II SA/Gl 1368/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Artur Żurawik, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2020 r. sprawy ze skarg H. K. (K.), K. K. (K.) na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] orzekł o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w gminie S., obręb [...], oznaczonej jako działka nr 1 o powierzchni 0,4889 ha. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż nieruchomość została wykorzystana na cel wywłaszczenia, jakim była strefa ochronna oczyszczalni ścieków, przeznaczona do zalesienia. Powyższa decyzja, wobec niewniesienia odwołania, stała się ostateczna w dniu [...]r. Pismem z dnia [...] r. H.K. i K.K. (zwani dalej "skarżącymi" lub odpowiednio "pierwszym skarżącym" albo "drugim skarżącym") wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją Starosty z dnia [...] r. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazali art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Jednak postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania. Uzasadniając odmowę wznowienia Starosta wyjaśnił, że skarżący jako okoliczność, z której wywodzą podstawę wznowienia, wskazali decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. znak [...] , stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] r. znak [...], ustanawiającą strefę ochrony sanitarnej oczyszczalni ścieków w S. (dalej zwaną "decyzją ustanawiającą strefę ochronną"). Tymczasem Starosta [...] wydając decyzję z dnia [...] r. nr [...] o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oparł się na decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] r. znak [...] orzekającej o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w K. oznaczonej jako działka nr 1. Jednocześnie ani w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, ani w decyzji o odmowie zwrotu, której dotyczy wniosek o wznowienie, nie została wskazana powołana we wniosku o wznowienie decyzja ustanawiająca strefę ochronną. Ponadto cel wywłaszczenia polegający na utworzeniu strefy ochrony sanitarnej oczyszczalni ścieków przeznaczonej do zalesienia, został zrealizowany w ustawowym terminie, przez co nie można wywłaszczonej nieruchomości uznać za zbędną w rozumieniu art. 136 ust. 3, w związku z art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powyższych względów organ I instancji uznał, że wygaśnięcie decyzji ustanawiającej strefę ochronną nie może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. Ponadto organ I instancji uznał, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 148 § 1 k.p.a. dotycząca zachowania przez skarżących terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący nie wskazali bowiem daty, w której dowiedzieli się o wydaniu przez Wojewodę decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustanawiającej strefę ochronną. Ponadto daty tej nie wskazali także w odpowiedzi na dodatkowe wezwanie skierowane do nich przez organ. Z tego względu organ I instancji uznał, że o stanowiącej podstawę wznowienia decyzji Wojewody stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustanawiającej strefę ochronną, skarżący dowiedzieli się w ramach postępowania zainicjowanego ich kolejnym wnioskiem o zwrot wskazanej powyżej, wywłaszczonej nieruchomości. Miało to miejsce w dniu [...] r. w trakcie rozprawy administracyjnej połączonej z wizją na gruncie, w której uczestniczył pierwszy skarżący, działający również w imieniu drugiego skarżącego. Na rozprawie tej przedłożono jako dowód w sprawie wskazaną powyżej decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. Na powyższe postanowienie skarżący pismem z dnia [...] r. wnieśli zażalenie. W tym samym piśmie skarżący wnieśli prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wojewoda Śląski postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania. Pismem z tej samej Wojewoda na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał organowi I instancji do załatwienia zgodnie z właściwością prośbę skarżących o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez skarżących Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt. II SA/Gl 53/19 uchylił powyższe postanowienie Wojewody. Sąd uznał, że zostało ono wydane bez dostatecznego rozważenia i wyjaśnienia sprawy oraz z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda pominął bowiem, że w sprawie zachodziło zagadnienie wstępne dotyczące rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu w kontekście jego dochowania dla wniesienia przez skarżących podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Kwestia ta według Sądu warunkowała możliwość wydania przez organy obu instancji postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, jako że na gruncie art. 148 i art. 149 § 1 względnie § 3 k.p.a., dochowanie terminu stanowi jednocześnie przesłankę merytoryczną. Sąd zaakcentował jednocześnie, że gdyby w postanowieniu Wojewody z dnia [...] r. została wskazana jeszcze inna, wystarczająca przyczyna do odmowy wznowienia postępowania, to kwestia zagadnienia wstępnego mogłaby być oceniona inaczej. W tym zakresie zgodnie z wnioskiem o wznowienie organ I instancji stwierdził brak podstaw do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., do której to przyczyny Wojewoda z naruszeniem treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w ogóle się merytorycznie nie odniósł, a co w związku