenie kwot świadczenia z tego tytułu po ustaniu stosunku pracy. W kwestii opodatkowania zasądzonych odsetek za zwłokę organ wskazał, że odsetek ustawowych nie można utożsamiać ze świadczeniem głównym, gdyż mają one charakter uboczny względem świadczenia głównego - są skutkiem niewykonania zobowiązania. Powołując art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF dodał, że wolne od podatku są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, w tym stosunku pracy. Odwołując się do treści wniosku organ interpretacyjny wskazał, że kwota odsetek zasądzonych wyrokiem i wypłaconych przez wnioskodawcę została naliczona po dacie uprawomocnienia się wyroku i obejmowała okres od dnia wymagalności należności głównej do dnia wypłaty świadczenia. Tym samym, wypłacone pracownikowi odsetki od zasądzonego świadczenia, liczone do dnia zapłaty korzystają ze zwolnienia z opodatkowania, w myśl art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF. To oznacza, że w tym przypadku wnioskodawca nie miał obowiązku pobrania zaliczki na podatek dochodowy. Organ dodatkowo wyjaśnił, że w tej części stanowisko wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe, bowiem wskazał on błędną podstawę prawną zwolnienia, tj. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF, gdy tymczasem zwolnienie to przysługuje na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 powołanej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca, wnosząc na podstawie art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła: 1. błąd wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że do odszkodowania wynikającego z powyższego przepisu znajdują wprost zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego oraz że przez odszkodowanie należy rozumieć wyłącznie naprawienie szkody rzeczywistej, z pominięciem utraconych korzyści, a w konsekwencji uznaniu stanowiska skarżącego w zakresie obowiązków płatnika z tytułu wypłaty świadczenia pieniężnego zasądzonego wyrokiem Sądu, za błędne; 2. błąd wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że odsetki od świadczenia wynikającego ze stosunku pracy korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego wyłącznie w części obejmującej okres od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia spełnienia świadczenia, a w konsekwencji uznaniu stanowiska skarżącego w zakresie obowiązków płatnika z tytułu wypłaty świadczenia pieniężnego zasądzonego wyrokiem sądu, za błędne. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca w szczególności zwróciła uwagę, że wypłacone pracownikowi świadczenie przedstawione we wniosku było w całości świadczeniem z zakresu prawa pracy, a jego podstawą były wyłącznie postanowienia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Szkoda, a w konsekwencji odszkodowanie w rozumieniu prawa pracy, ma szerszy zakres, niż w rozumieniu prawa cywilnego. To oznacza, że uszczerbek, który pracownik poniósł lub korzyści, których nie uzyskał, to również niewypłacone świadczenia z zakresu prawa pracy, do których zapłaty pracodawca został zobowiązany wyrokiem Sądu, przy czym świadczenia te nie były wynagrodzeniem, lecz odszkodowaniem wolnym od podatku. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała interpretację indywidualną z [...]r. nr [...] wydaną w odniesieniu do innego pracownika spółki, którą załączyła do skargi. W kwestii odsetek skarżąca podniosła, że stanowisko organu jest w tym zakresie niejasne, ponieważ nie pozwala na precyzyjne określenie, czy odsetki za okres od dnia wymagalności świadczenia do dnia uprawomocnienia wyroku podlegają opodatkowaniu, czy też nie. W ocenie skarżącego, początkiem biegu terminu do dochodzenia odsetek jest upływ terminu zapłaty roszczenia głównego. Wyrok Sądu Pracy obejmował odsetki za okres sprzed jego wydania, bowiem data wymagalności roszczenia była wcześniejsza. To oznacza, że odsetki od świadczenia objętego zaskarżoną interpretacją powinny korzystać ze zwolnienia podatkowego przez cały okres ich naliczania. Niezależnie od tego spółka podkreśliła, że odsetki powinny korzystać ze zwolnienia podatkowego, podobnie jak świadczenie główne, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF, jako ściśle związane ze świadczeniem głównym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. pełnomocnicy stron podtrzymali swoje stanowiska. Na pytanie Sądu pełnomocnik organu wyjaśnił, że odsetki za zwłokę, o których organ wypowiedział się w zaskarżonej interpretacji, podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF za okres liczony od upływu terminu wymagalności świadczenia do dnia zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej zwana: p.p.s.a.), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwalifikacji podatkowo-prawnej opisanego we wniosku o interpretację świadczenia należnego pracownikowi od pracodawcy oraz odsetek od tego świadczenia, wypłaconych już po ustaniu stosunku pracy, a przyznanych pracownikowi wyrokiem Sądu Pracy z tytułu przysługującego dodatku do wynagrodzenia za pracę w soboty, niedziele i święta wynikającego w całości z Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy (zarówno w zakresie wysokości, jak i