I SA/Gl 735/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Oznaczonym w sentencji postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy, działając, jak podkreślił, z urzędu na podstawie m.in. art. 201 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana jako "O.p."), zawiesił postępowanie odwoławcze. Postanowienie zawierało pouczenie, że może być ono zaskarżone do Sądu oraz że skarga powinna być wniesiona się za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od jego doręczenia. Strona skarżąca, zgodnie z pouczeniem, złożyła skargę na postanowienie z dnia 19 kwietnia 2012 r., domagając się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") wprowadzono zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś w art. 52 § 2 P.p.s.a. sprecyzowano, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Tego rodzaju sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Od postanowienia z dnia 19 kwietnia 2012 r. przysługiwało bowiem stronie zażalenie, czego nie dostrzegł organ, dokonując w efekcie błędnego pouczenia. Wniosek taki wynika wprost z treści art. 201 § 3 O.p., zgodnie z którą na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie. Nie ma przy tym znaczenia, że postanowienie z dnia 19 kwietnia 2012 r. zostało wydane przez samorządowe kolegium odwoławcze w postępowaniu odwoławczym. W myśl wszak art. 221 O.p., znajdującego zastosowanie do zażaleń na zasadzie odesłania zawartego w art. 239 O.p., w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno pouczyć stronę, że od postanowienia z dnia 19 kwietnia 2012 r. może ona wnieść do tego organu zażalenie w przewidzianym w art. 236 § 2 O.p. terminie 7 dni. W tym kontekście podkreślić trzeba, że błędne pouczenie sprawia, iż uchybienie tego terminu przez stronę jest niezawinione, co organ powinien wziąć pod uwagę, jeżeli strona złoży wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 61/12, LEX nr 1116333). Nie może to jednak zmienić faktu, iż strona, kierując się błędnym pouczeniem, wniosła skargę na to postanowienie wbrew regule przewidzianej w przywołanym wyżej art. 52 § 1 P.p.s.a., i tym samym niejako sanować tę sytuację, przyznając uprawnienie do zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego, które nie wynika z ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OZ 769/11, LEX nr 964736). W konsekwencji skargę tę, jako wniesioną bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia, trzeba uznać za niedopuszczalną, a taką skargę – w świetle art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., należy odrzucić (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, LEX nr 374841). W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.