II SA/Gl 1031/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta G. orzekł o odmowie wymeldowania W. S. z lokalu położonego w G. przy ul. [...]. Jako podstawę prawną tej decyzji organ I instancji wskazał art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1397), dalej w skrócie "u.e.l." oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w sprawie wymeldowania wszczęto na wniosek W. T. (dalej zwanego "skarżącym"), będącego ojcem W. S. (dalej zwanej "córką skarżącego") i dysponującego umową najmu przedmiotowego lokalu. Według treści wniosku córka skarżącego przedmiotowym lokalu nie mieszka od ponad 3 lat, gdyż z mężem mieszka i pracuje w [...], gdzie urodziła im się córka. Natomiast w przedmiotowym lokalu zamieszkuje wyłącznie U. T. – matka córki skarżącego. Organ przywołał i szczegółowo opisał materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania, w tym: wyjaśnienia złożone w toku postępowania, przesłuchanie świadka A. T., oględziny przedmiotowego lokalu przeprowadzone w dniu [...] r., a także przesłuchania sąsiadów, protokoły z przesłuchań świadków w postępowaniu dotyczącym "anulowania zameldowania" skarżącego w przedmiotowym postępowaniu. Według wyjaśnień córki skarżącego mieszka ona stale w przedmiotowym lokalu, przy czym należy do niej całe wyposażanie tego lokalu. Natomiast tymczasowo przebywa za granicą, wyłącznie w celach zarobkowych, przy czym co 3 miesiące wraca do lokalu, gdzie przebywa około 2 tygodni lub 10 dni. Ponadto dysponuje kluczami do tego lokalu, który jest jej domem, w którym znajdują się jej wszystkie rzeczy i nie posiada innego lokalu, w którym mogłaby się zatrzymywać. Córka skarżącego planuje wrócić na stałe w przyszłym roku i nosi się z zamiarem wykupienia przedmiotowego lokalu. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji uznał, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do wymeldowania, gdyż opuszczenie przez córkę skarżącego przedmiotowego lokalu nie jest trwałe i nie wskazuje na zamiar całkowitego zerwania z nim więzi. Z przedmiotowym lokalem łączy ją trwała więź faktyczna, której przejawami są: przebywanie w lokalu, gdy nie pracuje poza granicami kraju, swobodny dostęp (posiadanie kluczy), zgromadzenie w nim swoich rzeczy. W ocenie organu I instancji zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny istniejący w dacie wydania decyzji świadczy o tym, że nie został spełniony warunek dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu. Skarżący nie zgodził się z decyzją organu I instancji. We wniesionym w sprawie odwołaniu zarzucił, że została ona podjęta jedynie na podstawie oświadczenia jego córki. Ponadto zarzucił całkowite zlekceważenie regulacji prawnej dotyczącej spraw meldunkowych, odwoływanie się do orzecznictwa sądowego dotyczącego całkowicie odmiennych spraw. Zarzucił również, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i bez uwzględnienia stanu faktycznego. Odwołanie nie przyniosło jednak zamierzonego skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35 u.e.l. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nakreślił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył i omówił treść art. 35 u.e.l. w związku z art. 28 ust. 1 i 2 u.e.l. Stan faktyczny ustalony przez organ I instancji budził wątpliwości Wojewody stąd przeprowadzone zostało uzupełniające postępowanie dowodowe. Według Wojewody zebrany materiał dowodowy potwierdził, że córka skarżącego zamieszkuje w [...], gdzie wyjechała w celach zarobkowych. Nie zerwała jednak całkowicie kontaktu z miejscem stałego pobytu w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, gdyż przyjeżdża do kraju koncentrując swoje sprawy życiowe w tym lokalu. Jej powroty do kraju są okolicznością bezsporną, choć nie można precyzyjne ustalić tego, jak często wraca i na jak długo. Okazjonalnych i czasowych wizyt córki w przedmiotowym lokalu nie zakwestionował również skarżący. Organ przywołał wyjaśnienia córki skarżącego złożone do protokołu w dniu [...] r. oraz na zlecenie organu odwoławczego w dniu [...] r. Ponadto przywołane zostały wyniki oględzin przedmiotowego lokalu, w świetle których ustalono, że składa się on z 2 pokoi, przedpokoju, łazienki z ubikacją i kuchni. Jeden z pokoi zajmują dzieci najemcy tj. córka skarżącego oraz A. T. Drugi pokój zajmuje U. T. W pokoju zajmowanym przez "dzieci" znajduje się dwuosobowe łóżko, szafka nocna. Ponadto w dwóch szufladach komody znajdują się rzeczy osobiste córki (bielizna), w szafie "ubraniowej" odzież. W łazience znajdują się również rzeczy osobiste córki skarżącego, a w kuchni rzeczy i produkty spożywcze należące do wszystkich domowników. