II SA/Gl 1063/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi T. D. (D.), I. D. (D.) na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 29 maja 2024 r. nr IFXIV.7840.5.28.2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżących solidarnie 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z 29 maja 2024 r., nr IFXIV.7840.5.28.2023 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "Organ odwoławczy") uchylił w całości postanowienie Prezydenta Miasta C. (dalej "Prezydent" lub "Organ I instancji") z 21 września 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę i przekazał sprawę Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy. Decyzją nr [...] z 8 października 2013 r., przeniesioną na I. D. i T. D. (dalej "Skarżący" lub "Inwestorzy") decyzją nr [...] z 14 marca 2019 r., Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku "dom przyjęć okolicznościowych" wraz z instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi, bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe oraz parkingiem, na działkach o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...], obręb [...], położonych w C. przy ul. [...]. Pismem z 28 października 2022 r. E. M. i L. M. (dalej "Uczestnicy postępowania" lub "Wnioskodawcy"), reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną z uwagi na fakt, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Pismo z 28 października 2022 r. zostało wprawdzie zatytułowane "odwołanie od decyzji", jednakże pełnomocnik Wnioskodawców w piśmie z 11 kwietnia 2023 r. doprecyzował, że należy je potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania. Postanowieniem z 21 września 2023 r. Prezydent odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. W podstawie prawnej postanowienia wskazano art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ I instancji podał, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym prawem. Prezydent wskazał, że pismem z 21 września 2022 r. Wnioskodawcy, działając przez pełnomocnika, wystąpili do Urzędu Miasta w C. (w ramach dostępu do informacji publicznej) o doręczenie pozwolenia na budowę z 8 października 2013 r. W piśmie z 7 sierpnia 2023 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu I instancji, Wnioskodawcy podali, że pozyskali informację o istnieniu decyzji z 8 października 2013 r. i zawartym w niej rozstrzygnięciu, 24 października 2022 r., kiedy to ich pełnomocnikowi została ona doręczona. Zdaniem Organu I instancji Wnioskodawcy wiedzieli o spornej decyzji wcześniej skoro wystąpili do Urzędu podając jej numer i datę (świadczy o tym pismo Wnioskodawców z 21 września 2022 r.). Wobec tego termin z art. 148 § 2 k.p.a. nie został zachowany. W zażaleniu na postanowienie Wnioskodawcy, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, zarzucili postanowieniu Prezydenta naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 107 § 1 pkt 6, art. 148 § 2 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano m. in., że nie sposób uznać jakoby Wnioskodawcy 21 września 2022 r. posiadali na tyle duże spektrum informacji dotyczące decyzji z 8 października 2013 r., aby mogli złożyć we wcześniejszym terminie wniosek o wznowienie postępowania. Wręcz przeciwnie, Wnioskodawcy nie znali treści decyzji ani nawet jej przedmiotu, a co za tym idzie nie wiedzieli w jaki sposób mogą sformułować treść żądania wznowienia postępowania. Dopiero gdy Organ I instancji doręczył decyzję, Wnioskodawcy mogli sformułować swoje żądanie. Zaskarżonym obecnie postanowieniem Wojewoda uchylił w całości postanowienie Prezydenta i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podał m. in., że Organ I instancji wadliwie przyjął, że Wnioskodawcy nie dochowali terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Stanowisko Prezydenta opiera się nie na dowodach, lecz na domniemaniu co do posiadania przez Wnioskodawców wiedzy o kwestionowanym pozwoleniu na budowę w stopniu wystarczającym na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania. Z przytoczonego przez Organ I instancji argumentu nie wynika bowiem niezbicie, że Wnioskodawcy 21 września 2022 r. mogli znać treść decyzji z 8 października 2013 r. na tyle, że potrafili zidentyfikować tę decyzję w sposób pozwalający na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek o wznowienie (pismo z 28 października 2022 r.) należy zatem uznać za złożony z zachowaniem terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Wojewoda wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania, Organ I instancji ponownie uczyni przedmiotem ustaleń kwestię zachowania przez Wnioskodawców miesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Organu odwoławczego. W skardze do sądu administracyjnego Skarżący, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyli w całości postanowienie Organu odwoławczego. Zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 138 § 2 w związku z art. 148 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości postanowienia Organu I instancji podczas, gdy z akt sprawy oraz z okoliczności faktycznych sprawy wywodzić należy, że Uczestnicy postępowania, a wcześniej poprzedni właściciele działki posiadali wiedzę o uzyskaniu przez Skarżących pozwolenia na budowę na wiele lat przed wskazaną przez Uczestników postępowania datą, pozostając wówczas (w chwili uzyskania