II SA/Gl 1157/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi H. W.K. na uchwałę Rady Gminy T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] roku Rada Gminy T. podjęła uchwałę nr [...]w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy T. w sołectwie K. Uchwała ta została podjęta m. innymi na podstawie art. 7, art. 18 ust. 1 i 2 pkt 14 i art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm., dalej powoływana jako ustawa lub ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym). H. W.K., obecna skarżąca, będąca właścicielką działek nr 1 i 2w Sołectwie K., pismem z dnia [...] roku zwróciła się do Rady Gminy T. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wywołanego podjęciem przedmiotowej uchwały. Pismo to wpłynęło do Urzędu Gminy w T. w dniu [...] roku. W uzasadnieniu wezwania składająca go podała, że Rada Gminy uchwalając zmianę planu nadużyła przysługujących jej uprawnień przez ustalenie minimalnej linii zabudowy na działkach nr 1i 2w odległości 20,0 m od osi istniejącej drogi. Tak ustalona w § 12 uchwały linia zabudowy narusza interesy wnioskodawczyni bowiem ogranicza jej możliwości inwestycyjne na tych działkach. Nadto zarzuciła, że do podjęcia uchwały doszło z naruszeniem procedury planowania określonej w art. 18 ust. 2 w zw. z ust. 3 ustawy. Na Zarządzie Gminy spoczywał bowiem obowiązek określony w art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy pisemnego zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Tego obowiązku organ nie dopełnił między innymi w stosunku do poprzednika prawnego wnioskodawczyni – A. G., co uniemożliwiało mu ewentualne wniesienie zarzutów bowiem ustalenia przyjęte w projekcie naruszały jego interes. Rada Gminy T. odmówiła uwzględnienia powyższego wezwania (uchwała nr [...]z dnia [...]roku) bowiem w jej ocenie zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy przysługiwał A. G., a nie wnioskodawczyni, która w tym okresie nie była właścicielką nieruchomości objętej planem. A. G. zmarł 4 sierpnia 1984 roku, a więc nie mógł wnieść zarzutów wobec ustaleń projektu planu, a jego rodzina dopiero w 2007 roku przeprowadziła postępowanie spadkowe. Rodzina ta nigdy nie kwestionowała ustaleń planu, a aktem notarialnym nr [...] zbyła swoje udziały w niezabudowanych działkach wnioskodawczyni, uprzednio dokonując podziału nieruchomości. Natomiast samo ustalenie minimalnej linii zabudowy w odległości 20 m od osi jezdni (ul. [...] będącej drogą powiatową) jest zgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, zwanej dalej ustawą o drogach publicznych), który przewiduje, że obiekty budowlane przy drogach powiatowych, na terenie niezabudowanym, powinny być usytuowane minimum 20 m od krawędzi jezdni, na co zarządca drogi wyraził zgodę. H. W.K. pismem z dnia [...]roku (data wpływu do Urzędu Gminy w T. – [...] roku) złożyła na uchwałę z dnia [...]roku skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 roku (zwanej dalej ustawą samorządową) domagając się stwierdzenia na podstawie art. 147 § 1 ppsa "wydanie uchwały z naruszeniem prawa powodującym jej nieważność" oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Uchwale zarzucono naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a w związku z art. 18 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 10 kpa "przez pominięcie skarżącego" w postępowaniu w sprawie zmiany miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. w Sołectwie K. oraz "art. 42 ustawy o drogach publicznych" w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podano, że przez nieuwzględnienie następców prawnych A. G. organy naruszyły procedurę określoną w art. 18 ustawy. Nadto ustalenie minimalnej linii zabudowy w odległości 20 m od osi istniejącej drogi jest niezgodne z § 7 powołanego wyżej rozporządzenia i "art. 42 ustawy o drogach publicznych" zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach powiatowych powinny być sytuowane w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Zachowanie ustalonej w planie linii zabudowy skutkuje albo niemożnością zabudowy jej działek, albo jej uciążliwością, a nadto jest sprzeczne z samym planem który ustala powierzchnie działek budowlanych na tym terenie na 900 m2. Rada Gminy T. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Przede wszystkim Rada stwierdziła, że skarżąca, która w 2002 roku nie była właścicielką nieruchomości (nabyła ją bowiem w 2008 roku) nie jest uprawniona do złożenia skargi na uchwałę gminy w przedmiocie zmiany planu. Równocześnie przyznano, że następców prawnych zmarłego w 1984 roku A. G. a nie zawiadomiono o wyłożeniu projektu planu (nie byli znani organowi) ale następcy ci nigdy nie kwestionowali zapisów planu. Dokonali oni podziału spadkowej nieruchomości na działki budowlane, których część zbyli skarżącej w 2008 roku. Zdaniem Rady przepisy kpa nie znajdują zastosowania do spraw objętych ustawą. Nie doszło także do naruszenia art. 42 ustawy o drogach publicznych ani § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Odległości w § 12 uchwały dotyczą bowiem odległości od osi jezdni. Wskazano także, że w dacie podjęcia uchwały działki budowlane w obecnych granicach nie istniały, a więc ich późniejsze wydzielenie nie może być powodem unieważnienia uchwały. Po rozpoznaniu tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/GL 559/11 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona w terminie oraz, iż zaskarżoną uchwałą objęta została także nieruchomość należąca do zmarłego w 1984 roku A. G. W procedurze planistycznej nie brali jednak (bo nie zostali ustaleni) udziału jako następcy prawni. Nie zostali oni w związku z tym zawiadomieni przez zarząd gminy o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu (art. 18 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy) mimo, że ich interes prawny mógł być naruszony ustaleniami planu. W projekcie ustalono bowiem, a następnie uchwalono minimalną linię zabudowy w odległości 20 m od osi istniejącej drogi, oznaczonej KZ – droga klasy zbiorczej, powiatowa nr 1 K. – T. (§ 12 planu). Ustalona planem minimalna linia zabudowy przebiega przez należące obecnie do skarżącej działki nr 1i 2. Dalej Sąd, wbrew odmiennemu stanowisku Rady Gminy T., stwierdził, że aktualny właściciel nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia ( zmiany ) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2010 roku – II OSK 186/10). W sprawie jest zaś bezsporne, że poprzedni właściciele nie skorzystali z uprawnienia przewidzianego art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej w stosunku do spornej uchwały. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej – może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, iż uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej jest jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone. U podstaw legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Z tych względów należało zdaniem Sądu uznać, iż nowy właściciel nieruchomości – jako następca prawny – wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze publiczno – prawnym wynikające z uprawnień, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej, przysługujące dotychczasowemu właścicielowi. Dotychczasowy właściciel wraz ze zbyciem nieruchomości traci zaś na rzecz nowego właściciela niezrealizowane uprawnienie z art. 101 ust. 1. Okoliczność zatem, że uchwała w przedmiocie planu weszła w życie przed nabyciem nieruchomości przez jej aktualnego właściciela nie stanowi samoistnej przeszkody (przesłanki negatywnej) do wniesienia przez nowego właściciela skargi w trybie art. 101 ust. 1. Następnie Sąd stwierdził, że podziela stanowisko skarżącej, iż ustalenia planu (§ 12 – minimalna linia zabudowy) naruszają jej uprawnienia właścicielskie, co przesądza o dopuszczalności skargi. . Rozpoznając skargę co do meritum Sąd wskazał, że postępowanie planistyczne w niniejszej sprawie zostało wszczęte i było prowadzone w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Gminie przysługiwało m. innymi uprawnienie do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie). W związku z tym, działając w ramach posiadanych kompetencji i w granicach tej ustawy gmina nie mogła dowolnie określać zasad postępowania przy uchwalaniu planu miejscowego. W myśl art. 7 ustawy plan jest przepisem gminnym (prawem miejscowym), a więc aktem normatywnym, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Tryb sporządzania i uchwalania planu został szczegółowo uregulowany w art. 18 ustawy. Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5a powyższej ustawy o terminie wyłożenia projektu planu należało zawiadomić na piśmie : właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Wyłożenie projektu do publicznego wglądu otwierało więc możliwość złożenia zarzutu w terminie 14 dni po upływie terminu jego wyłożenia (art. 24 ustawy), co stanowiło istotny instrument ochrony praw właścicieli (władających) nieruchomości, których treść planu miała dotyczyć. Zdaniem Sądu użyty przez ustawodawcę zwrot "zawiadomienie na piśmie" należy rozumieć jako dostarczenie imienne każdemu ze wskazanych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy podmiotów (ich spadkobierców) pisemnej informacji na temat terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Jednocześnie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy jest przepisem o charakterze bezwzględnie obowiązującym (ins cogens), a wobec tego brak jest możliwości dostarczenia informacji inaczej, aniżeli w opisany w nim sposób. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy bezsporne jest, że następcy prawni pod tytułem ogólnym (spadkobiercy) A. G. nie zostali poinformowani o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w sytuacji gdy zmianie miało ulec przeznaczenie nieruchomości (projekt przeznaczał teren nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową i usługową), a nadto w terenie tym wyznaczono minimalną linię zabudowy 20 metrów od osi jezdni ul. [...], będącej drogą powiatową. Przesądza to zdaniem Sądu, że w procedurze planistycznej nie został zachowany obligatoryjny wymóg, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5a ustawy. Odnosząc się zaś do zarzutu określenia minimalnej linii zabudowy w odległości 20 m od osi istniejącej drogi (drogi powiatowej, ul. [...]) Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, a nie od osi istniejącej drogi, co najmniej: dla dróg powiatowych w terenie zabudowy 8 m, a poza terenem zabudowy 20 m. Z kolei teren zabudowy definiuje rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. jako teren leżący w otoczeniu drogi na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania (...) lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc sporny plan przeznaczał m. innymi teren na którym znajdują się działki skarżącej pod zabudowę mieszkaniową i usługową, zdaniem składu orzekającego, odległość o której mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych dotyczyła terenu zabudowy i drogi powiatowej, a więc wynosiła 8 m. Zwrócił przy tym Sąd uwagę, że ustalenie odległości w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych ma na celu przede wszystkim bezpieczeństwo na tych drogach, a same odległości są odległościami minimalnymi. Oznacza to, że organ uchwałodawczy podejmując uchwałę w przedmiocie planu jest uprawniony do ustalenia linii zabudowy w innych odległościach niż to wynika z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Jednakże zobowiązany jest do wykazania celowości ich wyznaczenia i usytuowania, co w niniejszej sprawie zostało ograniczone przez odwołanie się do art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, i to odwołania – w ocenie Sądu wadliwego. W konsekwencji Sąd uznał, że przedmiotowe uchybienia stanowią naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego tego rodzaju, które musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały – expressis verbis zostało to wskazane w art. 27 ust. 1 ustawy. W następstwie wniesionej od tego wyroku przez Gminę T. skargi kasacyjnej został on uchylony a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1064/12. W uzasadnieniu tego wyroku NSA podzielił sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji treści art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z powodu jego błędnej wykładni. Stwierdził bowiem, że Zarząd Gminy T. w realizacji obowiązku wynikającego z tego przepisu zawiadomił o wyłożeniu projektu planu A. G., który w świetle księgi wieczystej (stanowiącej rękojmię co do prawa własności w świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece – Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) był w tym okresie wymieniony jako właściciel przedmiotowych nieruchomości. Jakkolwiek zmarł on 4 sierpnia 1984 r., to postępowanie spadkowe po nim zostało przeprowadzone dopiero w 2007 r. Podkreślił też w tym względzie sąd kasacyjny, że następcy prawni zmarłego A. G. nie występowali ze skargą – w trybie art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej. Podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji, że nabywca nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi w tym trybie na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem przez niego nieruchomości, jeżeli dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały, NSA podkreślił, że skarga taka musi spełniać jednak jeszcze dodatkowy warunek, tj. musi być związana z naruszeniem interesu prawnego nabywcy. Ten zaś warunek nie został w rozpatrywanej sprawie zdaniem sądu kasacyjnego spełniony. W tym względzie NSA stwierdził, że skarżąca nie jest następcą prawnym A. G. gdyż aktem notarialnym zawartym w 2008 r. kupiła działki nr 1i nr 2, będąc świadoma treści ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących tych działek. Z tego powodu brak jest zdaniem sądu kasacyjnego przesłanek do przyjęcia stanowiska, że w świetle treści art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej został naruszony jej interes prawny z tej przyczyny, że nie zostali zawiadomieni o wyłożeniu projektu planu w trybie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym następcy prawni zmarłego A. G. Nadto NSA zwrócił uwagę, że w procedurze planowania przestrzennego musiałby zostać naruszony jej interes prawny aktualny i o charakterze obiektywnym. Zdaniem sądu kasacyjnego sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił też w uzasadnieniu swojego wyroku na czym miałoby polegać naruszenie kwestionowanym planem treści art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę stwierdzając, że przy prawidłowym ustaleniu w planie linii zabudowy w odniesieniu do drogi możliwość zagospodarowania działek skarżącej poszerzyłaby się w odniesieniu do pasa gruntu szerokości kilku