I SA/Gl 821/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K., którym oddalono (jako nieuzasadnione) zarzuty wniesione przez M. J. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących podatek akcyzowy za okres od czerwca do września 2008 r. W piśmie z dnia 29 maja 2013 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M. J. zawarła skargę na wyżej wymienione postanowienie. Skarżąca nie podpisała się pod skargą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2013 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi na postanowienie oznaczone w sentencji niniejszego postanowienia przez podpisanie skargi albo złożenie podpisanego własnoręcznie egzemplarza skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazano przy tym, że skarga nie zawiera własnoręcznego podpisu skarżącej, a jedynie jej imię i nazwisko wygenerowane elektronicznie. Ponadto na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2013 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie opatrzone zostało tym samym rygorem. Przesyłka polecona z dnia 4 lipca 2013 r. skierowana do skarżącej i zawierająca m.in. powyższe wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została awizowana w dniu 8 lipca 2013 r., o czym pozostawiono zawiadomienie w drzwiach adresata, a następnie wydana adresatowi w dniu 24 lipca 2013 r. W dniu 31 lipca 2013 r. (data nadania) skarżąca usunęła brak formalny skargi. W tym też dniu został uiszczony wpis od skargi. Następnie w odpowiedzi na wezwanie z dnia 12 sierpnia 2013 r. dotyczące awizowania przesyłki poleconej z dnia 4 lipca 2013 r., pracownik Poczty Polskiej S.A. w piśmie z dnia 11 września 2013 r. wyjaśnił, że przesyłka ta była awizowana po raz pierwszy w dniu 8 lipca 2013 r. i "złożona do odbioru w agencji pocztowej UP S. (...), a zawiadomienie o jej nadejściu pozostawiono w drzwiach mieszkania adresata. W dniu 16 lipca 2013 r. przesyłkę tę powtórnie awizowano, a w dniu 24 lipca 2013 r. wydano ją adresatowi (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej "ppsa") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 ppsa wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 ppsa. W myśl więc art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z tej przyczyny za podpis nie może być uznane jego mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu, gdyż nie czyni to zadość wymaganiom z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa. (zob. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2542/11, publ. LEX nr 1152171, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 368/08, publ. LEX nr 504593, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 163/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W omawianej sprawie skarżąca nie podpisała się pod skargą. Dlatego też została wezwana, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi i odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wynika, że została ona doręczona w dniu 24 lipca 2013 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjedzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 8 lipca 2013 r., a następnie po raz drugi w dniu 16 lipca 2013 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 22 lipca 2013 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tych wezwań upłynął z dniem 29 lipca 2013 r. Brak formalny skargi został natomiast usunięty w dniu 31 lipca 2013 r. Również w dniu 31 lipca 2013 r. został uiszczony wpis od skargi. Czynności te zostały zatem dokonane już po upływie terminu do ich dokonania. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 ppsa (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910). Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i art. 220 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.