I SA/Gl 673/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, , , po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. Skarżący R. K. wniósł do tut. Sądu skargę na oznaczone w sentencji postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] r., nr [...], o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów dotyczących nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego, wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] z dnia 16 września 2013 r. Jako podstawę swojej skargi strona wskazała m.in. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Wobec powyższego, na podstawie zarządzenia Z – cy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 czerwca 2015 r., wezwano skarżącego do wyjaśnienia, czy jego intencją było sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia – w terminie siedmiu dni pod rygorem uznania, że żądania takiego nie zgłasza. W odpowiedzi z dnia 14 lipca 2015 r. skarżący oświadczył, iż jego intencją było sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 P.p.s.a. jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tym niemniej należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r. o sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie uznające wniesione w postępowaniu egzekucyjnym zarzuty za nieuzasadnione. Przyjdzie stwierdzić, że akt ten nie nosi znamion wykonalności. Postanowienie to bowiem nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Tym samym wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014 r. o sygn. akt II OZ 1072/14, opubl. w Lex nr 1551099; z dnia 24 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II FZ 470/14, opubl. w Lex nr 1452663; z dnia 10 grudnia 2013 r. o sygn. akt II FZ 1358/13, opubl. w Lex nr 1406640; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013 r. o sygn. akt I SA/Gl 315/13, opubl. w Lex nr 1325155; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2010 r. o sygn. akt I SA/Lu 635/10, opubl. w Lex nr 763427). Wobec powyższego wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, albowiem dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.