metrów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekając ponownie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga oparta została na treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zgodnie z którym konieczną przesłanką jej uwzględnienia jest wykazanie przez skarżącą, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie. Ziszczenia się tej przesłanki strona nie wykazała, co zostało przesądzone omówionym wyżej wyrokiem NSA w którym Sąd ten jednoznacznie stwierdził, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej w rozumieniu przedmiotowego przepisu. Skarżąca kupując nieruchomość w 2008 r. miała bowiem świadomość treści obowiązującego już od 2002 r. miejscowego planu zagospodarowania. Miała zatem świadomość również co do ograniczeń wynikających z tego planu, gdy chodzi o możliwość zabudowy działek które zamierzała kupić i które nabyła. Ograniczenia te wynikają z ustalonej tym planem linii zabudowy wyznaczonej na jej działkach w odniesieniu do drogi powiatowej K. – T., oznaczonej w planie symbolem KZ – droga klasy zbiorczej. Przy stwierdzeniu, że nie doszło do naruszenia interesu skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym (pomijając już kwestię dopuszczalności badania w tym postępowaniu naruszenia interesu prawnego strony, które to naruszenie stanowiło na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do wniesienia odrębnego środka zaskarżenia w postaci zarzutów – art. 24 tej ustawy) wniesiona w tym trybie skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga podlegałaby oddaleniu również gdyby przyjąć, że kwestionowane zapisy planu należy ocenić pod kątem ich legalności przy uwzględnieniu granic władztwa planistycznego gminy wynikającego z treści art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W tym względzie należy bowiem stwierdzić, jak to podniesiono w odpowiedzi na skargę, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały obecne działki skarżącej wchodziły w skład większej nieruchomości. Ograniczenie w jej zabudowie wynikające z ustalonej w § 12 ust.1 zaskarżonej uchwały linii zabudowy miało zatem w odniesieniu do tej nieruchomości zupełnie inną skalę. Oznacza to, że również całkowicie inaczej należy ocenić zakres ograniczenia prawa własności tej nieruchomości w dacie podejmowania uchwały, która to data ma przesądzające znaczenie gdy chodzi o ocenę naruszenia interesu prawnego strony w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej. Dowolne jest twierdzenie skarżącej, że ustalona linia zabudowy narusza treść § 10 ust. 1 pkt 4a zaskarżonej uchwały, gdy kupione przez nią działki zostały wydzielone dopiero w 2008 r. Nadto z planu nie wynika aby cała powierzchnia działek o jakich mowa w tym przepisie zaskarżonej uchwały miała być objęta możliwością zabudowy. Zdaniem Sądu nie zostało też wykazane aby określona w zaskarżonej uchwale linia zabudowy została ustalona z przekroczeniem przysługującego Gminie T. władztwa planistycznego oraz z naruszeniem przepisów ustawy o drogach publicznych i aby sposób jej ustalenia był niedopuszczalny. Do naruszenia treści art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych doszłoby bowiem jedynie wtedy gdyby ustalona § 12 ust. 1 uchwały linia zabudowy przebiegała od zewnętrznej krawędzi jezdni w odległości mniejszej niż wynikająca z przedmiotowego art. 43 ust. 1 (pomijając treść ustępu 2 tego artykułu), co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Ponieważ zgodnie z tym planem droga KZ ma mieć w liniach rozgraniczających 20 m (co jest zgodne z treścią § 7 ust. 1 rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – Dz. U. Nr 43, poz. 430) to nawet gdyby przyjąć, że cała ta szerokość będzie zajęta pod jezdnię, to wyznaczona w planie linia zabudowy przebiegałaby 10 m od jej zewnętrznej krawędzi. Byłaby to zatem odległość większa o 2 m od odległości o jakiej mowa w odniesieniu do drogi powiatowej w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Należy też zwrócić uwagę, że odległości podane w art. 43 ust. 1 są odległościami minimalnymi i ich zwiększenie z 8 do 10 m, uwarunkowane miejscowymi warunkami nie może być uznane zdaniem Sądu za przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego, a tylko takie przekroczenie tj. przekroczenie do jakiego doszłoby z naruszeniem obowiązującego trybu postępowania dawałoby podstawę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu z żadnego przepisu prawa nie wynika aby jedynym dopuszczalnym sposobem ustalenia obowiązującej linii zabudowy było jej wyznaczenie w planie miejscowym w odniesieniu do zewnętrznej krawędzi jezdni, jak to przyjęła skarżąca. W konsekwencji zdaniem Sądu również treść § 12 ust. 1 zaskarżonej uchwały nie została statuowana z naruszeniem trybu postępowania w rozumieniu art. 27 ust. 1 ustawy p.p.s.a. Wobec oddalenia skargi Sąd zgodnie z treścią art. 209 nie rozstrzygał wniosku skarżącej o zwrot kosztów postępowania. sw