zasad ustalania). Zdaniem skarżącej, należność główna powinna zostać uznana za odszkodowanie i podlegać zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF, podobnie jak odsetki za zwłokę będące świadczeniem akcesoryjnym dzielącym los prawny należności głównej. Tym samym po stronie skarżącej nie wystąpiły z tego tytułu obowiązki płatnika. Z kolei według organu, świadczenie to jest wynagrodzeniem ze stosunku pracy, nieobjętym zakresem przedmiotowego zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF i podlegającym opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Spółka w związku z tym zobowiązana była wypełnić obowiązki płatnika. Natomiast odsetki za zwlokę od nieterminowo wypłaconego świadczenia na rzecz pracownika w wykonaniu wyroku Sądu Pracy, jako wynagrodzenie a nie odszkodowanie, podlegają zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF. W sporze tym rację Sąd przyznał organowi. Określając ramy prawne sporu przywołać trzeba art. 9 ust. 1 ustawy o PDF, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 i 1043), z wyjątkiem: a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe. Z kolei według art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF, wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 (w tym ze stosunku pracy). Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację wynika, że w pozwie wniesionym do Sądu Pracy, zatrudniony w tej spółce na podstawie umowy o pracę pracownik domagał się wypłaty dodatku do wynagrodzenia za pracę w soboty, niedziele i święta. Podstawą jego roszczeń były postanowienia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy (ZUZP). Sąd Pracy uwzględnił żądania pracownika i w wydanym wyroku zasądził na jego rzecz stosowne kwoty wraz z odsetkami. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, nie został zrealizowany podatkowy stan faktyczny zwolnienia podatkowego ukształtowany w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF, bowiem pracownik, wytaczając powództwo, nie domagał się odszkodowania, czy zadośćuczynienia za brak wynagrodzenia za pracę świadczona w soboty, niedziele i święta. W związku z tym Sąd Pracy, zasądzając zapłatę przez wnioskodawcę kwot określonych w wyroku, nie zmodyfikował podstawy prawnej ich wypłaty w stosunku do żądania zawartego w pozwie i nie wskazał, że powinno to nastąpić tytułem odszkodowania, czy zadośćuczynienia, co wnioskodawca sam podał we wniosku. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd Pracy zasądził inne świadczenie, niż objęte żądaniem pozwu wniesionego przez pracownika i uznawać, że w istocie było to odszkodowanie, a nie wynagrodzenie. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PDF, za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Kryterium decydującym o tym, czy dane świadczenie jest świadczeniem ze stosunku pracy – w rozumieniu prawa podatkowego – jest z jednej strony okoliczność, czy świadczenie to może otrzymać wyłącznie pracownik (także były pracownik), czy też inna osoba niezwiązana z pracodawcą stosunkiem pracy, a z drugiej - czy między świadczeniem a stosunkiem pracy istnieje związek faktyczny i prawny. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację, w ZUZP przewidziano wypłatę wynagrodzenia (dodatku do wynagrodzenia) należnego pracownikowi za pracę w soboty, niedziele i święta. Nie uregulowano tam natomiast wymogu zapłaty pracownikowi odszkodowania za niewypłacenie tego rodzaju świadczeń. W tej sytuacji, skoro świadczenie to (za pracę w soboty, niedziele i święta) mógł otrzymać wyłącznie pracownik w związku ze świadczeniem pracy (gotowością do świadczenia pracy) na podstawie zawartej z pracodawcą umowy o pracę, stosownie do postanowień ZUZP, to było to świadczenie ze stosunku pracy. Natomiast okoliczność, że w momencie orzekania przez Sąd Pracy w przedmiocie żądania powoda stosunek pracy już nie istniał, nie oznacza, że kwoty wypłacone w wykonaniu wyroku Sądu Pracy były odszkodowaniem (lub zadośćuczynieniem). Z żadnego przepisu prawa nie wynika bowiem to, że po ustaniu stosunku pracy, świadczenie należne byłemu pracownikowi z tytułu wynagrodzenia przekształca się w odszkodowanie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że – wbrew argumentom skargi - okoliczność że pracownik faktycznie nie świadczył pracy w soboty, niedziele i święta nie oznacza, że przyznane mu kwoty nie są wynagrodzeniem, a są odszkodowaniem. W świetle przepisów prawa pracy wynagrodzenie jest bowiem należne również za pracę niewykonywaną – art. 80 ustawy Kodeks pracy. W tym stanie rzeczy, skoro pracownik domagał się od swojego pracodawcy (byłego pracodawcy) wypłaty wynagrodzenia za pracę w soboty, niedziele i święta - i Sąd Pracy w swoim wyroku świadczenie w związku z tym roszczeniem przyznał, to brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd Pracy zasądził odszkodowanie. Co istotne, skarżąca we wniosku o interpretację, przedstawiając stan faktyczny zaistniały w sprawie, nie podała, że Sąd Pracy zasądził odszkodowanie. Nie wskazała też, że jako pracodawca i pozwana przed Sądem Pracy, nie zgadzając się z klasyfikacją zasądzonych kwot dokonaną przez Sąd Pracy, uzyskała odmienne rozstrzygnięcie