ze wskazaną wyżej podstawą do wznowienia postępowania było konieczne do końcowego, prawidłowego załatwienia sprawy. Stwierdzenie, że decyzja, wobec której skarżący domagali się wznowienia, została wydana "w oparciu o inną decyzję, która następnie została uchylona lub zmieniona" było równorzędnym z zachowaniem miesięcznego terminu warunkiem koniecznym dla rozpoznania wniosku skarżących o wznowienie postępowania. W tym zakresie Wojewoda Śląski poprzestał jednak na stwierdzeniu, że w związku z uchybieniem terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie było konieczności analizowania tego zagadnienia. W ocenie Sądu rozumowanie to byłoby tylko wtedy poprawne, gdyby skarżący nie wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu. Tylko wtedy bowiem kwestia zachowania terminu mogłaby być uznana przez organ odwoławczy za wolną od wątpliwości i stanowić wystarczającą podstawę do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W związku z tym Sąd wskazał na konieczność ustalenia w ponownym postępowaniu czy (i jak) wniosek skarżących o przywrócenie terminu został rozstrzygnięty ostatecznym postanowieniem. Gdyby okazało się, że do wydania takiego postanowienia jeszcze nie doszło, to Wojewoda powinien merytorycznie rozstrzygnąć kwestię zaistnienia w sprawie powoływanej podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., tj. czy decyzja Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] r. była decyzją – w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 Kpa – w oparciu o którą Starosta [...] wydał objętą wnioskiem o wznowienie decyzję z dnia [...] r. odmawiającą zwrotu nieruchomości, a jeśli tak to, czy decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. stwierdzająca wygaśnięcie tej pierwszej stanowi decyzję zmieniającą lub uchylającą, o której mowa w tym przepisie. W ocenie Sądu ewentualne przyjęcie, w ślad za Starostą, że podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie zachodzi będzie stanowiło wystarczającą podstawę do orzeczenia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W przeciwnym wypadku postępowanie zażaleniowe będzie podlegało zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 144, art. 140 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] odmówił skarżącym przywrócenia terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r. o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Wojewoda Śląski postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające skarżącym przywrócenia terminu na wniesienie podania o wznowienie postępowania. Natomiast po ponownym rozpatrzeniu zażalenia skarżących na postanowienie Starosty [...] odmawiające wznowienia postępowania Wojewoda Śląski zaskarżonym obecnie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. o odmowie wznowienia postępowania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że wniosek skarżących o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości został rozpatrzony odmownie, gdyż postanowieniem z dnia [...] r. Starostwa odmówił skarżącym przywrócenia terminu. Po rozpatrzeniu zażalenia na to postanowienie ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty. Wojewoda ustalił ponadto, że objęta wnioskiem o wznowienie decyzja Starosty z dnia [...] r. została wydana w związku z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] r. Zgodnie z jej treścią wywłaszczenie nastąpiło na podstawie ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego S., w myśl którego działka 2 znajdowała się w jednostce L18ZI tj. zieleń izolacyjna – strefa oczyszczalni ścieków. W żadnej z tych decyzji nie powołano decyzji Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] r. ustanawiającej strefę ochronną. Z tego względu Wojewoda uznał, że w rozpatrywanej przez ten organ sprawie nie ma znaczenia to, że na podstawie decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nastąpiło wygaśnięcie powyższej decyzji z dnia [...] r. ustanawiającej strefę ochronną, która tym samym nie była decyzją wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. tj. decyzją w oparciu, o którą Starosta rozstrzygnął sprawę zwrotu nieruchomości. W skardze na powyższe postanowienie Wojewody skarżący zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], nr sprawy [...]. Zarzucili także przedwczesność wydania orzeczenia, bowiem na dzień wniesienia skargi nie została jeszcze rozpatrzona skarga dotycząca odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postepowania zakończonego Decyzją nr [...] Starosty [...] o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając ich skargę w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt. II SA/Gl 207/18 wskazał, że nie ma możliwości, by ponownie ustosunkować się do argumentów przemawiających za zwrotem nieruchomości, bowiem oznaczałoby to ponowne rozpatrywanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wskazując równocześnie, że w takim przypadku jedyną drogą dochodzenia praw przez skarżących jest wznowienie postępowania administracyjnego. Skarżący zakwestionowali również stanowisko organu I instancji, według którego o podstawie wznowienia dowiedzieli się na rozprawie administracyjnej w [...] r. Zaakcentowali, że w tamtym postępowaniu działali w dobrej wierze, bez pełnomocnika profesjonalnego, liczyli, że organ poprowadzi postępowanie zgodnie z przepisami proceduralnymi i zadba również o ich interes