pozwolenia na budowę i rozpoczęcia pierwszych prac na posesji) w bliskich stosunkach rodzinnych i sąsiedzkich ze Skarżącymi; 2) art. 138 § 2 w związku z art. 148 § 2 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uchylenie w całości postanowienia Organu I instancji i całkowite zbagatelizowanie faktu, że Uczestnicy postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją z 2013 r. nie byli jego stroną, nie byli właścicielami sąsiedniej działki, a działka ta nie znalazła się w obszarze oddziaływania; 3) art. 7, art. 75, art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz nieuwzględnienie okoliczności wieloletnich stosunków rodzinnych i sąsiedzkich pomiędzy Uczestnikami postępowania a Skarżącymi oraz wiedzy o uzyskaniu pozwolenia na budowę od chwili jego wydania; 4) art. 148 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że bieg terminu rozpoczyna się w dniu, w którym Uczestnicy postępowania poznali treść decyzji podczas, gdy dla ustalenia początku biegu terminu wystarczającym jest ustalenie od kiedy Wnioskodawcy posiadali wiedzę o samym fakcie wydania decyzji oraz sposobie jej rozstrzygnięcia, co niewątpliwie miało miejsce znaczny czas przed datą wskazywaną przez ich pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślili, że Uczestnicy postępowania od około 10 lat zamieszkują w najbliższym sąsiedztwie nieruchomości, której dotyczy pozwolenie na budowę. Strony są powiązane rodzinnie. Także poprzedni właściciele działki sąsiedniej byli bliską rodziną Skarżących. Skarżący od chwili uzyskania pozwolenia na budowę konsultowali wykonywane prace budowlane z poprzednim właścicielem działki, której Uczestnicy postępowania aktualnie są właścicielami. Zatem Uczestnicy postępowania w momencie kiedy występowali o doręczenie im decyzji z 2013 r. posiadali już wiedzę, że decyzja istnieje i że jej przedmiotem było udzielenie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z 18 listopada 2024 r. Uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono dotknięte uchybieniami w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Kwestionowane przez Skarżących postanowienie zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie m. in. jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Pierwszy etap sprowadza się do formalnej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania. Dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), pozwala na przejście do drugiego etapu, tj. do postępowania rozpoznawczego, w ramach którego organ bada, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi. Podanie o wznowienie postępowania uruchamia postępowanie wstępne, w ramach którego następuje ustalenie czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został termin do złożenia podania. Postępowanie wstępne powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., czyli wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Przepisy k.p.a. określają różne terminy do wniesienia podania o wznowienie postępowania, w zależności od podstawy wznowienia. W przypadku podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zastosowanie znajdzie termin z art. 148 § 2 k.p.a. Stosownie do wskazanego przepisu podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy Uczestnicy postępowania w terminie z art. 148 § 2 k.p.a. wnieśli podanie o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z 8 października 2013 r. Organ I instancji odmówił wznowienia postępowania stwierdzając, że Uczestnicy postępowania uchybili terminowi do wniesienia żądania. Wnioskodawcy jeszcze przed złożeniem wniosku o doręczenie decyzji z 8 października 2013 r. powzięli o niej wiedzę, skoro we wniosku tym podali numer i datę decyzji. Wojewoda jednak przeciwnie niż Organ I instancji uznał, że termin na wniesienie żądania wznowienia postępowania został zachowany. Jak wynika bowiem z twierdzeń pełnomocnika, Wnioskodawcy nie znali treści rozstrzygnięcia decyzji ani jej przedmiotu, a co za tym idzie nie wiedzieli w jaki sposób mogą sformułować treść żądania o wznowienie postępowania. Biorąc pod uwagę utrwalone poglądy orzecznictwa, akceptowane w pełni przez Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, stwierdzić należy, że zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2018 r., II OSK 1661/17, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Chodzi więc o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Wystarczające jest przy tym posiadanie informacji, czego dana decyzja dotyczy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Nie ma przy tym żadnego znaczenia okoliczność, kto dostarczył stronie powyższe informacje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2020 r., II OSK 2976/19, opubl. w CBOSA). Zatem powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 25 maja 2017 r., II OSK 2449/15; 27 sierpnia 2018 r., II OSK 2226/18, opubl. w CBOSA). Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sad Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 7 lutego 2023 r., II SA/Bk 771/22 (opubl. w CBOSA), w przepisie art. 148 § 2 k.p.a. nie chodzi o sytuację dokładnego przeczytania czy przeanalizowania treści decyzji ostatecznej, poznania argumentacji organu, ale o zidentyfikowanie czego decyzja ostateczna dotyczy i poznanie jej rozstrzygnięcia. Wniosek o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wymaga bowiem sformułowania kontrargumentów wobec argumentów organu zawartych w decyzji ostatecznej. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że zachowanie terminu z art. 148 § 2 k.p.a. musi być przez stronę udowodnione. Strona powinna wykazać kiedy dowiedziała się o decyzji, skoro skuteczność żądania wznowienia postępowania zależy od zachowania tego terminu. Udowodnienie tej okoliczności musi być na tyle ścisłe, aby możliwe było ustalenie, że podanie strony o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Organ swobodnie ocenia dowody zaoferowane w tym zakresie przez stronę i może uznać przy braku dowodu przeciwnego za dostateczne nawet oświadczenie strony. Wprawdzie to wnioskodawca winien wykazać, że zachował termin na złożenie żądania wznowienia postępowania jednakże nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21 marca 2012 r., I OSK 463/11; 18 grudnia 2019 r., II OSK 376/18, opubl. w CBOSA). Organ zobligowany jest zatem do dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Przy czym warunkiem koniecznym do odmowy wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie, jest wykazanie, że strona wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2007 roku, I OSK 522/06, opubl. w CBOSA). Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie przyjął za datę dowiedzenia się o decyzji z 8 października 2013 r., datę wskazaną przez pełnomocnika Uczestników postępowania. Wojewoda za wystarczające do poczynienia ustaleń w tym zakresie uznał zatem oświadczenie pełnomocnika Wnioskodawców. Wojewoda pominął treść pisma z 21 września 2022 r. o doręczenie decyzji z 8 października 2013 r. i treść załączonego do niego pełnomocnictwa, udzielonego przez Wnioskodawców 16 sierpnia 2022 r. do reprezentowania ich w sprawie ww. decyzji przed organami i sądami. Nie wziął także pod uwagę treści pisma z 28 października 2022 r., w tym twierdzeń Wnioskodawców o negatywnym oddziaływaniu [...] na ich nieruchomości ani załączonych do tego pisma dokumentów. Wojewoda nie zweryfikował zatem twierdzenia pełnomocnika Uczestników postępowania w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wojewoda nie przeprowadził także z urzędu postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia czy podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu miesięcznego od dnia, w którym Wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji z 8 października 2013 r. Organ odwoławczy nie uznał za istotne takich okoliczności jak zamieszkiwanie Wnioskodawców w najbliższym sąsiedztwie nieruchomości, której dotyczy pozwolenie na budowę czy powzięcie przez Wnioskodawców wiedzy o prowadzonych robotach budowlanych. Faktu realizacji robót budowlanych, zauważonych przez stronę, nie można automatycznie utożsamiać z wiedzą o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę jednakże nie można z góry zakładać, że okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na powzięcie przez Uczestników postępowania wiedzy o pozwoleniu na budowę wydanym w stosunku do sąsiedniej nieruchomości Skarżących. Należy także zauważyć, że zaskarżone postanowienie zawiera wytyczne sprzeczne ze stanowiskiem przyjętym przez Wojewodę. Wojewoda stwierdził bowiem, że wniosek o wznowienie postępowania z 28 października 2022 r. należy uznać za złożony z zachowaniem terminu z art. 148 § 2 k.p.a. W wytycznych dla Organu I instancji wskazał zaś, że organ powinien ponownie uczynić przedmiotem ustaleń kwestię zachowania przez Uczestników postępowania miesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z uwzględnieniem uwag Organu odwoławczego. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Wojewoda dopuścił się naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3, art. 124 k.p.a. w związku z art. 126 i art. 144 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem merytoryczne rozpoznanie sprawy administracyjnej we wznowionym postępowaniu bez rzetelnej weryfikacji przesłanki zachowania terminu do wznowienia postępowania, godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należy wskazać, że organ administracji na etapie badania dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania nie jest uprawniony do oceny, czy w sprawie zachodzi któraś z przesłanek wznowienia postępowania. Wojewoda, ponownie rozpoznając zażalenie, przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w zakresie tego, kiedy Wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji z 8 października 2013 r. Następnie dokona oceny, czy podanie Wnioskodawców o wznowienie postępowania złożone zostało w terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a. W zależności od wyników prawidłowych ustaleń faktycznych, albo utrzyma w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne, albo uchyli je (jeśli zostaną wykluczone wszystkie przesłanki negatywne wznowienia postępowania) i przekaże sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Organ odwoławczy winien przy tym uwzględnić oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Wyjaśnić należy, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie. Z tego też względu Sąd był uprawniony do rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z 134 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (200 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (34 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł).