II SA/Gl 103/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent B. ustalił dla "M" S.A. w K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budowy pawilonu handlowego branży spożywczo-przemysłowej wraz z masztami reklamowymi na działce nr A z dojazdem i dojściem na częściach działek nr [...] w obrębie [...] , przy ul. [...] w B.. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent B. przeniósł powołaną na wstępie decyzję na "P" S.A. w Katowicach. W dniu 7 czerwca 2010 r. W.G. wystąpił do Prezydenta B. z wnioskiem o wznowienie powyższych postępowań oraz dodatkowo postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] r., nr [...], udzielającą "P" S.A. w K. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu tego wniosku powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazał, że nie brał udziału w powyższych postępowaniach administracyjnych, nie będąc o nich informowany, zaś o ostatecznych decyzjach w tych sprawach powziął wiedzę na skutek naocznych obserwacji rozpoczętych robót budowlanych. Tymczasem według wnioskodawcy jako właściciel odrębnej nieruchomości lokalowej wraz z udziałem w gruncie bezpośrednio graniczącym z przedmiotową inwestycją posiadał on status strony w tych postępowaniach. Wskazując na regulację art. 28 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane wnioskodawca stwierdził, że właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji uważani są za stronę w postępowaniach warunkujących jej rozpoczęcie. Podkreślając, że planowana inwestycja stanowi kolejny wielkopowierzchniowy obiekt handlowy przy ul. [...], wnioskodawca zaznaczył, że układ komunikacyjny w tym miejscu nie jest zdatny do obsługi rozpoczętej inwestycji, bowiem już obecnie ruch drogowy w tej okolicy jest wzmożony i pociąga za sobą zwiększenie poziomu spalin i hałasu. Nadto z uwagi na roboty ziemne prowadzone na działce nr G zachodzi obawa co do utraty podparcia przez garaże stojące w granicy tej nieruchomości oraz działki, której wnioskodawca jest współwłaścicielem. W dniu [...] r. z wnioskiem o wznowienie postępowań zakończonych powyższymi decyzjami wystąpiła w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa "K" Sp. z o.o. w B.. W jego uzasadnieniu Spółka podniosła, że nawet przyjmując minimalny zakres granic analizowanego obszaru, działka nr H, stanowiąca własność tej Spółki, znajduje się w tym obszarze, pozostając w promieniu ścisłego oddziaływania inwestycji. Spółka zwróciła uwagę, że działkę nr H. oddziela od powstałej inwestycji jedynie ul. [...], co ma decydujący wpływ na pogorszenie warunków obsługi komunikacyjnej w tym rejonie oraz ograniczenie nasłonecznienia w pomieszczeniach Spółki przeznaczonych na pobyt ludzi. Postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 148, art. 149 i art. 150 § 1 Kpa, Prezydent Miasta B. na skutek wniosków W.G. oraz "K" Sp. z o.o. w B. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy terenu. Następnie Prezydent Miasta B. po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił uchylenia powyższej decyzji, w oparciu o treść art. 145 §1 pkt 4, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 134/09, NSA z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 31/07, WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1180/08, WSA w Opolu z dnia 24 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 51/09) organ uznał, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy co do zasady status strony uzyskuje zawsze wnioskodawca oraz właściciel i wieczysty użytkownik działki objętej wnioskiem, a także właściciele i wieczyści użytkownicy działek bezpośrednio z nią sąsiadujących. Krąg ten zostaje rozszerzony o właścicieli i wieczystych użytkowników działek położonych dalej, jeżeli znajdują się one w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji albo właściciele lub wieczyści użytkownicy udowodnili, że lokalizacja planowanej inwestycji narusza ich interes prawny. Organ pierwszej instancji ustalił, że W.G. oraz "K" Sp. z o.o. nie byli wnioskodawcami w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz nie byli i nie są uprawnieni do reprezentowania wnioskodawcy. Nie byli również właścicielami lub wieczystymi użytkownikami działki nr G planowanej do zajęcia pod inwestycję, ani części działek nr [...] planowanych do zajęcia pod dojazd i dojście do inwestycji, ani też ich reprezentantami. Nadto, W.G. nie posiada prawa do