II SA/Gl 1252/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2023 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w O. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 29 maja 2023 r. nr WINB-WOA.7722.92.2023.DS w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji"), działając w oparciu o art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 z późn. zm., dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zarzutów L. w O., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, w sprawie egzekucji administracyjnej, wniesionych pismem z dnia 19 grudnia 2022 r., postanowieniem nr [...] z dnia 10 marca 2023 r. odmówił uwzględnienia zarzutu z uwagi na jego bezzasadność. W uzasadnieniu organ podał, że wniesiony przez Zobowiązaną zarzut został uzasadniony trwającym stanem zagrożenia epidemicznego oraz bardzo niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi, których zaistnienie stanowi obiektywne okoliczności znacząco utrudniające wykonanie nakazu rozbiórki. Podał, iż Zobowiązana sama przyznała w złożonym piśmie, że nie wykonała prac nakazanych w decyzji PINB w S. nr [...] z dnia 3 grudnia 2021 r. Wyjaśnił, że wydanie decyzji na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie uzależnia wydania nakazu od warunków atmosferycznych czy stanu epidemicznego pozwalających na ich wykonanie. Tego rodzaju decyzje stanowią jedynie konsekwencję niestosowania się właściciela (zarządcy) do obowiązków normatywnych i powodują konieczność ingerencji organów, które muszą dbać o taką jakość utrzymania budynków, aby nie stanowiły one zagrożenia. Zauważył także, że Zobowiązana z chwilą nabycia nieruchomości wiedziała o złym stanie technicznym budynku stwarzającym realne zagrożenie dla życia i mienia osób postronnych, sama zakwalifikowała budynek do rozbiórki, co więcej decyzją nr [...] z dnia 16 kwietnia 2021 r. uzyskała pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nieużytkowanego na dz. 1., 2., 3 obrąb [...] przy ul. [...] w S. Do prac rozbiórkowych jednak nigdy nie przystąpiła. Zaakcentował, że mając na względzie zasadę praworządności oraz słuszny interes społeczny jest zobowiązany do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, w której termin wykonania rozbiórki został wyznaczony do dnia 31 marca 2022 r.  Zdaniem organu zarzut jest bezzasadny, ponieważ nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 33 § 2 pkt 6 lit. c, art. 34 § 4 pkt 3 oraz art. 35 § 1 u.p.e.a. Pismem z dnia 4 kwietnia 2023 r. Strona wniosła zażalenie na opisane wyżej postanowienie podając, że w dniu 12 grudnia 2022 r. doręczono Zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego, jednakże "z uwagi na cały czas trwający stan zagrożenia epidemicznego i bardzo niesprzyjające warunki atmosferyczne, zaistniały obiektywne okoliczności znacząco utrudniające wykonanie nakazu rozbiórki". Zobowiązana zadeklarowała wykonanie nakazu rozbiórki w drugim bądź trzecim kwartale 2023 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "ŚWINB", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm.), postanowieniem z dnia 29 maja 2023 r. nr WINB-WOA.7722.92.2023.DS, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości. Na wstępnie organ odwoławczy przedstawił aktualny stan sprawy oraz wyjaśnił specyfikę postępowania egzekucyjnego w administracji, przywołując brzmienie podstawy normatywnej rozstrzygnięcia, w tym art. 17 § 1, art. 6 § 1, art. 7 § 1 i 2, art. 15, art. 27, art. 26b, art. 33, art. 35 § 1 u.p.e.a. Następnie wskazał, że upomnienie w sprawie niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji PINB numer [...] z dnia 3 grudnia 2021 r. zostało odebrane przez Skarżącą w dniu 28 kwietnia 2022 r. Upomnienie zawierało pouczenie. ŚWINB stwierdził, że upomnienie nie zawierało braków formalnych i zostało prawidłowo sporządzone. W dniu 30 listopada 2022 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy o numerze [...]. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Zobowiązanej w dniu 12 grudnia 2022 r. Organ odwoławczy stwierdził zasadność wydanego rozstrzygnięcia PINB. Zwrócił uwagę, iż w dniu 15 kwietnia 2022 r. podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono niewykonanie obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia 3 grudnia 2021 r., który powinien zostać wykonany do dnia 31 marca 2022 r. W związku z tym nie ustąpiło zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska z powodu złego stanu technicznego budynku. Zdaniem organu odwoławczego podniesiony przez Stronę zarzut jest bezzasadny, ponieważ wskazana okoliczność w żaden sposób nie uzasadnia niewykonania obowiązku rozbiórki budynku, w szczególnie jeśli zachodzi niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Podał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. odwołano na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego niesprzyjających warunków atmosferycznych stwierdził, iż od czasu wydania decyzji PINB nr [...] z dnia 3 grudnia 2021 r. do dnia wystawienia tytułu wykonawczego (listopad 2022 r.) było wystarczająco dużo czasu, szczególnie okresu letniego, podczas którego prace rozbiórkowe mogły zostać rozpoczęte i zakończone. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podnosząc zarzut rażącego naruszenie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuwzględnienie zarzutu braku wymagalności obowiązku. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że pomimo zniesienia rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. na obszarze kraju stanu epidemii, nadal obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, tj. do dnia 30 czerwca 2023 r. Wiązało się to z wprowadzeniem szeregu ograniczeń, w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Z uwagi na ogłoszony w dniu 14 marca 2020 r. stan zagrożenia epidemicznego, a następnie w dniu 20 marca 2020 r. stan epidemii, wprowadzone zostały przepisy, które uniemożliwiały m.in. przekraczanie granicy państwowej, wprowadzały szereg ograniczeń w zakresie kontaktów społecznych, wygaszano aktywność gospodarczo-społeczną, co wiązało się z niemożnością wykonania obowiązku w terminach wskazanych w decyzji, gdyż siedziba zobowiązanej Spółki znajduje się za granicą. Osoby reprezentujące spółkę nie mogły przez pewien czas przekroczyć granicy w celu nadzorowania prac rozbiórkowych. Z uwagi na trwający stan zagrożenia epidemicznego i bardzo niesprzyjające warunki atmosferyczne, zaistniały zdaniem Skarżącej obiektywne okoliczności znacząco utrudniające wykonanie nakazu rozbiórki. W powołaniu na literaturę wskazała, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od Zobowiązanej przyczyny, uniemożliwiające jego wykonanie. Skarżąca zadeklarowała wykonanie nakazu w drugiej połowie 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia orzeczeń organów administracji publicznej, Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stało się postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia 10 marca 2023 r. w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzonej wobec Zobowiązanej egzekucji administracyjnej. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności art. 33 tej ustawy. Stosownie do treści przywołanej regulacji zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 1). Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art. 33 § 2 u.p.e.a.). Zarzuty do tytułu wykonawczego są środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 600/12). Stanowią środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna (zob. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 110). Przy czym zarzuty mogą być wnoszone tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a., zaś ewentualna kontrola rozstrzygnięcia w sprawie rozpatrzenia zarzutu musi odnosić się do oceny wystąpienia we wszczętej sprawie sądowoadministracyjnej okoliczności wymienionych w tym przepisie (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10, z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1104/96). Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Zobowiązany, wnosząc zarzut braku wymagalności obowiązku, neguje twierdzenie wierzyciela o istnieniu wymagalnego obowiązku, rozstrzygnięcie zaś co do przedmiotu tego sporu następuje poza postępowaniem egzekucyjnym wskutek zajęcia przez wierzyciela stanowiska w sprawie zarzutu (art. 33 § 2 pkt 6; zob. P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Lex el. 2023). Obowiązek wynikający z decyzji (aktów indywidualnych) staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (przy założeniu, że decyzja nie określa terminu wykonania obowiązku) albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Jednocześnie należy odnotować, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji nakładającej obowiązek. Zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika co następuje. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją nr [...] znak: [...] z dnia 3 grudnia 2021 r. nałożył na Skarżącą obowiązek: 1. rozbiórki nieużytkowanego, będącego w złym stanie technicznym i mogącego stwarzać zagrożenie dla ludzi i mienia budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 1., 2. przy [...] w S. oraz uporządkowania terenu, 2. zabezpieczenia budynku do czasu jego rozbiórki przed niekontrolowanym zawaleniem się poprzez wygrodzenie i oznakowanie o grożącym niebezpieczeństwie i zakazie wstępu, zabezpieczenia otworów okiennych i drzwiowych w sposób uniemożliwiający dostanie się do wnętrza obiektu osobom trzecim oraz zabezpieczenia siatką ochronną ściany frontowej i ściany graniczącej z sąsiadującym parkingiem na działce nr 4, 3 przed spadającymi elementami gzymsu.  W decyzji organ określił termin przystąpienia do rozbiórki nie później niż do dnia 10 lutego 2022 r. oraz termin zakończenia rozbiórki – 31 marca 2022 r. (karta nr 1 akt administracyjnych). Jak wynika z protokołu z dnia 15 kwietnia 2022 r. sporządzonego w związku ze zgłoszeniem Powiatowego Centrum Zarządzania Kryzysowego w S., "uległ zerwaniu drewniany strop budynku frontowego", "właściciel budynku nie podjął żadnych działań w sprawie rozbiórki, nie zgłosił do PINB rozpoczęcia prac rozbiórkowych, nie zarejestrował dziennika rozbiórki", "w wyniku działań specjalistycznych jednostek straży pożarnej ustalono, że w budynku nie znajdowały się osoby trzecie, teren budynku został zabezpieczony przez służby miejskie oraz wygrodzony taśmami ostrzegawczymi przez straż pożarną" (karta nr 2 akt administracyjnych). Wobec niewykonania obowiązku określonego w decyzji, wystosowano do Zobowiązanej upomnienie nr [...] z dnia 22 kwietnia 2022 r. wzywając do dobrowolnego wykonania ww. decyzji nr [...], które zostało doręczone w dniu 28 kwietnia 2022 r. (karta nr 3 akt administracyjnych). Wobec nieprzystąpienia do zrealizowania obowiązku obowiązkiem organu było wdrożenie egzekucji. Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 30 listopada 2022 r. spełniający wymogi ustawowe określone w art. 27 u.p.e.a., został doręczony Skarżącej w dniu 12 grudnia 2022 r. Nie budzi zatem wątpliwości prawidłowość procedury poprzedzającej wydanie zaskarżonego postanowienia. Niewykonanie przez Skarżącą przedmiotowego obowiązku nie było w sprawie sporne. Podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały określone w art. 33 § 2 u.p.e.a. Skarżący wnosząc pismem nadanym dnia 19 grudnia 2022 r. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej powołał się na przesłankę określoną w pkt 6 lit. c - braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku (lit. a) bądź rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej (lit. b), z uzasadnieniem, iż z uwagi na "trwający stan zagrożenia epidemiologicznego i bardzo niesprzyjające warunki atmosferyczne, zaistniały obiektywne okoliczności znacząco utrudniające wykonanie nakazu rozbiórki". Stanowisko to zostało podtrzymane w skardze. Z dokonanej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby wydane zostało jakiekolwiek rozstrzygnięcie, na mocy którego doszłoby do wstrzymania wykonania ww. decyzji rozbiórkowej. Decyzja podlega wykonaniu, a obowiązek z niej wynikający jest wymagalny. Na wymagalność przedmiotowego obowiązku określonego w decyzji PINB nr [...] z dnia 3 grudnia 2021 r. nie ma wpływu stan epidemii, wprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491 z późn. zm.). Stan epidemii spowodował zawieszenie terminów, nie stanowił natomiast przeszkody dla wszczęcia i prowadzenia postępowań. Jeżeli zatem decyzja stała się ostateczna, jej wykonanie nie zostało wstrzymane, to obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Wszelkie trudności związane z wykonaniem obowiązku, tj. podnoszone trudności z przekraczaniem granicy, ograniczenia w zakresie kontaktów społecznych, wygaszanie aktywności gospodarczo-społecznej, a nawet ograniczenia w dostępie do usług rozbiórkowych, nie mają wpływu na wymagalność obowiązku nakazanego w decyzji PINB z dnia 3 grudnia 2021 r. (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1038/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 688/22). Wskazana w tym zakresie argumentacja nie mogła stanowić skutecznego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż poruszone w niej okoliczności nie wyczerpują żadnej z przesłanek wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a., a tylko i wyłącznie takie przesłanki mogły być brane pod uwagę przez orzekające w niniejszej sprawie organy. Fakt istnienia przeszkód w wykonaniu obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nie powoduje bowiem braku wymagalności ww. obowiązku. Argumenty przytoczone przez Skarżącą dotyczące epidemii oraz stanu zagrożenia epidemicznego nie stanowią o pozbawieniu obowiązku cechy wymagalności. Tym samym nie zaistniały w kontrolowanej sprawie żadne przesłanki pozwalające organowi egzekucyjnemu na przyjęcie, że obowiązek podlegający egzekucji nie jest wymagalny. Podobnie podnoszona kwestia niesprzyjających warunków atmosferycznych nie wpisuje się w ww. przesłanki. Jest to ewentualnie przeszkoda czasowa, przemijająca (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 710/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 326/12). Sam fakt, że względy pogodowe mogą utrudniać wykonanie rozbiórki nie uzasadnia jeszcze twierdzenia o zasadności ww. zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 297/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2423/16). Skarżąca nie podała nawet w jakim okresie warunki atmosferyczne miały przybrać formę warunków "bardzo niesprzyjających". Ponadto w rozpoznawanej sprawie nakaz rozbiórki wydano 3 grudnia 2021 r., natomiast tytuł wykonawczy wystawiony został 30 listopada 2022 r. Oznacza to, że postępowanie egzekucyjne wszczęto po niemalże roku od nałożenia obowiązku nakazu rozbiórki. W żadnej mierze podana argumentacja nie mogła stanowić podstaw do stwierdzenia braku wymagalności obowiązku rozbiórki. Co istotne, to na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa ciężar wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2007 r. sygn. akt I OSK 522/07). Uwzględniając natomiast, że nałożony obowiązek nie ma charakteru osobistego, nieuzasadniona pozostawała także argumentacja skargi, iż "osoby reprezentujące spółkę nie mogły przez pewien czas przekroczyć granicy w celu nadzorowania prac rozbiórkowych". Bez znaczenia pozostaje bowiem, kto przedmiotowy obowiązek wykona, w tym znaczeniu, że Zobowiązana może przybrać sobie do pomocy inne osoby, czy też zlecić dokonanie rozbiórki obiektu innym osobom (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 153/13). Odnotowania również wymaga, że składane przez Zobowiązaną deklaracje w sprawie terminu dobrowolnego wykonania obowiązku (druga połowa 2023 r. – str. 2 zarzutów, str. 3 skargi) niewątpliwie nie są dla wierzyciela podstawą do odstąpienia od wystawienia tytułu wykonawczego i nie są dla organu egzekucyjnego wiążącą podstawą do odstąpienia od podejmowania czynności egzekucyjnych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Dopiero w przypadku, gdyby zobowiązany wykonał egzekwowany obowiązek, niedopuszczalne stałoby się stosowanie środków egzekucyjnych. Podstawą do odstąpienia od podejmowania czynności egzekucyjnych nie jest natomiast samo zapewnienie zobowiązanego, że ma zamiar wykonać obowiązek w określonym terminie. W rezultacie należało uznać, że Skarżąca nie wykazała istnienia powołanej przesłanki z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia wskazanej regulacji. Zarzut braku wymagalności obowiązku nie był uzasadniony. Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania. W kontekście rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, z urzędu Sąd dostrzegł, że w przypadku niepodzielenia przez organ wniesionego przez stronę zarzutu, jak miało to miejsce na gruncie rozpoznawanej sprawy, rozstrzygnięcie organu winno przybrać brzmienie "oddala zarzut w sprawie egzekucyjnej", o czym stanowi art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.