I SA/Gl 962/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Paweł Kornacki, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] nr [...] określającej A. M. (dalej "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie [...] zł. W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wskazał, że skarżący jako obywatel [...] podlega obowiązkowi podatkowemu w kraju swojego pochodzenia. Nadto podniósł, że wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 991/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, albowiem w jego ocenie zachodzą przesłanki do uznania, że skarżący podlega obowiązkowi podatkowemu w Polsce z uwagi na jego miejsce zamieszkania. Jednocześnie przyznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 991/14 uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych uznając, że wniosek skarżącego o wydanie interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, zaś organ interpretacyjny nie był uprawniony do wydania bezwarunkowego, jednoznacznego stanowiska co do obowiązków podatkowych wnioskodawcy. Na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. pełnomocnik organu wskazał, że nie posiada wiedzy co do uprawomocnienia się wyroku z dnia 19 lutego 2015 r. W toku postępowania Sąd ustalił, że sprawa ta oczekuje na rozstrzygnięcie pod sygn. akt II FSK 1702/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłankami zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa są: zależność postępowań w znaczeniu prejudycjalnym oraz to, aby oba postępowania (tu sądowoadministracyjne) pozostawały w toku. Wskazane w tym przepisie zależności polegają na tym, że oczekiwane rozstrzygnięcie, które ma zapaść w innej sprawie, rzutuje na oceny dokonane w sprawie, w której postępowanie zostaje zawieszone. Skład orzekający musi także respektować wymóg jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tożsamych sprawach podatkowych, które dotyczą tego samego podatnika i tego samego stanu faktycznego. Zważyć bowiem należy, że – jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny – w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). W świetle orzecznictwa NSA sądy administracyjne działające w państwie prawa, w którym liczy się przede wszystkim stabilność orzecznictwa sądów administracyjnych oraz spójność systemu prawnego, zobligowane są działać adekwatnie do potrzeby ujednolicania praktyki wykładniczej sądownictwa (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 329/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia możliwości określenia skarżącemu, będącemu obywatelem [...], wysokości podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych. Tymczasem kwestia ta była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 991/14, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 991/14 uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych uznając, że wniosek skarżącego o wydanie interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, zaś organ interpretacyjny nie był uprawniony do wydania bezwarunkowego, jednoznacznego stanowiska co do obowiązków podatkowych wnioskodawcy. Ponieważ wyrok wydany w tamtej sprawie został zaskarżony skargą kasacyjną Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. W ocenie Sądu związek pomiędzy tymi postępowaniami jest na tyle ścisły, że wynik postępowania wywołanego skargą kasacyjną rzutuje na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II FSK 1702/15. Przedwczesnym wydaje się być orzekanie co do wysokości zobowiązania podatkowego, gdy w sprawie tej wcześniej wydano interpretację indywidualną, której zgodność z prawem została przez Sąd zakwestionowana, zaś sprawa ta nie została prawomocnie rozstrzygnięta. Mając to na uwadze, a także względy ekonomiki procesowej Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia