I SA/Gl 708/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Wojciech Organiściak, Protokolant Katarzyna Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania Z. S. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta D. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. ustalonego wobec Z. S. i W. S.. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazano art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji Z. S. wniósł o zwolnienie z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na uniemożliwienie korzystania z działek położnych w strefie izolacyjnej oczyszczalni ścieków. Następnie wskazano, że podstawę prawną wymiaru podatku na 2012 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz uchwały Nr XI/173/11 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 26 października 2011 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2012 r. obowiązujących na terenie miasta Dąbrowa Górnicza. Podstawę prawną wymiaru podatku rolnego stanowią natomiast przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1994 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.). Zgodnie z jej art. 1 opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione, zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że przy wymiarze podatków organ kieruje się danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji są - jak podkreślił organ odwoławczy - wiążące dla organu podatkowego i mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, LEX nr 554026). W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji podano, że w rozpatrywanej sprawie grunty o powierzchni 0,0570 ha sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe i oznaczone symbolem B, a grunty o powierzchni 0,0724 ha jako łąki kl. IV i grunty o powierzchni 0,3434 ha jako użytki rolne klasy IV a. Tymczasem z decyzji organu I instancji wynika, że organ ten przyjął, iż grunty o powierzchni 0,3434 ha są zwolnione od podatku rolnego jako grunty klasy V i VI. Przy wymiarze należnego zobowiązania organ nie uwzględnił zatem danych wynikających z ewidencji gruntów, którymi to danymi organ jest związany. Zaistniała zatem konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji zgodnej z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Z. S. przytoczył art. 7 ust. 1 pkt 10 oraz art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 12 ust. 1 i art. 13 d ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Następnie podniósł, że w dniu 5 kwietnia 2012 r. przesłał do Kolegium zdjęcia terenu "mieszkaniowego" obrazujące drzewa i krzewy, by "pokazać stan faktyczny, a nie papierowy zapisany w ewidencji gruntów i budynków, a jest ich mniej niż 5 % tego, co było do dnia 23 kwietnia 2010 r., kiedy przeprowadzono powtórne rozgraniczenie". Stwierdził także, iż skoro zadrzewienie i zakrzewienie spornego terenu nastąpiło w wyniku uchwały WRN z dnia 15 stycznia 1979 r. wprowadzającej trzystumetrową strefę izolacyjną wokół oczyszczalni ścieków (co wykorzystano jedynie do odmowy zgody na zabudowę i zagospodarowanie tego terenu), to obowiązkiem urzędników było wprowadzenie odpowiednich zmian w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący wskazał także, iż zapisy w ewidencji gruntów i budynków przyjęte do wystawienia nakazów płatniczych odzwierciedlają stan jaki panował do lat 60-tych i 70-tych ubiegłego wieku, krańcowo różny od stanu aktualnego, do którego doprowadziła miejscowa władza administracyjna. Obrazują to m.in. (załączone do skargi w formie kserokopii fotografii) dwie mapy tego samego terenu pokazujące różny stan. Jedna z nich to wyrys z mapy ewidencyjnej [...] z dnia 29 stycznia 2008 r. (wykupiony do rozgraniczenia) z granicami przebiegającymi przez budynki nr [...] i nr [...] oraz rów oddzielający działki zachodnie od wschodnich. Druga to mapa [...] z dnia 27 lipca 2007 r. (wydana sąsiadowi) z granicami przeniesionymi na lico budynków nr 23 i nr 25, gdzie zamiast rowu narysowano rzekę B.. Natomiast rów zasypano dla zatarcia granic pomiędzy działkami, a łąkę porośniętą koniczyną i trawą zamieniono w bajoro trzciny w wyniku podniesienia poziomu wód gruntowych o ok. 2 m. Wobec powyższego skarżący wniósł o przeprowadzenie przez Sąd wizji lokalnej weryfikującej zapisy w ewidencji gruntów i budynków, która – w ocenie skarżącego - nie odzwierciedla rzeczywistości i jest przejawem fantazji urzędniczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 17 września 2012 r. skarżący odniósł się do otrzymanej z Sądu informacji, w której przytoczono treść art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołując się na art. 106 § 5 tej ustawy, zgodnie z którym do postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd administracyjny stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego skarżący wskazał na treść art. 252 k.p.c., który stanowi, że strona która zaprzecza prawdziwości dokumentu albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenie organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą, powinna okoliczności te udowodnić. W tym kontekście strona stwierdziła, że bez oględzin (przewidzianych w k.p.c.) nie może udowodnić swoich racji, a zatem należy zlecić przeprowadzenie takiego dowodu jednemu z sędziów, który bez udziału biegłego będzie mógł stwierdzić, że na przynależnym skarżącemu terenie rów został zasypany, rzeka B. płynie około kilometra na południe ze wschodu na zachód, a teren dawnej łąki przykryty wodą i porośnięty trzciną jest trzęsawiskiem. Nadto skarżący wskazał na kolejne mapy, z których jedna uwidacznia znajdujący się na przynależnym stronie terenie kolektor wyprowadzony z oczyszczalni, a druga pokazuje, że 13 z 15 działek stanowią oznaczony literą B teren mieszkaniowy przyległy do drogi, a tylko dwie posiadane przez stronę są od niej odizolowane 40 m pasem ziemi uprawnej RIVa, pomimo tego, że "pozostały fragment skradzionej podczas stanu wojennego części budynku mieszkalnego jest oddalony od drogi o 1,5 mb na działce 4680. Wobec powyższego skarżący zawnioskował o pilne wyznaczenie terminu oględzin terenu oraz załączył kserokopię skargi wniesionej w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 835/ 11 i I SA/Gl 906/11 w celu wykorzystania wymienionego w niej materiału dowodowego. Do pisma z dnia 2 listopada 2012 r. skarżący poinformowany ponownie o niedopuszczalności przeprowadzenia przez Sąd wizji lokalnej załączył kopię wydanego przez Prezydenta Miasta D. postanowienia z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działek położonych w D. obręb ewidencyjny Strzemieszyce Wielkie o nr [...] i [...] oraz działki Skarbu Państwa [...], kopię pisma Naczelnika Wydziału Geodezji i Kartografii UM w D. z dnia 22 lipca 2009 r. informującego Biuro Koordynacji Zamówień i Opinii Prawnych tego urzędu, że w czesi archiwalnej operatu ewidencji gruntów dla działki o nr [...] wpisanej w jednostce rejestrowej [...] Skarbu Państwa brak jest tytułu własności oraz informacji o uregulowaniu własności w księdze wieczystej oraz kopię opinii technicznej z dnia 20 czerwca 2008 r. sporządzonej przez geodetę E. M.. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2012 r. skarżący podtrzymał skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Przedstawił szczegółowo korespondencję z organami administracji lokalnej na terenie D.. Podniósł, że został zobowiązany do płacenia podatku od gruntów, na których nie może prowadzić planowanej przez siebie inwestycji tj. budowy domu, warsztatu oraz szklarni i zaakcentował, że sprawa ta ma swój początek już w 1958 roku. Złożył do akt kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] r. o stwierdzeniu nabycia spadku po T. S., kserokopię postanowienia Sądu Powiatowego w B. z dnia [...] r. o stwierdzeniu nabycia spadku po J.S., zawiadomienia Państwowego BiuraNotarialnego w D. z dnia 3 maja 1988 r. o wpisach w księdze wieczystej nr [...] oraz nr [...], a także opis i mapę nieruchomości gruntowej sporządzony przez Powiatowe Biuro Geodezji i Urządzeń Rolnych w B.. Uczestnik postępowania W. S. poparł argumentację skarżącego i wskazał, że właściciel gruntu zajętego pod strefę ochronną oczyszczalni ścieków nie powinien być obciążany podatkiem od tego terenu. Oświadczył, że czyni starania na rzecz postępowania rozgraniczeniowego, które jednakże do tej pory nie zostało zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nei narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t,j, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania Z. S. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta D. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. ustalonego wobec Z. S. i W. S.. W toku postępowania podatkowego, a także w skardze skarżący kwestionował zasadność opodatkowania nieruchomości, która położona jest w obrębie strefy ochronnej oczyszczalni ścieków, w związku z czym jej właściciele nie mogą nią swobodnie dysponować i przeprowadzić planowanej inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego, warsztatu oraz szklarni. Strona przedłożyła liczne dokumenty zmierzając do wykazania, że dokumentacja kartograficzna nieruchomości nie jest jednolita, a nadto obrazuje stan odmienny od rzeczywistego. Skarżący przywołał również okoliczności wskazujące, że od kilkudziesięciu lat czyni różnorakie starania na rzecz uregulowania wszelkich kwestii związanych z przedmiotową nieruchomością, jednakże pozostają one nieskuteczne. Nie negując znaczenia, jakie mogą mieć dla współwłaścicieli przedmiotowych gruntów wskazane powyżej okoliczności podkreślić należy, że pozostają one bez wpływu na wymiar podatku od nieruchomości oraz podatek rolny. Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) stanowi, że osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości (z zastrzeżeniem ust. 3, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania) są podatnikami podatku od nieruchomości. .Analogiczną regulację zawiera art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.) określający podatników podatku rolnego. Kwestia ta jest w niniejszej sprawie bezsporna, gdyż nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, że skarżący oraz uczestnik postępowania są współwłaścicielami (w ½) działki o nr 4680 (ujętej w księdze wieczystej [...]) położonej w D.. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym), a wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym gruntów i budynków określa rada gminy, co w niniejszej sprawie nastąpiło w uchwale Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 26 października 2011 r. nr XI/173/11 w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2012 r. obowiązujących na terenie Miasta Dąbrowa Górnicza. Stawki podatku rolnego wynikają natomiast z art. 6 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) grunty, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wyłączone z opodatkowania tym podatkiem są (na mocy art. 2 ust. 2 tej ustawy) użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym. Wskazywany przez skarżącego art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia z podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei (przywołany również w skardze) art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 136,m poz. 969 ze zm.) stanowi, że zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Opisane powyżej ustawowe zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym mogłyby jednak zostać zastosowane jedynie w sytuacji, gdyby z ewidencji gruntów i budynków wynikało, iż skarżący jest właścicielem gruntów wyłączonych przez ustawodawcę z opodatkowania. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić trzeba, że "dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11, LEX nr 1125394). Nadto "ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji" (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, LEX nr 1216646). Wspomniana ewidencja gruntów i budynków obejmuje (zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) dla gruntów dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty, przy czym grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów (art. 20 ust. 3 wskazanej ustawy). Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że przedmiotowa działka o nr 4688 obejmuje grunty o powierzchni 0,0570 ha sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem B (przewidzianym w § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz.U. Nr 38, poz. 454 dla terenów mieszkaniowych), grunty o powierzchni 0,0724 ha oznaczone symbolem Ł (właściwym według § 68 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia dla łąk trwałych) wraz z symbolem "IV" wynikającym z obowiązującego do 29 listopada 2012 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 1956 r., Nr 19, poz. 97 ze zm.), zastąpionego aktualnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1246), oraz grunty o powierzchni 0,3434 ha objęte symbolem R (przypisanym w § 68 ust. 1 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków dla gruntów ornych) wraz z oznaczeniem "IV a" wynikającym z wspomnianego rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów. Tymczasem organ I instancji, z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym nie opodatkował gruntów o powierzchni 0,3434 ha oznaczonych symbolem R IV, przyjmując omyłkowo, że stanowią one grunty sklasyfikowane jako użytki rolne klasy V i VI, które zgodnie ze wskazanym przepisem są zwolnione z opodatkowania podatkiem rolnym. Zasadnie zatem stwierdził organ odwoławczy, że rozstrzygnięcie organu I instancji wydano wbrew zapisom zawartym w ewidencji gruntów i budynków. Trzeba jeszcze raz podkreślić, że jedynie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Jak słusznie wskazuje się w zaskarżonej decyzji dane te są wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a ich podważenie w toku postępowania podatkowego nie jest dopuszczalne. Podobnie, jak nieuprawnione byłoby weryfikowanie tych danych w toku postępowania sądowego zainicjowanego skargą na decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości czy też podatku rolnego. Tym samym wszelka dokumentacja, na którą powołał się skarżący w skardze, kolejnych pismach procesowych oraz na rozprawie nie może stanowić podstawy weryfikowania przez sąd administracyjny zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Wskazać w tym miejscu warto na treść art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym m.in. właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów, co oznacza, że właścicielowi nieruchomości przysługuje legitymacja do wystąpienia z żądaniem dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1327/09, LEX nr 595080). Niezależnie od przedstawionych powyżej jednoznacznych konsekwencji wynikających z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wyjaśnić należy (co już wskazywano stronie w kierowanych do niej pismach), że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Niewątpliwie postulowane przez skarżącego oględziny spornej nieruchomości, których miałby dokonać jeden z sędziów orzekających w niniejszej sprawie nie stanowią dowodu z dokumentu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można ich także uznać za dowód uzupełniający, a "sąd administracyjny nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji". (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1369/11, LEX nr 1139192). Reasumując stwierdzić należy, że zasadnie organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji, który opodatkował podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym nieruchomość stanowiącą współwłasność skarżącego wbrew wiążącym dla organów podatkowych zapisom zawartym w ewidencji gruntów i budynków. Nadmienić w tym miejscu trzeba, że "decyzja kasacyjna, przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia nie może być uznana za decyzję wydaną na niekorzyść strony, skoro nie zawiera rozstrzygnięcia merytorycznego" (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 513/08, LEX nr 487307), bowiem "decyzja, o jakiej mowa w art. 234 o.p., to tylko taka decyzja organu odwoławczego, przy pomocy której organ ten "uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy" (art. 233 § 1 ust. 2 lit. a/ zdanie pierwsze o.p.) (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2005 r., sygn. akt GSK 956/04, LEX nr 799911). Wykazana powyżej legalność zaskarżonej decyzji nakazywała oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.