I SA/Gl 873/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2015 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na interpretację Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Prezydent Miasta C. (dalej jako Prezydent Miasta lub organ interpretacyjny) działając na podstawie art. 14 j § 1 i § 3, w związku z art. 14b, art. 14c oraz art. 14 k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. Nr 749 ze zm.), a także art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Z 2010 r. Nr 95 poz. 613 z póżn.zm.) w indywidualnej interpretacji z dnia [...] (Nr [...]) stwierdził, że stanowisko [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w C. ul. [...] (dalej jako Spółdzielnia lub wnioskodawca, obecnie skarżąca) przedstawione we wniosku z dnia 5 lutego 2014 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni lokali przeznaczonych na potrzeby własne Spółdzielni, tj.: deklarowanie powierzchni lokali przeznaczonych na potrzeby własne Spółdzielni w stawkach, jak dla budynków (lub ich części) pozostałych - jest nieprawidłowe W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca podawał, że "w oparciu o przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i Statutu, [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa prowadzi działalność, której celem jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych oraz gospodarczych i oświatowo kulturalnych członków i ich rodzin. Oprócz obsługi mieszkaniowej członków, w zarządzie Spółdzielni znajdują się garaże, dla których ustanowiono spółdzielcze prawo oraz lokale użytkowe o statusie pełnej własności, spółdzielczego własnościowego prawa oraz będące w najmie. W celu prawidłowego prowadzenia działalności Spółdzielnia posiada lokale własne, będące współwłasnością wszystkich członków, w których znajdują się biura, archiwa, pomieszczenia techniczne, klub służący zaspakajaniu potrzeb oświatowo-kulturalnych członków. Wymienione lokale przeznaczone wyłącznie na potrzeby własne, tj. siedzibę Zarządu, administracji osiedlowych, zakładu technicznego i klubu znajdują się w pawilonach wolnostojących z wyjątkiem pomieszczeń jednej z administracji, która posadowiona jest w budynku mieszkalnym. Do końca 2013 roku Spółdzielnia na podatek od nieruchomości deklarowała powierzchnię w/w pomieszczeń Miłosnych jako budynki (lub ich części) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej." W tym stanie faktycznym organowi interpretacyjnemu zadano pytanie o to: czy zadeklarowanie w deklaracji na podatek od nieruchomości powierzchnie lokali przeznaczonych na potrzeby własne winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości wg stawki jak dla budynków pozostałych ? Prezentując własne stanowisko w sprawie wnioskodawca wskazał, że funkcjonowanie Spółdzielni nie może odbywać się bez korzystania z pomieszczeń, w których prowadzona jest bieżąca obsługa księgowo-finansowa, prawna, techniczna i administracyjna członków Spółdzielni. Zgodnie z art.4 ust. 1 (ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych dalej u.s.m.) członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. W lokalach na potrzeby własne prowadzona jest również obsługa najemców lokali użytkowych, znajdujących się w zasobach Spółdzielni, a służących zaspakajaniu potrzeb bytowych jej członków. Wiele komórek organizacyjnych Spółdzielni w różnych zakresach zajmuje się obsługą najemców lokali użytkowych, a zatem nie ma możliwości wyznaczenia powierzchni lokali własnych służących wyłącznie temu celowi. Wnioskodawca zaznaczał również, iż głównym celem Spółdzielni jest zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych członków, natomiast obsługa lokali użytkowych w najmie w stosunku do całościowej działalności Spółdzielni jest niewielka. Wnioskodawca podkreślił, że uznaje, iż powierzchnia lokali przeznaczonych na potrzeby własne winna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości wg stawki jak dla budynków (lub ich części) pozostałych, w tym zajętych na inne cele niż wymienione w pkt 1-4 lub zajęte na garaże nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ interpretacyjny uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe wskazał, że podstawową kwestią jest ustalenie stawki podatku od nieruchomości jaką należy zastosować w celu prawidłowego opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni lokali przeznaczonych na potrzeby własne Spółdzielni, które służą wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych mieszkańców wnioskodawcy. Prezydent Miasta wyjaśniał, że w tym celu wezwał Spółdzielnię do przedłożenia zestawienia wszystkich lokali przeznaczonych na potrzeby własne Spółdzielni wraz ze wskazaniem administracji w budynku mieszkalnym oraz wyjaśnienie jakiemu celowi służą przedmiotowe lokale tj. czy służą tylko zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych członków spółdzielni czy również obsłudze posiadanych przez wnioskodawcę lokali użytkowych. Spółdzielnia przy piśmie z dnia 4 kwietnia 2014 r. przesłała zestawienie wszystkich lokali przeznaczonych na potrzeby własne z adresami oraz powierzchnią użytkową wraz z wyjaśnieniem. Organ interpretacyjny stwierdził, że z przedłożonych dokumentów wynika, iż brak jest możliwości wyznaczenia powierzchni lokali własnych służących wyłącznie celowi zaspakajania potrzeb bytowych członków Spółdzielni. Prezentując swoje stanowisko w sprawie organ interpretacyjny wskazał, że w pierwszej kolejności należy poddać analizie to, czy Wnioskodawca, posiadający status spółdzielni mieszkaniowej jest przedsiębiorcą lub innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Prezydenta Miasta zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 powoływanej ustawy za działalność gospodarczą należy rozumieć działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, tj. w ustawie z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 672 z późn. zm.). Ponadto organ interpretacyjny wskazał, że analiza tej kwestii powinna być dokonana na podstawie regulacji ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 1222, u.s.m.). Organ wskazał, że z art. 1 ust. 1 u.s.m. wynika, iż celem spółdzielni jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Przedmiotem działalności spółdzielni może być: 1) budowanie lub nabywanie budynków w celu ustanowienia na rzecz członków spółdzielczych lokatorskich praw do znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych, 2) budowanie lub nabywanie budynków w celu ustanowienia na rzecz członków odrębnej własności znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych lub lokali o innym przeznaczeniu, a także ułamkowego udziału we współwłasności w garażach wielostanowiskowych, 3) budowanie lub nabywanie domów jednorodzinnych w celu przeniesienia na rzecz członków własności tych domów, 4) udzielanie pomocy członkom w budowie przez nich budynków mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, 5) budowanie lub nabywanie budynków w celu wynajmowania lub sprzedaży znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych lub lokali o innym przeznaczeniu (art. 1 ust. 2 ww. ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych). Prezydent Miasta wskazał, że Ustawodawca w art. 1 ust. 6 cytowanej wyżej ustawy zezwala spółdzielniom na prowadzenie innej działalności gospodarczej na zasadach określonych w odrębnych przepisach i w statucie, jeżeli działalność ta jest związana bezpośrednio z realizacją powyższych celów. Przychody uzyskiwane z takiej działalności (zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych) spółdzielnia może przeznaczyć w szczególności na pokrycie wydatków związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w zakresie obciążającym członków oraz na prowadzenie działalności społecznej, oświatowej i kulturalnej. W ocenie organu interpretacyjnego skoro istnieje możliwość, a nie obowiązek przeznaczania tych przychodów na wydatki obciążające członków spółdzielni, oznacza to, że prowadzenie przez spółdzielnię działalności gospodarczej pozwala jej na uzyskanie zarobku. Tym samym prowadzenie przez spółdzielnię mieszkaniową, poza działalnością podstawową na rzecz członków spółdzielni, także działalności gospodarczej na rzecz osób trzecich jest prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu przyjętym dla potrzeb podatku od nieruchomości. Przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie wyłączają możliwości prowadzenia przez spółdzielnię działalności, która jest działalnością zarobkową, a tym samym działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Prezydent Miasta wskazał, że z § 2 ust. 3 Statutu Spółdzielni wynika, iż może ona prowadzić działalność gospodarczą w celu zaspokojenia potrzeb określonych w § 1 a w szczególności pośredniczyć w obrocie nieruchomościami, którego rodzaje działalności pokrywają się z art. 1 ww. ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Z uwagi na powyższe organ interpretacyjny stwierdził, że Spółdzielnia prowadzi obok działalności związanej z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych swych członków, także działalność związaną z wynajmem lokali użytkowych, części wspólnych nieruchomości itp. oraz podkreślił, że działalność ta jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem Prezydenta Miasta bez wątpienia Spółdzielnia jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W związku z powyższym organ interpretacyjny uznał, że wnioskująca Spółdzielnia musi być traktowana tak samo jak inni przedsiębiorcy. Prezydent Miasta uzasadniając swoje stanowisko wywodził również, iż tezę powyższą potwierdza także orzecznictwo sądowe, w tym wyrok z dnia 15 stycznia 2013r. (sygn. akt II FSK 933/11), w którym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż "(...) spółdzielnia mieszkaniowa winna być kwalifikowana jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą", gdyż " (...) zajmuje się odpłatnym zarządem lokalami mieszkalnymi, użytkowymi, garażami i in." Odwołano się także do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2012r. (sygn. akt I SA/Lu 58/12), który wskazał, że spółdzielnia prowadzi, oprócz działalności związanej z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych swych członków, także działalność