I SA/Gl 925/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia [...], nr [...]Prezydent Miasta K. postanowił: 1. uznać za bezzasadne zarzuty wniesione przez A S.A. w W., poprzednio A1 S.A. w W., (zwanej dalej: "spółką" lub "stroną skarżącą"), reprezentowaną przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...]. , [...],[...] z dnia 19 grudnia 2013 r., obejmujących zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, dotyczące: niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.z 2012 r., poz. 1015 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a."), niedopuszczalności egzekucji, nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, przedawnienia obowiązku, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 2. uznać za bezprzedmiotowy wniosek o uchylenie czynności egzekucyjnych dokonanych na podstawie wskazanych wyżej tytułów wykonawczych z dnia 19 grudnia 2013 r. Postanowieniem z dnia [...], nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej: "SKO"), po rozpatrzeniu zażalenia spółki wniesionego na wskazane wyżej postanowienie Prezydenta Miasta K., postanowiło: 1. uchylić zaskarżone postanowienie w części, w jakiej organ egzekucyjny uznał za bezzasadny zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę naliczonych za okres, za który zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej odsetek nie nalicza się i uznać za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę naliczonych za okres, za który zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 u.p.e.a. ich się nie nalicza; 2. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałym zakresie nieobjętym pkt 1. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta K. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...]zł. Od decyzji tej spółka złożyła odwołanie, w wyniku którego SKO decyzją z dnia [...], nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do gruntów podlegających opodatkowaniu oraz obiektów przyjętych do opodatkowania jako budowle. Wydając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w odniesieniu do zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. pozostającego we właściwości Prezydenta Miasta K. nastąpiła przerwa w biegu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, tj. wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta K. nadał nieostatecznej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu zażalenia spółki SKO postanowieniem z dnia [...], nr [...]utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadto zgodnie z informacją przekazaną przez Prezydenta Miasta K. wobec spółki zostało wszczęte w dniu 19 grudnia 2013 r. postępowanie egzekucyjne dotyczące zobowiązania podatkowego określonego decyzją z dnia [...]. W dniu 20 grudnia 2013 r. zastosowano skutecznie środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego, o czym spółka została poinformowana w dniu 27 grudnia 2013 r. Organ wskazał dalej, że na decyzję z dnia [...], nr [...] spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Spółka wniosła również skargę na postanowienie z dnia [...], nr [...]. W ocenie organu istota sporu sprowadza się do rozpoznania zarzutów zgłoszonych w sprawie wszczęcia egzekucji administracyjnej, dotyczących okoliczności związanych z wejściem w życie aktów administracyjnych, z których wynika wysokość i wymagalność dochodzonego obowiązku. Ponadto sporna jest wysokość dochodzonego obowiązku w części, w jakiej obejmuje on odsetki za zwłokę naliczone w związku z wystąpieniem przesłanek przerwy ich naliczaniu, a także istnienie samego obowiązku, a to w związku z zarzucanym przez stronę niewejściem do obrotu decyzji określającej jego wysokość oraz postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W dalszej części postanowienia organ przybliżył istotę i charakter prawny zarzutów z art. 33 u.p.e.a. oraz przedstawił argumentację uzasadniającą rozstrzygnięcie. Na powyższe postanowienie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 jego sentencji pełnomocnik spółki złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: a) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez zaakceptowanie egzekucji podjętej w zakresie: - nieistniejącego obowiązku, gdyż organ nie doręczył spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r. - przedawnionego obowiązku - zarówno w zakresie należności głównej, jak i w zakresie odsetek; b) art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez zaakceptowanie dopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek wynikający z decyzji Prezydenta Miasta K. nie był wymagalny ze względu na to, że organ ten nie doręczył decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r. oraz że decyzji pierwszoinstancyjnej Prezydenta Miasta K. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności; c) art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. przez zaakceptowanie egzekucji podjętej w sytuacji, w której Prezydent Miasta K. nie doręczył decyzji pierwszoinstancyjnej i nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co oznacza, iż egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna; d) art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. przez uznanie za prawidłowy tytuł wykonawczy, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. W związku powyższym pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie postanowienia SKO z dnia [...], nr [...] w zakresie zawartym w pkt 2 jego sentencji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dniu 8 kwietnia 2015 r. odbyła się rozprawa, na którą stawił się pełnomocnik strony skarżącej. Wnosił on i wywodził jak w skardze, podkreślając, że rozstrzygniecie organu dotyczy obowiązku nieistniejącego, ponieważ decyzja wymiarowa została skarżącej doręczona prawidłowo w dniu 30 grudnia 2013 r., natomiast egzekucję wszczęto w dniu 20 grudnia 2013 r., a więc przed wejściem decyzji do obrotu. Na poparcie prezentowanego stanowiska powołał się na wyrok tut. Sądu z dnia 4 października 2012 r. o sygn. akt I SA/Gl 924/11 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 marca 2015 r. o sygn. akt I SA/Gd 23/15. Akcentował także naruszenie przez organ przepisów proceduralnych. Nadto odnotować należy, że w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 618/14 zarejestrowano skargę spółki na postanowienie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w podatku od nieruchomości za 2008 r. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r. Sąd oddalił tę skargę. Następnie spółka wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku. Z kolei w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 646/14 przedmiotem skargi spółki jest decyzja z dnia [...], nr [...], dotycząca podatku od nieruchomości za 2008 r. W sprawie tej postanowieniem z dnia [...]. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, wskazując, że rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 618/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt: I OZ 45/05, niepubl. oraz z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza skargi prowadzi do wniosku, że pełnomocnik strony skarżącej powołuje się na nieistnienie obowiązku podatkowego. Podstawowym argumentem mającym przemawiać za słusznością powyższego stanowiska jest – w jego ocenie – fakt, że spółce nie została doręczona decyzja organu I instancji określająca wysokość zobowiązania podatkowego oraz że nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że postępowanie egzekucyjne jest konsekwencją zakończonej wcześniej sprawy podatkowej. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że decyzja z dnia [...], nr [...] stanowi podstawę egzekwowanego obowiązku. Decyzji tej postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W sprawie o sygn. akt I SA/Gl 618/14 spółka wniosła skargę na postanowienie SKO z dnia [...] nr [...], mocą którego utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...]o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. (tj. decyzji uchylonej decyzją z dnia [...] zaskarżonej z kolei w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 646/14). Skarga ta, tj. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 618/14, została oddalona wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r. Od wyroku tego spółka wniosła skargę kasacyjną. Zdaniem Sądu, od wyniku postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 618/14 zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zaznaczyć należy, że tak samo uznał Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 646/14, przyjmując, że rozstrzygnięcie sprawy o sygn. akt I SA/Gl 618/14 pozwoli ocenić, czy organ podatkowy mógł orzekać w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., z uwagi na fakt, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, czy też powinien był uznać, że wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Skoro zatem przyjęto, że wysokość zobowiązania zależy od rozstrzygnięcia sprawy I SA/Gl 618/14, to tym bardziej należy zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie, dotyczącej zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie tego zobowiązania. Ewentualne wyeliminowanie z obrotu podstawy prowadzenia egzekucji spowoduje wszak zniweczenie skutków podjętych w jej ramach środków egzekucyjnych, które są przedmiotem zarzutów egzekucyjnych. W realiach niniejszej sprawy aktualna jest zatem uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I FPS 8/13), zgodnie z którą uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 u.p.e.a. postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. W świetle przywołanej uchwały orzeczenie w przedmiocie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności będzie miało zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości działań organów podjętych również w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.