sądu wyższej instancji. Skoro nie miało to miejsca, to brak jest podstaw do przyjęcia odszkodowawczego charakteru świadczenia przyznanego byłemu pracownikowi. W świetle powyższego za prawidłowe uznał Sąd stanowisko organu co do zakwalifikowania świadczenia pieniężnego zasądzonego wyrokiem Sądu Pracy jako wynagrodzenia ze stosunku pracy podlegającego opodatkowaniu, w stosunku do którego płatnik powinien dopełnić stosownych obowiązków. Jedynie na marginesie należy zwrócić uwagę, odnosząc się ściśle do pytania zadanego we wniosku o interpretację, że z tytułu wypłaconego przez pracodawcę świadczenia zasądzonego wyrokiem Sądu Pracy z całą pewnością powstał obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast, uwzględniając uzasadnienie wniosku i faktyczne żądanie strony, dodać trzeba, że obowiązek ten przekształcił się w zobowiązanie podatkowe niepodlegające zwolnieniu podatkowemu z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF, przez co po stronie płatnika uaktualniły się obowiązki, o których mowa w art. 31 w/w ustawy, co stanowisko organu interpretacyjnego w tym zakresie czyni prawidłowym. Odnosząc się do kwestii odsetek od wynagrodzenia wypłaconego przez pracodawcę w wykonaniu wyroku Sądu Pracy wskazać trzeba, że skoro świadczenie główne nie jest odszkodowaniem korzystającym ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDF, to także odsetki od niego nie są zwolnione z opodatkowania na tej podstawie prawnej. Sąd podziela stanowisko organu co do tego, że odsetki stanowią świadczenie uboczne pracownika, związane ściśle z nieterminową wypłatą świadczeń z tytułu stosunku pracy. Ten stan faktyczny mieści się w zakresie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF i przewidzianego tam zwolnienia podatkowego. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że świadczenie zasądzone przez Sąd Pracy i wypłacone pracownikowi z opóźnieniem, przynależy do źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o PDF (stosunek pracy). Zasądzone przez Sąd Pracy odsetki w związku z wypłaceniem przez pracodawcę wynagrodzenia (dodatek za pracę w soboty, niedziele i w święta) z opóźnieniem, liczone za okres od dnia wymagalności świadczenia w rozumieniu prawa pracy do dnia zapłaty, korzystają w związku z tym – w stanie prawnym do którego odnosi się zaskarżona interpretacja - ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF. Odnosząc się do zarzutu skargi, według którego w kwestii odsetek organ wypowiedział się niejasno, gdyż jego stanowisko nie pozwala na precyzyjne określenie, czy odsetki za okres od dnia wymagalności świadczenia do dnia uprawomocnienia wyroku podlegają opodatkowaniu, czy też nie – wyjaśnić i wskazać trzeba, że na stronie 12 zaskarżonej interpretacji organ stwierdził: "Z treści uzupełnienia wniosku wynika, że kwota odsetek zasądzonych wyrokiem i wypłaconych przez Wnioskodawcę została naliczona po dacie uprawomocnienia się wyroku i obejmowała okres od dnia wymagalności należności głównej do dnia wypłaty świadczenia. Tym samym, wypłacone pracownikowi odsetki od zasądzonego świadczenia naliczone od momentu uprawomocnienia się wyroku i wypłacone za okres od dnia wymagalności świadczenia do dnia zapłaty korzystają ze zwolnienia z opodatkowania w myśl art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym przypadku Wnioskodawca nie miał obowiązku pobrania zaliczki na podatek dochodowy." Z wyżej przedstawionego stanowiska organu wynika, że w kwestii opodatkowania odsetek odwołał się on do regulacji art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PDF, według którego wolne od podatku są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1. W konsekwencji organ musiał przyjąć jako zwolnione z opodatkowania wypłacone przez pracodawcę odsetki naliczone za okres od dnia wymagalności świadczenia (nieterminowej wypłaty świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 – ze stosunku pracy) do dnia zapłaty. Nieterminowa wypłata świadczeń to w tym przypadku nic innego, jak nie wypłacone przez pracodawcę świadczenia wynikające z ZUZP za pracę w soboty, niedzielę i święta, które to świadczenia powinny zostać wypłacone – co do zasady - w terminach określonych w art. 85 Kodeksu pracy. Takie stanowisko potwierdził pełnomocnik organu na rozprawie. Sąd zapatrywanie to podziela. Dodać można, że fakt naliczania tych odsetek po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Pracy, za okres wyżej wskazany, jest konsekwencją przyjęcia, że wykonaniu podlegają wyroki prawomocne. Odnosząc się do argumentu skargi, że w innym postępowaniu Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał odmienną interpretację niż wydana w przedmiotowej sprawie, wskazać trzeba, że skarżący nie sformułował w związku z tym zarzutów procesowych, które mogłyby stanowić podstawę rozważań Sądu w tej kwestii. Stosowanie do art. 57a p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji, nawet gdyby przyjąć niespójność dwóch interpretacji indywidualnych wydanych w podobnych stanach faktycznych, nie sposób z tego powodu stwierdzić niezgodności z prawem tej z nich, która została zaskarżona do Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.