odrębnej własności lokalu wraz z udziałem w gruncie graniczącym bezpośrednio z działką nr G, jest natomiast współwłaścicielem działek nr [...] oraz [...] stanowiących zwarty kompleks zabudowany budynkiem wielorodzinnym nr [...] przy ul. [...] oddzielony od inwestycji działkami nr [...] do których nie posiada tytułu prawnego (własności lub wieczystego użytkowania). Organ pierwszej instancji nie zgodził się z twierdzeniem, że prowadzone roboty budowlane na działce nr G sięgają bezpośrednio granic nieruchomości, której W.G. jest współwłaścicielem. Natomiast w odniesieniu do "K" Sp. z o.o. ustalił, że jest ona właścicielem działek nr [...], położnych po przeciwnej względem działki nr G stronie ul. [...], działki te nie graniczą zatem z planowaną inwestycją. Badając, czy nieruchomości W.G. i "K" Sp. z o.o. znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji organ podniósł, że obszar wszelkich negatywnych oddziaływań powinien się zamknąć w granicach działki nr G i nie będzie wykraczał na żadną z działek graniczących ani dalej położonych. Nadto inwestycja nie spowoduje wycinki drzew i krzewów, emisji pyłów, gazów lub zapachów ani zagrożenia hałasem. Natomiast organ nie znalazł żadnych przesłanek, aby kwestionować zasięg tego obszaru ani podstaw do zastosowania regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W świetle tych okoliczności organ uznał, że W.G. i "K" Sp. z o.o. władają nieruchomościami położonymi poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko (zdrowie ludzi). Dokonał również analizy innych uciążliwości związanych z planowaną inwestycją wskazując, że hipotetyczne uciążliwości spowodowane spalinami oraz hałasem ruchu drogowego są normowane przez w/w rozporządzenie. Nadto uznał, że decyzja o warunkach zabudowy nie narusza interesu prawnego W.G. oraz "K" Sp. z o.o. w zakresie zakłócenia płynności i bezpieczeństwa ruchu drogowego na ul. Michałowicza i do niej przyległych. Zwrócił przy tym uwagę, że węzeł drogowy w tym miejscu stanowią drogi publiczne, z których każdy może korzystać zgodnie z ich przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi ustawą, zaś zaskarżona decyzja w oparciu o opinię Miejskiego Zarządu Dróg w B. z dnia [...] r. określa warunki dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Organ podkreślił, że w przepisach obowiązujących brak jest ograniczeń dla lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, zaś w świetle przepisów o tzw. dobrym sąsiedztwie, istnienie w analizowanym obszarze innego obiektu handlowego uzasadnia, a nie wyklucza lokalizację nowego. Wskazał także na bezpodstawność na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy zarzutu ograniczenia przez planowaną inwestycję dostępu do światła słonecznego, bowiem kwestia ta podlega ocenie w oparciu o projekt budowlany inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji W.G. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując na naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W uzasadnieniu podkreślił, że wymienione przez organ działki oddzielające nieruchomość stanowiącą jego własność od nieruchomości, na której znajduje się planowa inwestycja w istocie są wąskim pasem gruntu w postaci działki nr [...] będącej własnością Gminy B. Nieruchomość ta ze względu na brak innej zabudowy oprócz 6 niskich garaży oraz ukształtowanie nie może, zdaniem odwołującego się, spełniać wystarczającej funkcji izolującej jego nieruchomość. Według odwołującego się budynek przy ul. [...] w aspekcie zabudowy jest położony w bezpośrednim zbliżeniu do planowanej inwestycji, oczywiste jest także niekorzystne oddziaływanie intensywnego ruchu pojazdów generowanego przez duży obiekt handlowy na korzystanie z jego nieruchomości. Zwrócił uwagę na rozbieżność orzecznictwa sądów administracyjnych w odniesieniu do pojęcia strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przywołując m.in. wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1880/08, z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1732/08 i z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1449/07. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpoznaniu tego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta B.