gospodarczą, o której mowa w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tym samym jest przedsiębiorcą w rozumieniu ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ interpretacyjny stwierdził, odwołując się do ww. przepisów oraz przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, że Spółdzielnia prowadzi zarówno działalność mającą charakter działalności gospodarczej, jak też działalność o innym charakterze, która nie pozbawia jej statusu przedsiębiorcy. Na poparcie powyższego przywołał wyrok z dnia 12 marca 2004r. Sądu Najwyższego (sygn. II CK 53/03) oraz postanowienie z dnia 20 października 1999r. Sądu Najwyższego (sygn. III CKN 372/98), które pozwalają na wyciągniecie podobnych wniosków. W myśl art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to: grunty, budynki oraz budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, za wyjątkiem budynków mieszkalnych wraz z gruntami związanymi z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit.b ww. ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Posiadanie przez przedsiębiorcę gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje o zastosowaniu w opodatkowaniu najwyższej stawki. Zdaniem organu interpretacyjnego powyższe wynika z tego, że w polskim systemie prawa podatkowego preferencje przyznano budownictwu mieszkaniowemu i zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W zakresie podatku od nieruchomości przedmiotowe preferencje wyrażają się tym, że domy i lokale mieszkalne oraz grunty związane z budynkami mieszkalnymi opodatkowane są według stawek najniższych. Prezydent Miasta stwierdził, że powyższa preferencja podatkowa nie została wprost rozciągnięta na wszystkie budynki, jednak założeniem Ustawodawcy było opodatkowanie najwyższymi stawkami majątku nieruchomego przedsiębiorców oraz innych podmiotów wykonujących działalność gospodarczą, w tym grunty, budynki i budowle służące celom gospodarczym - wchodzące w skład przedsiębiorstwa. Odnosząc się do stanu faktycznego organ podkreślał, że spółdzielnie mieszkaniowe działają na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) zaś w kwestiach w tej ustawie nieuregulowanych (art. 1 ust. 7 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych) zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 1995 r. Nr 54, poz. 288 ze zm.). Zdaniem organu z uwagi na powyższe Spółdzielnia winna być kwalifikowana jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą już z tego faktu, że zajmuje się odpłatnym zarządem lokalami mieszkalnymi, użytkowymi, garażami. Jednocześnie do działalności gospodarczej spółdzielni można zaliczyć zbywanie przez nią nieruchomości, które nie są niezbędne do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków. Podkreślono, że w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2010 roku I FSK. 1891/08, w którym stwierdził: "Sprzedaż przez spółdzielnię mieszkaniową prawa wieczystego użytkowania działki, która w aspekcie zaspokajania potrzeb jej członków jest zbędna, mieści się w zakresie działalności gospodarczej tej spółdzielni, jaką jest zarządzanie mieniem spółdzielni i jej członków." Organ podkreślił, że z orzeczeń SN wynika, iż działalność spółdzielni mieszkaniowych nie ma jednolitego charakteru. Działalność spółdzielni w zakresie dostarczania członkom mieszkań na zasadzie spółdzielczych praw do lokali lub prawa odrębnej własności (art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1-3 u.s.m.) i zarządzania nieruchomościami, o których mowa w art. 4 cyt. ustawy, nie zmierza do osiągania zysku i w związku z tym działaniem nie można przypisać spółdzielni mieszkaniowej statusu przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej . Jednakże działalnością gospodarczą będzie natomiast wynajem lokali użytkowych, dzierżawa terenów (art. 5 ust. 2 u.s.m.). To rozróżnienie dwojakiego rodzaju działalności spółdzielni mieszkaniowej znajduje także odbicie w innych regulacjach prawnych, tj. w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15.11.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.), co potwierdził w interpretacji ogólnej Minister Finansów z dnia 5 marca 2008 r. (Dz. Urzęd. Min. Finansów nr 3 poz. 27). Prezydent Miasta podkreślał, że Spółdzielnia mieszkaniowa jest dobrowolnym zrzeszeniem (korporacją) osób fizycznych, która w tej formie organizacyjnej zmierza do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swoich członków i ich rodzin oraz potrzeb gospodarczych, kulturalnych, oświatowych i innych społecznych potrzeb, ale tylko członków tej spółdzielni, potrzeb wynikających z zamieszkiwania w budynku czy spółdzielczym osiedlu, a także w tych budynkach, w których lokale i domy jednorodzinne są własnością członków spółdzielni (art. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych). Oprócz działalności, którą spółdzielnia mieszkaniowa może prowadzić, stosownie do treści art. 1 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, jest też taka, którą w pewnych okolicznościach prowadzić musi. Została ona określona w art. 1 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu spółdzielnia ma obowiązek zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków. Działalność w zakresie zarządzania mieniem spółdzielni i mieniem członków spółdzielni może zresztą być jedyną działalnością prowadzoną przez niektóre spółdzielnie, zwłaszcza takie, które już nie realizują żadnych nowych inwestycji. Przepis art. 1 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych czyni ze spółdzielni mieszkaniowej instytucjonalnego zarządcę nieruchomości, który zarządza nieruchomościami swoimi i swoich członków z obowiązku nałożonego ustawą (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1891/08 oraz wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 933/11). Prezydent Miasta wskazał, że z wniosku strony wynika, iż Spółdzielnia prowadzi taką właśnie działalność, tj. polegającą na dostarczeniu i zarządzaniu lokalami mieszkalnymi, garażami i oraz lokalami użytkowymi, której podstawą jest art. 1 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Działalność ta ujęta została w przedmiocie działalności spółdzielni. Spółdzielnia prowadzi także działalność gospodarczą polegającą na wynajmie lokali użytkowych, miejsc reklamowych, dzierżawie gruntu. Organ podkreślił ponadto, że przedmiotem działalności Spółdzielni zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] na podstawie zapisu PKD odpłatne Spółdzielnia prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wyszczególnionym w interpretacji, w tym: roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych; roboty budowlane specjalistyczne; pozostałe ubezpieczenia osobowe oraz ubezpieczenia majątkowe; pośrednictwo w obrocie nieruchomościami; zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie; działalność pomocnicza związana z utrzymaniem porządku w budynkach; działalność obiektów kulturalnych. Organ interpretacyjny wskazał ponadto, że Spółdzielnia w piśmie uzupełniającym wniosek z dnia 4 kwietnia 2014 r. wskazała adresy budynków lub części budynków, w których prowadzi działalność mająca na celu zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych, gospodarczych i oświatowo-kulturalnych oraz podał, że wszystkie przedmiotowe budynki są budynkami wolnostojącymi stanowiącymi własność Spółdzielni i pełnią funkcję budynków biurowych. Jedynie budynek położony przy ul. [...] jest budynkiem mieszkalnym, w części którego znajduję się administracja osiedla. Podkreślono ponadto, że budynek położony przy ul. [...] będący własnością Spółdzielni - w kartotece budynków figuruje jako budynek oświaty, nauki i kultury oraz budynek sportowy, w którym znajduje się Klub [...], gdzie organizowane są wystawy, koncerty, półkolonie dla dzieci i młodzieży, a także prowadzone są między innymi zajęcia aerobiku. Organ nadmieniał, że część tych zajęć jest odpłatna. Końcowo organ interpretacyjny, odwołując się do wniosku z dnia 5 lutego 2014 r. wskazał, że z uwagi na powyższe Spółdzielnia winna wszystkie powierzchnie wykazać jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż brak jest możliwości wydzielenia pomieszczeń, w których prowadzi się jedynie działalność mającą na celu zaspakajanie potrzeb członków i ich rodzin. Zdaniem Prezydenta Miasta powyższe ustalenia powodują, że przedstawione stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zdarzenia faktycznego należy uznać za nieprawidłowe. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawca kwestionując stanowisko Prezydenta Miasta podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację i stanowisko. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, której jednak nie doręczono wnioskodawcy, organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w przedmiotowej interpretacji. W skardze pełnomocnik Spółdzielni zaskarżając interpretację w całości, zarzucał Prezydentowi Miasta C. w dniu 28 kwietnia 2014 r. naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach o opłatach lokalnych poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że skarżąca obowiązana jest do uiszczenia podatku od nieruchomości według stawki, jak za prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy ze zgromadzonego materiału w sprawie możliwe było zastosowanie do posiadanych przez skarżącą budynków zróżnicowanych stawek podatkowych; naruszenie art. 1 pkt 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez jego nieuwzględnienie; naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nieuważny i przyjęcie jednej stawki podatkowej dla wszystkich nieruchomości skarżącej, podczas gdy skarżąca wskazał, że nieruchomości są wykorzystywane w różny sposób, wobec czego, organ obowiązany był zastosować przepisy dotyczące różnych stawek. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik, po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania i stanowisk stron akcentował, że organ dokonał błędniej interpretacji przepisów ustawy o podatkach o opłatach lokalnych w oderwaniu od wniosku skarżącej i przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. W art. 5 § 1 pkt. 2 ustawy o podatkach o opłatach lokalnych wskazanych jest 5 stawek podatkowych dla budynków. Pomiędzy tymi stawkami występują różnice pojęciowe, ale w praktyce przeznaczenie nieruchomości może obejmować kilka z wymienionych stawek. Składając wniosek o interpretację przepisów ustawy Spółdzielnia wskazała, że w jej ocenie powinna opłacać podatek od nieruchomości według stawki opisanej w 5 § 1 pkt 2e (pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego) a nie według stawki opisanej w 5 § 1 pkt. 2b (związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej). Skarżąca wskazała, że nie ma możliwości rozdzielania funkcji lokali, zastrzegając jednocześnie, że jej działalność jest nastawiona przede wszystkim na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców, natomiast działalność gospodarcza jest dla niej działalnością uboczną. Autor skargi wywodził, że zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych określającą cele działalności spółdzielni mieszkaniowej, podstawowym celem jej działania jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Działalność gospodarcza Skarżącej, jako spółdzielni mieszkaniowej, jest ograniczona w znacznym zakresie przez ustawę o spółdzielniach mieszkaniowych. Zdaniem pełnomocnika, trudno zgodzić się z taką interpretacją, która w żadnym stopniu nie uwzględnia podstawowego celu istnienia i funkcjonowania Spółdzielni, jakim jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych osób zamieszkałych w zasobach spółdzielni i innych życiowych potrzeb związanych z tym zamieszkiwaniem. Strona skarżąca podkreślała, że jednoznacznie w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt II FSK 2767/11) stwierdzając, iż: "(...) Tym, co odróżnia spółdzielnię mieszkaniową od innych podmiotów jest zatem działanie na rzecz (w interesie) członków, co pozostaje w zgodzie z ogólnym celem działania wszystkich spółdzielni określonym w art. 1 § 1 Prawa Spółdzielczego, jako prowadzenie wspólnej działalności gospodarczej w interesie członków przy czym w przypadku spółdzielni mieszkaniowej nie musi to być działalność gospodarcza. Tym, co odróżnia spółdzielnię mieszkaniową od innych spółdzielni jest bowiem zaspokajanie potrzeb członków - przede wszystkim potrzeb mieszkaniowych". Pełnomocnik podkreślał, że we wszystkich lokalach wskazanych w piśmie Spółdzielni z 4 kwietnia 2014 r. złożonym jako uzupełnienie wniosku wykonywane są przez pracowników Spółdzielni czynności realizujące podstawowe zadania spółdzielni w interesie jej mieszkańców. Zdaniem NSA takich czynności nie można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej w ścisłym tego słowa znaczeniu. Funkcjonowanie spółdzielni wymaga, jak wiadomo m. in. działalności biurowej, archiwalnej, remontowej, magazynowej. We wspomnianym orzeczeniu NSA stwierdził, że: "Użytkowanie lokali własnych wykorzystywanych na potrzeby spółdzielni - biura pomieszczenia archiwum, pomieszczenia warsztatowe w zakresie dotyczącym potrzeb mieszkaniowych jej członków nie odbywa się w ramach prowadzenia działalności gospodarczej." Zgodnie z art. 4 ust 1 u.s.m. członkowie spółdzielni partycypują w kosztach utrzymania tychże lokali. Działalność skarżącej nie jest nastawiona na uzyskiwanie zysku. W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik wywodził, że art. 6 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych ustanawia reżim tzw. bezwynikowej, w sensie ekonomicznym, gospodarki zasobami mieszkaniowymi w spółdzielni mieszkaniowej. Zasadę bezwynikowej gospodarki finansowej w zakresie podstawowej działalności spółdzielni mieszkaniowej wyrażał również przepis art. 208 Prawa Spółdzielczego. W doktrynie i judykaturze podkreśla się, że zasada bezwynikowej działalności finansowej spółdzielni mieszkaniowej polega na tym, że gospodarka zasobami mieszkaniowymi nie zmierza do uzyskania nadwyżki bilansowej. W miejsce tego każdoroczny niedobór lub nadwyżka przychodów nad kosztami są rozliczane w roku następnym. Coroczny budżet spółdzielni uwzględnia wynik finansowy roku poprzedniego, co skutkuje podwyżką, obniżką lub stabilizacją opłat członków z tytułu korzystania z lokali. Natomiast art. 1 pkt 11 u.s.m wprowadza wyraźny zakaz odnoszenia korzyści kosztem swoich członków. W skarżonej interpretacji organ nie rozstrzygnął postawionego problemu a mianowicie czy jeśli działalność gospodarcza spółdzielni jest działalnością uboczną, jak w niniejszym przypadku, to czy obciążenia fiskalne powinny odpowiadać tym, jakie ponoszą podmioty nastawione na generowanie zysku, które nie mają co do tej kwestii narzuconych ograniczeń ustawowych. Zdaniem pełnomocnika uwadze organu umknął również fakt, że skarżąca posiada Klub Spółdzielczy [...], w którym w całości prowadzona jest działalność społeczna i oświatowo-kulturalna. Na tym tle warto zwrócić uwagę na to, że sposób wykorzystywania wspomnianej nieruchomości mieści się w zwolnieniach od podatku określonych w art. 7 ustawy o podatkach o opłatach lokalnych, tak więc zastosowanie stawki podatkowej, jak dla budynków, w których prowadzona jest działalność gospodarcza należałoby uznać za niesłuszne i nierówne traktowanie podmiotów podlegających opodatkowaniu. Wykładnia dokonana w ten sposób przez organ jest sprzeczna z tezą wspomnianego już wcześniej wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., z którego wynika, że o zastosowaniu stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje ich faktyczne zajęcie na ta działalność. Na rozprawie w dniu 18 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Podkreślał, że procentowy udział lokali użytkowych w całym zasobie lokali spółdzielni wynosi jedynie 2,9% oraz kwestionował pogląd organu interpretacyjnego co do prowadzenia przez Spółdzielnię działalności gospodarczej. Podawał, że brak jest fizycznej możliwości wyodrębnienia lokalowego obsługi mieszkańców i obsługiwanej przez tę samą administrację części gospodarczej tj. lokali użytkowych. Pełnomocnik akcentował również, iż nawet część zarobkowa działalności Spółdzielni podporządkowana jest zaspokajaniu potrzeb wspólnoty mieszkaniowej oraz, że niezgodne z prawem jest przyporządkowanie stawki dla budynku klubu [...], a odnosząc się do twierdzenia strony przeciwnej wskazał, że środki uzyskiwane z prowadzonych w klubie odpłatnych zajęć wykorzystywane są na utrzymanie budynku i realizację podstawowego celu w postaci zaspokajania potrzeb mieszkańców. Podkreślał również, iż o tym jaką stawkę należy stosować ma decydować faktyczne przeznaczenie budynku. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę, podkreślając, że Spółdzielnia ma w swoim zakresie wpisaną działalność gospodarczą, co oznacza, iż będące jej własnością budynki są w posiadaniu przedsiębiorcy, co wyczerpuje przesłankę ich opodatkowania według stawki jak dla prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdza, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa, a wobec podzielania przez skład orzekający stanowiska organu interpretacyjnego skargę należało oddalić. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 14c Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest zatem wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. Wykonanie tego obowiązku zamyka się w zasadzie stwierdzeniem: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe", albo "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Wiele zależy przy tym od tego, czy ocenę prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części. Jeśli zatem organ wydający interpretację indywidualną uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, to wówczas może odstąpić od uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji indywidualnej. Gdy zaś uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to wówczas powinien określić, w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe. Oznacza to, że w tym wypadku konieczne jest już zamieszczenie w interpretacji jej uzasadnienia prawnego. Sąd podkreśla, iż istotne znaczenie ma uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, w razie negatywnej oceny stanowiska strony. W takim bowiem przypadku konieczne jest zawarcie w interpretacji wskazania stanowiska, które organ uznał za prawidłowe oraz uzasadnienia prawnego tego stanowiska. Na tle tych przepisów zauważyć trzeba, że pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zawierająca ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. W szczególności wymóg ten dotyczy interpretacji zawierającej negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy (dotyczy to rozpatrywanego przypadku), co expressis verbis wynika z powołanego wyżej art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji spełnia wymogi stawiane przez prawo. Zawiera bowiem przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez tegoż wnioskodawcę stanowiska. Z uzasadnienia prawnego zaskarżonej interpretacji wynika zdaniem Sądu właściwy tok rozumowania organu, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia odmiennego stanowiska. Zgodnie z art. 14b § 2 i § 3 ustawy Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy ustawy Ordynacja podatkowa podnieść także należy, iż podstawą udzielenia interpretacji indywidualnej jest stan faktyczny wskazany we wniosku podatnika. W związku z czym orzeczenie Sądu w przedmiotowej sprawie wiąże wyłącznie w zaprezentowanym przez skarżącą zaistniałym stanie faktycznym zaprezentowanym we wniosku i tylko do tego stanu się odnosi. Sąd podkreśla, iż modyfikowane przez wnioskodawcę stanowisko prezentowane na dalszym etapie postępowania interpretacyjnego, jak i w skardze nie mogło mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie i z tego też względu skład orzekający w sprawie, mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku podzielił przedstawioną przez organ interpretacyjny wykładnię przepisów prawa podatkowego. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia tego jaką stawką winna być opodatkowana powierzchnia lokali przeznaczonych na potrzeby własne Spółdzielni. Zdaniem skarżącej winna to być stawka, jak od budynków pozostałych, a w ocenie organu interpretacyjnego winna to być stawka przewidziana odpowiednio dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Rozstrzygając tak zakreślony spór i mając na uwadze w istocie niesporny stan faktyczny sprawy zaprezentowany we wniosku o interpretację Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że zgodnie z definicją normatywną zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W myśl tej definicji wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Jeżeli zatem np. budynek mieszkalny i związany z nim grunt jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to podlega opodatkowaniu na takiej zasadzie, że budynek jest obciążony stawkami właściwymi dla innych budynków mieszkalnych, a grunt wg stawek właściwych dla gruntów pozostałych. Grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych mają ustaloną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. stawkę podatku. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., (sygn. akt I SA/Gd 481/05, NSA.orzeczeniagov.pl), stwierdził nawet, że tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Zbliżonych kwestii dotyczył wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2006r., I SA/Gd 49/04, niepubl., w którym stwierdzono, że podatnik zobowiązany był do opłacania podatku od budynków według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą za okres, w którym miał status przedsiębiorcy. O tym, czy podmiot był przedsiębiorcą, czy też nie, przesądzał wpis do rejestru przedsiębiorców (por. komentarz do art. 1(a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008.). Podzielając powyższe poglądy sądów administracyjnych oraz doktryny, skład orzekający podkreśla, iż w prezentowanej definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Nie mniej jednak, w sprawie poza sporem jest nawet i to, że sporne budynki i powierzchnie są wykorzystywane zarówno w działalności podstawowej Spółdzielni, jak i w celu obsługi dodatkowej działalności polegającej m. in. na obsłudze lokali użytkowych o statusie pełnej własności oraz będące w najmie. Ponadto poza sporem jest i to, że wiele komórek organizacyjnych Spółdzielni w różnych zakresach zajmuje się obsługą najemców lokali użytkowych i że nie ma możliwości wyznaczenia powierzchni lokali własnych służących wyłącznie temu celowi. W tym stanie podkreślenia wymaga to, że zgodnie z art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) spółdzielnia mieszkaniowa może prowadzić również inną działalność gospodarczą na zasadach określonych w odrębnych przepisach i w statucie, jeżeli działalność ta jest związana bezpośrednio z realizacja celu, o którym mowa w ust. 1. Ustęp pierwszy stanowi, że celem spółdzielni mieszkaniowej, jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Mając na uwadze powyższe regulacje należy wskazać, że spółdzielnia posiada status przedsiębiorcy, co w istocie wynika z zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego (wynajem lokali użytkowych) oraz z załączonych w toku postępowania informacji (pismo z dnia 4 kwietnia 2014 r. Jednocześnie Spółdzielnia w istocie nie kwestionuje samego faktu prowadzenia działalności gospodarczej (wynajem powierzchni użytkowych) choć podkreśla, iż jest to specyficzny i nie nastawiony w ostatecznym efekcie na zysk profil działalności ubocznej. Na marginesie zarzutów i twierdzeń strony skarżącej Sąd wskazuje, iż status przedsiębiorcy potwierdza wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, którego kopia znajduje się w aktach sprawy oraz twierdzenia organu interpretacyjnego, którym skarżąca nie zaprzeczyła, iż z postanowień zawartych w statucie Spółdzielni, jako przedmiot działalności wskazano m. in.: wynajem lokali użytkowych. W ocenie składu orzekającego już sam fakt wykazania we wniosku jako przedmiotu działalności wynajmu lokali użytkowych, nakazuje uznać za chybione twierdzenia skarżącej, iż nie można jej przypisać prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu twierdzenie organu interpretacyjnego, iż wnioskodawca jest podmiotem, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dla porządku wskazać także przyjdzie, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć działalność, o której mowa w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Sąd podziela stanowisko organu interpretacyjnego, że analiza złożonego wniosku skarżącej wskazuje na to, iż prowadzi ona oprócz działalności związanej z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych swych członków, także działalność związaną z wynajmem lokali użytkowych. Zgodnie zaś z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Tym samym uprawniony był pogląd, iż Spółdzielnia prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą w rozumieniu ww. ustawy (por. wyrok z dnia 12 marca 2004r. Sądu Najwyższego sygn. II CK 53/03). W konsekwencji budynki stanowiące własność spółdzielni mieszkaniowej wykorzystywane do obsługi wynajmowanych lokali użytkowych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, tj. jak od działalności gospodarczej w przypadku, gdy spółdzielnia jest przedsiębiorcą. Skoro ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację jednoznacznie wynika, że sporne powierzchnie są wykorzystywane zarówno w działalności podstawowej Spółdzielni, jak i w celu dodatkowej działalności polegającej m. in. na obsłudze lokali użytkowych o statusie pełnej własności oraz będące w najmie, a także skoro we wniosku Spółdzielnia podała, że wiele komórek organizacyjnych Spółdzielni w różnych zakresach zajmuje się obsługą najemców lokali użytkowych i że nie ma możliwości wyznaczenia powierzchni lokali własnych służących wyłącznie temu ostatniemu celowi, to w tym stanie faktycznym Sąd przyznaje rację stanowisku organu interpretacyjnego. Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie powyższa okoliczność ma przesądzające znaczenie w analizowanym przypadku i to już niezależnie od istniejących rozbieżności w orzecznictwie, na które powoływały się obie strony sporu. Tym samym powoływane przez stronę skarżącą wyroki Sądów Administracyjnych, wobec odmiennego stanu faktycznego, nie mogły odnieść skutku w analizowanym przypadku. Zatem już tylko na marginesie zarzutów strony skarżącej podkreślenia wymaga to, że w świetle ww. definicji ustawowej nie ma nawet warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. [...] W orzecznictwie akcentuje się, iż sam fakt posiadania lokalu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza, za wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą – wyrok WSA w Białymstoku z 30 maja 2006r., sygn. akt I SA/Bk 95/06 (por. L. Etel: Podatki od nieruchomości 2009, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s.19). Godzi się też przywołać, w kontekście omawianego zagadnienia, stanowisko doktryny, gdzie stwierdzono m. in., iż należy dokonać rozróżnienia na spółdzielnie "przedsiębiorców" i spółdzielnie "nieprzedsiębiorców", jeśli chodzi o wyodrębnione lokale inne niż mieszkalne. Należące do spółdzielni lokale mieszkalne zawsze będą opodatkowane wg stawek dla budynków mieszkalnych. W sytuacji, gdy spółdzielnia prowadzi działalność gospodarczą, wspomniane lokale należy opodatkować stawkami właściwymi dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Związane jest to z faktem, że samo posiadanie ich przez spółdzielnię -przedsiębiorcę, decyduje o istnieniu związku, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jeżeli natomiast mamy do czynienia ze spółdzielnią mieszkaniową nie będącą przedsiębiorcą, to lokale użytkowe podlegają opodatkowaniu wg stawek pozostałych, chyba że zostaną np. wynajęte – w takiej sytuacji spółdzielnia jako właściciel obowiązana będzie odprowadzać od nich podatek liczony wg najwyższych stawek (por. L. Etel, M. Popławski, S. Presnarowicz, R. Dowgier: Podatki i opłaty samorządowe w pytaniach i odpowiedziach, Warszawa 2003r., s. 87). Należy także wskazać, że w kwestii opodatkowania nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą zaprezentował swoje stanowisko także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07, (LEX nr 495385) jednoznacznie stwierdził, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W tym stanie rzeczy Sąd uznaje zarzuty skargi za bezzasadne. Podkreślenia wymaga jeszcze raz to, że fakt różnego wykorzystywania nieruchomości, wobec podkreślanego we wniosku faktu braku możliwości wydzielenia powierzchni służącej celom mieszkaniowym i obsługi wynajmowanych lokali użytkowych, ma przesądzające znaczenie dla oceny przedmiotowego sporu i legalności kontrolowanej interpretacji podatkowej, która co należy podkreślić rządzi się innymi regułami niż postępowanie podatkowe. Jeżeli natomiast idzie o kwestie zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 u.p.o.l. dotyczącego Klubu [...] to Sąd wskazuje, że zagadnienie to nie było przedmiotem postępowania interpretacyjnego, a zatem bezzasadny jest w tym przypadku zarzut oparty o regulację zawartą w tym ostatnim przepisie. Końcowo, niezależnie od powyższego i w nawiązaniu do argumentacji skarżącej, która twierdzi, że o zastosowaniu stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą decyduje ich faktyczne zajęcie na tę działalność, przyjdzie wskazać, iż skarżąca m. in. twierdziła, że nie ma możliwości wyznaczenia powierzchni lokali własnych służących wyłącznie obsłudze najemców lokali użytkowych oraz że obsługa tej działalności odbywa się w tych samych budynkach (powierzchni), które służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Powyższe oznacza, że w przedmiotowym stanie faktycznym nawet i ta argumentacja nie może przynieść zamierzonego przez skarżącą celu w postaci poprawności jej stanowiska zaprezentowanego we wniosku o interpretację. Przecież sama skarżąca potwierdziła fakt związania spornych powierzchni z prowadzoną działalności gospodarczą, bo za takową trzeba uznać wynajem i obsługę najemców lokali użytkowych. Zdaniem Sądu, wobec faktu braku wyodrębnienia tej obsługi na spornych powierzchniach od obsługi potrzeb mieszkaniowych bez znaczenia pozostają wszystkie inne podnoszone okoliczności, w tym i to, że działalność związana z wynajmem odnosi się do bardzo małej części działalności Spółdzielni, którą na rozprawie pełnomocnik skarżącej szacował na 2,9% całej działalności. W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że wydana przez Prezydenta Miasta indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego odpowiadała prawu - na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.