I SA/Gl 794/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel po rozpoznaniu w dniu 6 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B., A. K. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę A. K.. Wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia akcji, który zainicjował postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, został złożony przez zainteresowanego będącego stroną w osobie M. B. oraz zainteresowanego niebędącego stroną postępowania w osobie A. K.. W rezultacie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ") wydał w dniu [...] r. interpretację opatrzoną znakiem [...], która w dalszej kolejności została zakwestionowana w ramach skargi M. B. oraz A. K., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: "Sądu") w drodze wspólnego pisma z dnia 4 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny (§ 1), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie uprawnienie (§ 2). Orzecznictwo oraz doktryna przyjmują przy tym, iż interes prawny musi mieć zakorzenienie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1278/10). Interes prawny musi być zarazem interesem indywidualnym strony oraz dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1465/10; stanowisko potwierdza również: J. Jagoda, Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, LEX 2011, pkt 4.2.1 oraz A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabaty, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, str. 272-275). Z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dalej w skrócie: "O.p.") wynika, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14r § 1 O.p., z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). W takiej sytuacji, w myśl art. 14r § 2 O.p., zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się wówczas podmiotowi wskazanemu jako strona, podczas gdy pozostałym zainteresowanym doręcza się jego odpis (por.: art. 14r § 3 O.p.). Przywołany wyżej art. 14r § 2 O.p. formułuje w sposób jednoznaczny wymóg wskazania przez występujących z wnioskiem wspólnym zainteresowanych jednego podmiotu, który będzie stroną postępowania. Tylko temu podmiotowi doręcza się następnie interpretację, podczas gdy pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis. Wyszczególniony przepis uznać więc należy za regulację prawa materialnego kształtującą interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji indywidualnej. Jeżeli stroną postępowania jest, zgodnie z literalnym brzmieniem omawianej normy, wyłącznie jeden z zainteresowanych, to tylko on może w sposób skuteczny domagać się zainicjowania sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, legitymują się jedynie interesem faktycznym, który nie jest wystarczającą przesłanką do złożenia skargi. Za niezgodne z intencją ustawodawcy należałoby uznać przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego, ponieważ art. 14r O.p. ma na celu zapewnienie jednolitości interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych dotyczących tej samej grupy osób, a ponadto ograniczenie ilości wydawanych w takich sprawach rozstrzygnięć. Jednocześnie wymaga uwzględnienia, iż wystąpienie z wnioskiem wspólnym stanowi prawo, a nie obowiązek zainteresowanych podmiotów, które dysponują także możliwością wystąpienia z samodzielnym wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć przy tym świadomość, że w świetle bezwzględnie obowiązujących przepisów ustawowych nie będzie stroną postępowania administracyjnego wynikłego z takiego wniosku, zarówno w znaczeniu materialnym, jak i procesowym. Powyższe rozważania znajdują potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który analizy art. 14r § 1 O.p. dokonał na gruncie postanowień: z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 933/16; z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 20/17; z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt FZ 810/16. W przedmiotowej sprawie z wniosku wspólnego wynika bez wątpienia, iż zainteresowanym będącym stroną postępowania interpretacyjnego został wyznaczony M. B.. Wobec tego jest on osobą uprawnioną do wniesienia skargi. Jednocześnie drugi z wnioskodawców w osobie A. K. uczestniczył w złożeniu wniosku wspólnego w charakterze zainteresowanego niebędącego stroną postępowania, co w świetle zaprezentowanej wykładni art. 14r O.p. skutkuje przyjęciem, iż nie posiada on interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a., a tym samym nie jest osobą uprawnioną do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W konsekwencji skarga A. K. podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność w związku z wniesieniem przez podmiot nieuprawniony. W takim stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.