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ na wstępie wyjaśnił, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie oznacza jeszcze, że decyzja której dotyczy to postępowanie zostanie wzruszona czy też wyeliminowana z obrotu prawnego. Przechodząc do szczegółowych rozważań Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, zgodnie z którym stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy terenu są - oprócz inwestora, właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości, której dotyczy postępowanie - także właściciele lub wieczyści użytkownicy działek bezpośrednio sąsiadujących z tą nieruchomością działek oraz działek dalej położonych, o ile wykażą naruszenie interesu prawnego. Kolegium zwróciło uwagę, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Podkreśliło, że w rozpatrywanej sprawie inwestor wskazał we wniosku, iż obszar oddziaływania inwestycji będzie pokrywał się z terenem wyznaczonym pod wnioskowane przedsięwzięcie, nie obejmując innych działek. Zdaniem Kolegium treść tego wniosku jest wiążąca dla organu administracji publicznej. W ocenie organu odwoławczego status strony w sprawie posiadają właściciele działek bezpośrednio graniczących z działką nr G, zaś W.G. nie należy do tego grona, bowiem działki, których jest współwłaścicielem oddziela od planowanej inwestycji bufor w postaci działek, na których posadowione są garaże. Według Kolegium wnioskujący o wznowienie postępowania nie wykazał w przedmiotowym postępowaniu swojego interesu prawnego. W świetle tych okoliczności organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W.G. wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta B. z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 Kpa poprzez odmowę jego zastosowania, skarżący nie zgodził się z argumentacją organów obu instancji przemawiającą za nieprzyznaniem mu statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zwrócił uwagę, że w postępowaniu administracyjnym unikano badania kwestii rzeczywistego oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego przyjmując stan faktyczny podany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz uznając, że organ jest tym wnioskiem związany i nie jest uprawiony do weryfikowania stopnia tego oddziaływania. Jego zdaniem organ obowiązany był przeanalizować przedstawiony przez skarżącego obszar, w którym spodziewa się negatywnego oddziaływania ze strony inwestycji (m.in. natężenia hałasu) na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz art. 23-24 Kodeksu cywilnego. Według skarżącego organ winien rozważyć status stron tego postępowania (z uwagi na interes prawny) w odniesieniu do osób zamieszkujących lokale mieszkalne w budynku znajdującym się w największym zbliżeniu do inwestycji (odległość kilkunastu metrów) z uwzględnieniem układu komunikacyjnego wymuszającego dojazdy ciężkich samochodów typu TIR pod ich oknami. Ponownie podkreślił, że powoływany przez organ bufor mieszczący się między planowaną inwestycją a nieruchomością skarżącego składa się z wąskiego pasa gruntu, który nie może spełniać wystarczającej funkcji izolującej. Wskazując na rozbieżność orzecznictwa sądów administracyjnych uznał, że niezbędnym jest rozstrzygnięcie, czy działkami sąsiednimi (których właściciele są stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy) są wszystkie działki położone w granicach analizowanego obszaru czy tylko niektóre z nich. Udzielając odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że przywołane przez skarżącego przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz art. 23-24 Kodeksu cywilnego nie stanowią podstawy rozstrzygnięć w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy terenu. Przedmiotem oceny w tym postępowaniu może być jedynie spełnienie kryteriów "dobrego sąsiedztwa", o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Kolegium zwróciło uwagę na odmienność przedmiotu postępowania o ustalenie warunków zabudowy od przedmiotu postępowania o pozwolenie na budowę. Inny jest w związku z tym zakres ochrony osób trzecich w każdym z tych postępowań. Podkreśliło przy tym, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. zawiera w pkt 2.2 i 2.7 zapisy dotyczące odpowiednio ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony interesów osób trzecich, zaś w pkt 3 obowiązek spełnienia warunków wynikających z przepisów odrębnych m.in. Prawa budowlanego i Prawa ochrony środowiska. Uczestnik postępowania "P" w K. pismem z dnia [...] r. ustosunkował się do skargi wnosząc o jej oddalenie. Jego zdaniem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, bowiem organ słusznie uznał, że W.G. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie wykazując swojego interesu prawnego w sprawie. Nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego odnośnie negatywnego oddziaływania inwestycji na jego nieruchomość w postaci natężenia hałasu w wyniku dostaw towarów, podkreślając, że drogi wokół nieruchomości objętej inwestycją są drogami wewnętrznymi, po których nie jeżdżą samochody towarowe typu TIR. Uznał również, że przywołana przez skarżącego regulacja rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz art. 23-24 Kodeksu cywilnego nie znajdują zastosowania w sprawie. Do treści powyższego pisma uczestnik nawiązał także na rozprawie w dniu [...] r. oraz wskazał, że inwestycja została całkowicie zrealizowana, a budynek oddano do użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W oparciu zaś o kryterium zgodności z prawem, stosownie do wymogu zawartego w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), należało dokonać kontroli tej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja, wydana w postępowaniu wznowieniowym, którą odmówiono uchylenia dotychczasowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Organy przyjęły bowiem, że skarżącemu nie przysługuje w tym postępowaniu przymiot strony. Stwierdzić więc przyjdzie, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się już pogląd, że w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stronami tego postępowania – oprócz wnioskodawcy (inwestora) – mogą być również właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, jako że wynik tego postępowania może oddziaływać w sposób bezpośredni na ich interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa (por. uchwałę NSA z dnia 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/95 – ONSA 1995 r. nr 4, poz. 154). Nie jest również kwestionowane, że stronami tego postępowania mogą być także właściciele i użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem nieruchomości, na której zaplanowano realizację konkretnej inwestycji, lecz działek dalej położonych, o ile zasięg oddziaływanej inwestycji i z tym związany stopień uciążliwości może spowodować naruszenie interesu prawnego tych osób (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 206/10 – Lex nr 786768). Oczywiście chodzi o właścicieli i użytkowników wieczystych działek położonych w obszarze analizowanym, wyznaczonym w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1880/08 – Lex nr 555221 w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie każdy właściciel i użytkownik wieczysty działki usytuowanej w obszarze analizowanym będzie stroną tego postępowania, lecz tylko ten, który w okolicznościach konkretnej sprawy będzie w stanie wykazać naruszenie własnego, indywidualnego interesu prawnego. Podzielić więc należy stanowisko organów administracyjnych, że o legitymacji danej osoby bycia stroną w takim postępowaniu decydują okoliczności każdej rozpoznawanej sprawy i w tym zakresie nie sposób przyjąć sztywnych reguł, aczkolwiek rozstrzygające znaczenie ma charakter i rodzaj planowanego zamierzenia. W niniejszej sprawie, jak trafnie ustaliły organy, skarżącemu nie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem, na którym zaplanowano budowę obiektu budowlanego. Legitymację skarżącego do uczestnictwa w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji należało więc rozważyć z punktu widzenia możliwości naruszenia interesu prawnego właściciela dalej położonych nieruchomości. Skarżący jest bowiem współwłaścicielem niezabudowanych działek nr [...] oraz działki nr [...] w zbiegu ulic [...] i Widok, na której usytuowany jest wielomieszkaniowy budynek mieszkalny, w którym zamieszkuje. Przede wszystkim należy zauważyć, że zamierzenie budowlane obejmowało budowę obiektu o przeznaczeniu handlowo-usługowym o powierzchni zabudowy ok. [...] m2, w tym powierzchni sprzedaży ok. [...] m2. Nie jest to więc obiekt handlowy wielkopowierzchniowy w rozumieniu art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Biorąc pod uwagę rodzaj i charakter planowanej zabudowy można i należało przyjąć, że nie jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w znaczeniu wynikającym z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1277 ze zm.). Zatem, co do zasady, oddziaływanie planowanego zamierzenia budowlanego winno się ograniczyć do terenu inwestycji (działki nr G). Słusznie podnosi skarżący, że ochrona usprawiedliwionego interesu osoby trzeciej w szeroko pojętym procesie inwestycyjnym, którego początkowy etap, w przypadku braku planu miejscowego, stanowi postępowanie o ustalenie warunków zabudowy terenu, obejmuje cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem planowanego zamierzenia na otoczenie. W sposób przekonywujący wykazały jednak organy, że realizacja inwestycji nie doprowadzi do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Uwzględniając wysokość projektowanego obiektu i odległość od granicy nie można uznać, by mogło dojść do pozbawienia dostępu do światła dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...], a zatem by w treści § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) skarżący mógł skutecznie upatrywać naruszenia własnego interesu prawnego. Podstaw do takich twierdzeń nie stwarzają również art. 112 i nast. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), wyznaczające zakres ochrony przed hałasem. Ochrona ta polega m. in. na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie. Wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 113 ust. 1 tej ustawy rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 828) określa w sposób precyzyjny poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu oraz poziomy dopuszczalnego hałasu lub różnych rodzajów terenów, w tym zabudowy mieszkaniowej. Jednakże nie można na etapie ustalenia warunków zabudowy terenu z góry założyć, że realizacja zamierzenia budowlanego spowoduje przekroczenie, wyznaczonych wymienionymi przepisami, dopuszczalnych poziomów hałasu, np. z powodu zwiększonego ruchu samochodów, w tym ciężarowych. Określenie układu komunikacyjnego stanowi element projektu budowlanego, stąd na etapie ustalenia warunków zabudowy terenu nie jest nawet możliwe przeprowadzenie dowodu zmierzającego do ustalenia, czy w wyniku realizacji inwestycji przekroczony zostanie dopuszczalny poziom hałasu względem zabudowy mieszkaniowej. Z kolei argument, że istnienie obiektu handlowego spowoduje utrudnienie i spowolnienie ruchu pojazdów na drogach publicznych (ul. [...] oraz ul. [...] i ul. [...]) jest o tyle chybiony, że z drogi publicznej, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach. W powszechnie obowiązujących przepisach brak zaś jest normy, która pozwalałaby właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości położonej w obszarze analizowanym, wyznaczonym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, sprzeciwić się inwestycji w postaci budowy obiektu handlowego tylko z tego powodu, że obiekt taki jest zbędny, względnie powinien być realizowany w innym miejscu. Podstawy do takich twierdzeń nie daje przywołany w skardze art. 23 Kodeksu cywilnego, poza tym ochrona dobra osobistego zagrożonego cudzym działaniem jest uzasadniona wówczas, gdy działanie to jest bezprawne (art. 24 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu cywilnego). Zdaniem Sądu podstawy do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji nie stwarza także art. 144 Kodeksu cywilnego, jako że w przedstawionych okolicznościach faktycznych sprawy nie mogło dojść do zakłócenia korzystania przez skarżącego z nieruchomości, której jest współwłaścicielem, ponad przeciętną miarę, wynikającą z przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Uwzględnić przy tym należało, że nieruchomość ta położona jest w mocno zurbanizowanej części miasta B.. Przedstawione rozważania skłaniają do konkluzji, że istniały przesłanki do uznania we wznowionym postępowaniu, że skarżący nie wykazał istnienia własnego interesu prawnego usprawiedliwiającego status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy terenu, a tym samym do podjęcia decyzji o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Stwierdzić jedynie przyjdzie, że pomiędzy wnioskiem inwestora (pismo z dnia [...] r.), sprecyzowanym w piśmie z dnia [...] r., a decyzją Prezydenta Miasta B.z dnia [...]. o warunkach zabudowy terenu (pkt 2.1 lit. a i c) w odniesieniu do wielkości powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni sprzedaży, wysokości budynku i liczby kondygnacji brak jest zgodności. Kwestia ta, na co należało zwrócić uwagę, nie mogła wywrzeć wpływu na końcowy wynik niniejszego postępowania sądowego z uwagi na rodzaj kontrolowanej decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).