II SA/Gl 1132/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. W dniu [...]r. w B. na ulicy Prze [...]kontroler transportu drogowego, po uprzednim zatrzymaniu przez patrol Policji, przeprowadził kontrolę drogową pojazdu marki [...] o [...]. W trakcie kontroli stwierdzono, że kierowca w swoim imieniu wykonywał transport drogowy osób taksówką, okazując licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną przez Prezydenta Miasta B. na okres do [...]r. na pojazd o nr rej. [...]. Podczas przesłuchania w charakterze strony, kontrolowany wyjaśnił, że licencja została wystawiona na jego poprzedni samochód. Obecny pojazd zakupił [...]r., który przerejestrował w dniu [...]r. w związku z uprawomocnieniem się orzeczenia sądu w sprawie spadku co do masy spadkowej, w skład w której wchodzi zakupiony samochód. Nadto oświadczył, że o wydanie nowej licencji miał wystąpić po otrzymaniu dowodu rejestracyjnego pojazdu, gdyż obecnie posługuje się pozwoleniem czasowym. W dniu [...]r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych powołanym wyżej protokołem kontroli drogowej. Pismem z dnia [...]r. kontrolowany poinformował organ I instancji, że w dniu [...] r. wystąpił z wnioskiem o dokonanie zmiany w dotychczasowej licencji w związku ze zmianą pojazdu, którym wykonywany jest transport drogowy taksówką. W wyniku przedmiotowego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...]nałożył na J. F. karę pieniężną w wysokości [...]zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. W uzasadnieniu organ podniósł, że przedsiębiorca zobowiązany jest znać prawo w zakresie prowadzonej działalności oraz je stosować, zaś rolą organu inspekcji jest kontrola przestrzegania przez przedsiębiorcę tegoż prawa. Nadto organ uznał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.". Od decyzji tej odwołał się J. F., wnosząc o jej uchylenie. W jego ocenie wysokość wymierzonej kary pieniężnej jest niewspółmierna do popełnionego uchybienia. Ponownie wskazał, że wniosek o zmianę licencji zamierzał złożyć po odebraniu oryginału dowodu rejestracyjnego pojazdu. Wyjaśnił również, że gdyby znał wysokość grożącej mu kary, to w momencie składania dokumentów o przerejestrowanie pojazdu wystąpiłby także z wnioskiem o zmianę licencji. Oświadczył, że jest taksówkarzem od 16 lat, opłaca wszystkie podatki i składki oraz stara się jak najlepiej wykonywać swoją pracę. Ponadto podniósł, że przedmiotowe uchybienie usunął, przy czym nie miało ono wpływu na bezpieczeństwo i jakość świadczonych usług. Rozpatrując złożone odwołanie, Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z dnia [...]r. nr [...], w oparciu o art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust 1 pkt 1 i 4, art. 87 ust 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W ocenie organu odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. zastosował właściwe przepisy i dokonał prawidłowej ich wykładni oraz przeprowadził dokładne postępowanie dowodowe i dokonał oceny całości zebranego w sprawie materiału zgodnie z prawem. Zdaniem organu II instancji, w chwili kontroli doszło do naruszenia przez odwołującego się przepisów prawa w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, gdyż wykonywał on transport drogowy taksówką, samochodem osobowym innym niż wpisany w licencji uprawniającej do wykonywania tego transportu. Podkreślił, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką określa ściśle uprawnienia osoby, której jej udzielono, konkretny pojazd i obszar. Organ nawiązując do orzecznictwa sądów administracyjnych podkreślił, że świadczenie usług przewozu osób taksówką nie może być wykonywane innym samochodem niż wskazany w licencji. Zaznaczył także, iż odwołujący się miał wpływ na powstałe naruszenie, bowiem nie zaktualizował danych zawartych w licencji. A zatem nie nastąpiło ono na skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Zaskarżając powołaną decyzję organu odwoławczego w całości, J. F. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący przedstawiając stan faktyczny sprawy, powtórzył stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. Z treści skargi, wywnioskować można, że brak odpowiedniego wpisu w licencji wynika z przyczyn od niego niezależnych. Uznał za wystarczające - ustne zgłoszenie pracownikowi Urzędu Miejskiego w B. zamiaru wymiany licencji po otrzymaniu oryginału dowodu rejestracyjnego. Jednocześnie wskazał, że nie zmienił przeznaczenia auta i używa tego samego taksometru. Poprzedni bowiem właściciel również był taksówkarzem a samochód zarejestrowany był jako taksówka. Podkreślił, że podczas kontroli nie nałożono na niego mandatu, nie zatrzymano dowodu rejestracyjnego, ani też nie zakazano dalszego wykonywania działalności. W ocenie skarżącego stwierdzone uchybienie cechuje brak szkodliwości czynu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 10 września 2015 r., sygn. III SA/Kr 417/15 stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Na rozprawie sądowej w dniu 31 marca 2016 r. skarżący wniósł i wywiódł jak w skardze. Zaakcentował, że wymierzona kara pieniężna jest nieadekwatna do rodzaju przewinienia, które miało charakter tylko biurokratyczny i nie narażało nikogo na żadne niebezpieczeństwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, w ocenie składu orzekającego, są zgodna z prawem. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należało przyjąć, że nie znajdują one uzasadnienia. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie rozstrzygają spraw administracyjnych co do istoty lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W świetle zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zawisła sprawa dotyczy wymierzenia skarżącemu przedsiębiorcy (kierowcy taksówki) kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, określonych w art. 92a ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Przy czym w sprawie niesporna jest okoliczność, że skarżący dopuścił się naruszenia prawa w postaci wykonywania transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Okoliczność ta została wykazana przez organ administracji, a skarżący tych ustaleń w żaden sposób nie kwestionuje. Przeprowadzona kontrola wykazała naruszenie przepisu prawa, które zostało dokładnie wymienione w protokole kontroli drogowej z dnia [...]r. o nr [...]oraz w decyzjach organu obu instancji. Tak więc poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje przebieg i wynik kontroli drogowej, co potwierdza podpisany przez skarżącego pisemny protokół z tejże kontroli oraz protokół z przesłuchania skarżącego jako strony. Podkreślić jednocześnie należy, że protokół kontroli określa jej zakres, stwierdza niezgodności i naruszenia obowiązujących przepisów stanowiąc podstawę dla decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów u.t.d. Z kolei na wskazaną w decyzjach organów kwotę kary pieniężnej składa się dokładnie wymieniona kara za dokonane naruszenie w postaci konkretnego uchybienia wymienionego w załączniku nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa powyżej oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Dopełnieniem w niniejszym postępowaniu jest lp. 1.2. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości [...]zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję Z kolei podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.). Stosownie do art. 6 ust 1 pkt 1 u.t.d. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 u.t.d. Stosownie do treści art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar. Wzór licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa, wydany na podstawie art. 17 u.t.d., załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie wzorów zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych dokumentów (Dz. U. z 2013 poz. 713). Z powyższego wynika, że dane samochodu są elementem licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zatem przedsiębiorca, który dokonał zmiany pojazdu przeznaczonego do wykonywania transportu drogowego taksówką, obowiązany w świetle art. 14 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.t.d. wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji przed podjęciem przewozu taksówką, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1957/13). Ponadto z treści art. 87 ust. 4 u.t.d. wynika, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Przytoczone regulacje prawne prowadzą do wniosku, że wykonywanie transportu drogowego taksówką przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdu, zgłoszonego organowi właściwemu do udzielania licencji, a w przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką także pojazdu, co do którego wystąpiono z wnioskiem o zmianę treści licencji (por. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1827/11; z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II GSK 745/12; z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt II GSK 909/12; z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 2059/12). Nadto wskazać należy, że przedsiębiorca wykonując transport drogowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrolowany w sprawie przewóz taksówką wykonywany był przez skarżącego, który jako przedsiębiorca winien był zadbać o prawidłową i właściwą jego organizację. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że stosownie do ukształtowanej linii orzecznictwa, a także poglądów wypowiadanych w doktrynie, z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów ustawy o transporcie drogowym, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Wskazane w powołanym przepisie przesłanki odnoszą się jedynie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach i przezorności, przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. W niniejszej sprawie żadnych takich okoliczności skarżący nie wykazał. Skład orzekający zatem podzielił przekonanie organów, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. W efekcie poprawnie wymierzono przedsiębiorcy karę pieniężną za wskazane naruszenie. Decyzja o nałożeniu kary, jak słusznie zaznaczyły organy, ma charakter decyzji związanej co oznacza, że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego, a tym samym zobowiązany jest do nałożenia w zawisłej sprawie kary pieniężnej w wysokości określonej w lp. 1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. ----------------------- 6