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał również zeznania do protokołu złożonego przez A. T. Ponadto organ zrelacjonował zeznania świadków: - D. L. (sąsiadki zamieszkującej w tym samym pionie co przedmiotowy lokal) złożone w toku rozprawy administracyjnej przeprowadzonej [...] r., - Z. G. – sąsiada mieszkającego na tym samym piętrze co przedmiotowy lokal – złożone również w trakcie rozprawy, - teścia i teściowej córki skarżącego – złożone do protokołu [...] r. Według organu odwoławczego obecnie powszechna okoliczność czasowego wyjazdu za granicę, nawet długotrwałego ale w celach zarobkowych nie jest przeszkodą do utrzymania dotychczasowego zameldowania, jeżeli wyjazdowi nie towarzyszy zamiar zmiany centrum życiowego. Podstawową zaś przesłanką jest ustalenie zamiaru danej osoby. Organ odwoławczy zaakcentował fakt posiadania przez córkę skarżącego kluczy do przedmiotowego lokalu, uczestnictwo w kosztach utrzymania lokalu. Wymeldowanie powinno być zaś następstwem definitywnego zerwania więzi z miejscem stałego pobytu. Ponadto okoliczności dotyczące pobytów córki nie są kwestionowane przez skarżącego, choć ten twierdzi, że jej centrum spraw życiowych znajduje się w [...]. Organ odwoławczy zaakcentował także wieloaspektowość stanu przebywania w danym lokalu. W konsekwencji sam fakt czasowej nieobecności, czy też występowania nawet regularnych okresów takiej nieobecności, nie upoważnia jeszcze do automatycznego stwierdzenia, że zameldowany opuścił dany lokal w rozumieniu art. 35 u.e.l. Organ odwoławczy ustalił także występowanie konfliktu pomiędzy skarżącym i jego córką. Skarżący w trakcie rozprawy administracyjnej wyjaśnił, że jest wraz z byłą żoną najemcą przedmiotowego lokalu, zaś córka jest wyłącznie lokatorem i nie posiada uprawnień do jego zakupu. Nie udostępniono mu "pełnych" kluczy do przedmiotowego lokalu. Przez dwa, trzy pierwsze miesiące uczestniczył w kosztach utrzymania lokalu, ale obecnie nie mieszka tam i nie opłaca tych kosztów. Odnotowano także, że według informacji z "A." sp. z o.o. skarżący oraz U. T., jako najemcy, posiadają tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy odniósł się także do wniosków skarżącego o zobowiązanie jego córki do przedstawienia umowy o pracę, przedłożenia biletów lotniczych i potwierdzeń płatności za te bilety. Według organu brak uwzględnienia tego wniosku nie jest przeszkodą do wydania rozstrzygnięcia. Wprawdzie nie ustalono precyzyjnie dat przylotów córki skarżącego do Polski lecz pozostały zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził brak spełnienia przesłanek niezbędnych do wymeldowania córki skarżącego z przedmiotowego lokalu, bowiem nie utraciła ona ostatecznie więzi z tym lokalem, co zostało potwierdzone wyjaśnieniami strony, zeznaniami świadków oraz oględzinami nieruchomości. Organ odwoławczy zaakcentował również, że wymeldowanie może nastąpić dopiero wtedy, gdy dany lokal przestał już być miejscem koncentracji interesów życiowych, przy czym musi to być stan trwały. Trwałość zaś ma miejsce wtedy, gdy osoba wyraża wolę zerwania wszystkich związków z lokalem dotychczasowego pobytu. W skardze na powyższą decyzję Wojewody skarżący reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym zarzucił naruszenie art. 25, art. 28, art. 35 i art. 36 u.e.l. poprzez uznanie, że brak jest przesłanek do wymeldowania jego córki z pobytu stałego z przedmiotowym lokalu Ponadto w skardze zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez sprzeczność ustaleń, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, mających wpływ na zaskarżoną decyzję, z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W skardze zaakcentowano, że przyjazdy córki skarżącego, nawet ze wskazywaną przez nią częstotliwością, są zrozumiałe, gdyż w przedmiotowym lokalu zamieszkuje jej matka i jednocześnie babcia jej dziecka. Stałe miejsce zamieszkania córki skarżącego znajduje się zaś w [...], gdzie wraz z mężem mieszkają i pracują, przy czym tam urodziło się ich dziecko. Córka skarżącego założyła rodzinę i nielogiczne jest uznanie, że zamierza ona wraz z mężem i dzieckiem dzielić dwupokojowy lokal również z matką, bratem, a także skarżącym. Ponadto, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący zaakcentował, że sama wola powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt i to w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania. Przyjęcie w niniejszej sprawie, że córka skarżącego zamieszkuje w przedmiotowym lokalu stanowiłoby przyjęcie fikcji meldunkowej. Skarżący podniósł także, że jego córka wyjeżdżając za granicę nie wykazała, aby zgłosiła swój wyjazd zgodnie z art. 36 ust. 2 i 3 u.e.l. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalanie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W dniu 22 grudnia 2020 r. do tutejszego Sądu wpłynęło dodatkowe pismo pełnomocnika skarżącego. Zaakcentowano w nim, że życie rodzinne córki skarżącego koncentruje się w [...], gdzie wraz z mężem mieszka i pracuje. Natomiast z przedmiotowego mieszkania córka skarżącego korzysta tylko w czasie pobytów w Polsce, podczas odwiedzin matki, która w tym lokalu zamieszkuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych powyżej kryteriów, ocena legalności decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozpoznania skargi stanowi ustawa z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (obecnie: t.j. Dz.U. z 2019 r., poz.1397, dalej w skrócie jak dotychczas "u.e.l."). Zgodnie z art. 35 ww. ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jak natomiast stanowi art. 28 ust. 4 u.e.l. zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza do rozstrzygnięcia, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wymeldowanie córki skarżącego z pobytu stałego we wskazanym na wstępie lokalu mieszkalnym. Przesłanki te wynikają wprost z powołanego powyżej art. 35 u.e.l. Sprowadzają się one do opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Wskazać przy tym trzeba, że pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 u.e.l., jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przyjmuje się, że zamieszkiwanie w danym lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Tak rozumiany pobyt stały świadczy o tym, że dany lokal stanowi centrum życiowe danej osoby i jednocześnie stanowi podstawę obowiązku meldunkowego, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 u.e.l.. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały. Natomiast opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. - jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych - jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1555/19 dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Natomiast jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 2308/19 przez przesłankę trwałości opuszczenia lokalu rozumieć należy przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Odnosząc przedstawione dotychczas przesłanki wymeldowania do realiów rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że istota sporu sprowadza się do tego, czy córce skarżącego można przypisać zamiar stałego związania się z innymi miejscem niż przedmiotowy lokal, przy jednoczesnym zamiarze zerwania związków z lokalem dotychczasowym. Wspomniany zaś związek z lokalem sprowadza się do uczynienia z danego miejsca swojego centrum życiowego. Innymi kwestią sporną jest to, czy zamiarem córki skarżącego jest to, aby przedmiotowy lokal trwale przestał być jej centrum życiowym, a tym centrum życiowym stało się inne miejsce. Materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organy obu instancji nie pozostawia wątpliwości, że córka skarżącego jednoznacznie deklaruje zamiar, aby to przedmiotowy lokal stanowił jej centrum życiowe. Jej pobyt w [...], według jej deklarowanego zamiaru, ma charakter tymczasowy. Niemniej sama deklaracja zamiaru, dotyczącego wyboru miejsca dla swojego centrum życiowego, ze względu na swój subiektywny charakter, nie jest wystarczająca. Powinna ona znajdować potwierdzenie w obiektywnych okolicznościach. W realiach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji w wystarczającym, według Sądu, stopniu ustalił obiektywne okoliczności, które potwierdzają, że córka skarżącego nie zerwała swojego związku z przedmiotowym lokalem jako centrum życiowym. Nie wymaga przy tym dowodzenia, że w obecnej rzeczywistości społeczno-ekonomicznej zjawiskiem powszechnym są wyjazdy za granicę w celach zarobkowych. Ze względu na odległość między dotychczasowym centrum życiowym a miejscem zarobkowania fizyczny pobyt w dotychczasowymi miejscu podlega istotnym ograniczeniom. Jednocześnie większość czasu spędzana jest w miejscu wykonywania pracy zarobkowej. Tam też siłą rzeczy organizowane jest na co dzień centrum życiowe. Taka organizacja centrum życiowego zagranicą nie oznacza jednak jeszcze spełnienia przesłanek wymeldowania z dotychczasowego miejsca. Musi bowiem ono mieć charakter trwały, a nie tylko tymczasowy. Obiektywnym zaś wyznacznikiem tej trwałości lub tymczasowości jest zerwanie więzi z miejscem dotychczasowego fizycznego pobytu. Dlatego zdaniem Sądu organy obu instancji słusznie skoncentrowały swoją uwagą na obiektywnych okolicznościach, dotyczących związku córki skarżącego z przedmiotowym lokalem. Materiał dowodowy zebrany w tym zakresie, w ocenie Sądu, pozwalał na stwierdzenie, że związek ten nie został zerwany, a jego charakter świadczy o tym, że należało dać wiarę wyjaśnieniom córki skarżącego o tym, że jej zarobkowy pobyt za granicą ma charakter tymczasowy. Przemawiają za tym: przyjazdy córki skarżącego do Polski i jej pobyt w trakcie tych przyjazdów w przedmiotowym lokalu, pozostawienie rzeczy osobistych w przedmiotowym lokalu, zachowanie kluczy do przedmiotowego lokalu i uczestniczenie w kosztach jego utrzymania. O ile same przyjazdy do Polski można tłumaczyć, tak jak wskazuje skarżący, potrzebą utrzymywania kontaktów córki z matką, która zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. To pozostałe okoliczności wskazują na to, że więź córki skarżącego z przedmiotowym lokalem wskazuje w sposób obiektywny na zamiar, aby lokal ten pozostał nadal jej centrum życiowym, zaś jej centrum życiowe w [...] ma charakter tymczasowy i jest ściśle związane z wykonywaniem pracy zarobkowej. Należy zaakcentować, że poszczególne okoliczności ustalone przez organy obu instancji nie stanowiły w istocie przedmiotu sporu. Skarżący nie kwestionował okoliczności, że jego córka przyjeżdża do Polski i przebywa wówczas w przedmiotowym lokalu, natomiast pobytom tym nadawał innych charakter niż podtrzymywanie więzi z centrum życiowym przy jednoczesnej tymczasowości centrum tworzonego w związku z wykonywaniem pracy zarobkowej przez córkę na terenie [...]. Organ odwoławczy słusznie dostrzegł brak precyzyjnych ustaleń dotyczących wszystkich takich pobytów w Polsce, lecz zarazem zasadnie przyjął, że nie stanowi to przeszkody do przyjęcia, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do wymeldowania. Na marginesie podkreślić trzeba, że zameldowanie, jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Wymeldowanie w żaden sposób nie dotyczy praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Tych ostatnich należy dochodzić w postępowaniu przed sądem powszechnym. Postępowanie o wymeldowanie ma na celu jedynie doprowadzenie do zgodności ewidencji z rzeczywistym stanem rzeczy, w realiach zaś rozpoznawanej sprawy postępowanie dowodowe wykazało, że w dacie wydania decyzji przez organ II instancji taka zgodność w dalszym ciągu miała miejsce. Należy też wyraźnie zaakcentować, że Sąd kontroluje decyzję organu odwoławczego w stanie faktycznym i prawnym aktualnym w dacie jej wydania. Oznacza to, że oddalenie skargi nie zamyka skarżącemu możliwości ponownego ubiegania się o wymeldowanie w przypadku zmiany stanu faktycznego, przy czym dodatkowo w realiach rozpoznawanej sprawy już sam dalszy upływ czasu, gdy córka skarżącego nie materializuje swojego zamiaru powrotu do Polski i zaprzestania pracy zarobkowej za granicą, jest okolicznością, która może wpłynąć w przyszłości na odmienną ocenę ewentualnego wniosku o wymeldowanie. Zagadnienia te jednak wykraczają poza ramy obecnej sprawy, której granice czasowe wyznaczone zostały datą [...] r., a więc datą wydania przez Wojewodę zaskarżonej decyzji. Mając na względzie dotychczasowe rozważania należało uznać, że organy obu instancji zasadnie orzekły o odmowie wymeldowania córki skarżącego z pobytu stałego. Organy prawidłowo odkodowały treść norm prawnych wynikających z art. 35 u.e.l. i prawidłowo uznały brak spełnienia przesłanek, które w świetle tego przepisu wymagane są do wydania decyzji o wymeldowaniu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, w stopniu który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi organy administracyjne przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowanie administracyjne, dopełniając wymogów wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkowało – na podstawie art. 151 p.p.s.a. - jej oddaleniem. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).