prawny. Natomiast wiedzę o podstawie wznowienia pozyskali dopiero z doręczonego im w dniu [...] r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a zatem miesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie został przez nich dochowany, a stanowisko organu o uchybieniu terminu jest błędne. Według skarżących skoro w dacie wydania decyzji nr [...] Starosty [...] o odmowie zwrotu nieruchomości obowiązywała decyzja ustanawiająca strefę ochronną oczyszczalni ścieków w S., to wobec późniejszego stwierdzenia wygaśnięcia tamtej decyzji postępowanie administracyjne powinno zostać wznowione zgodnie z ich wnioskiem. Skarżący podnieśli także, że wobec niedotrzymania warunków ugody nr [...] zawartej z Urzędem Wojewódzkim w B. z dnia [...] r . koszty postępowania sądowo-administracyjnego powinien ponosić Wojewoda Śląski. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2335, t.j. ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie organu II instancji (Wojewody) wydane na skutek rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych powyżej kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonym obecnie postanowieniu Wojewoda dokonał oceny, czy zasadnie organ I instancji stwierdził brak podstaw do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Poprzednio brak merytorycznego stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie był powodem, dla którego tutejszy Sąd przywołanym powyżej wyrokiem z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt. II SA/Gl 53/19 uchylił wcześniejsze postanowienie Wojewody wydane w następstwie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Starosty o odmowie wznowienia postępowania. W związku z tym stwierdzić należy, że Wojewoda usunął dostrzeżone wcześniej przez tutejszy Sąd braki postępowania i dokonał merytorycznej oceny kwestii dotyczącej istnienia podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zdaniem Sądu dokonaną w tym zakresie ocenę należy uznać za prawidłową. Do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. może dojść wyłącznie wtedy, gdy pomiędzy decyzją organu administracji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania a inną decyzją lub orzeczeniem sądu istnieje związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 935/10, aby móc mówić o związku między decyzjami, o w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8, należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (podobnie wyrok NSA z 22 marca 2013 r., sygn. akt. II OSK 2236/11). Taki związek nie zachodzi tymczasem pomiędzy objętą podaniem o wznowienie decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości a decyzją z dnia [...] r. ustanawiającą strefę ochrony sanitarnej oczyszczalni ścieków. Jak wynika z treści decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (karta 33 akt administracyjnych organu I instancji) cel wywłaszczenia został zrealizowany w ustawowo określonym terminie, gdyż w tym terminie wyburzono zabudowania znajdujące się na nieruchomości i dokonano zalesienia terenu w strefie ochronnej oczyszczalni ścieków. Okoliczność ta stanowiła zasadniczy powód odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Organ przywołał także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego nieruchomość nie podlega zwrotowi, gdy cel wywłaszczania został zrealizowany, choćby następnie zmieniono jej przeznaczenie. Jednocześnie w decyzji tej w żaden sposób nie przywoływano decyzji z dnia [...] r. ustanawiającą strefę ochrony sanitarnej oczyszczalni ścieków. Zdaniem Sądu powyższe względy świadczą o tym, że organ odmawiając zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w ogóle nie brał pod uwagę decyzji ustanawiającej strefę ochronną. Rozstrzygnięcie o odmowie zwrotu nieruchomości nie było zatem wydane w oparciu tamtą decyzję. O tym natomiast, czy cel wywłaszczenia został uznany za zrealizowany zdecydowały czynności faktyczne związane z wyburzeniem zabudowy i zalesieniem, a nie pozostawanie w obrocie prawnym decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej. W konsekwencji już proste zestawienie treści decyzji z dnia [...] r. o ustanowieniu strefy ochronnej z treścią decyzji z dnia [...] r. o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości pozwalało na przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a., co wykluczało to, aby podanie o oparte na tej przesłance mogło doprowadzić do wznowienia postępowania. W zaskarżonym obecnie postanowieniu Wojewoda odniósł się także do kwestii dotyczącej zachowania przez skarżących terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W świetle dotychczasowych rozważań dotyczących braku przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. rozstrzygnięcie kwestii zachowania terminu, o którym mowa w 148 § 1 k.p.a. nie mogło już mieć wpływu na ocenę zasadności odmowy wznowienia postępowania. Niemniej Wojewoda ocenił tę kwestię i uczynił to dopiero po ostatecznym, negatywnym rozstrzygnięciu wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wnioski z tej oceny zasługują zdaniem Sądu na aprobatę. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji Starosty z dnia [...] r. umarzającej postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (karta 41 akt administracyjnych organu I instancji) przedstawiciel Burmistrza Miasta okazał decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. ustanawiającej strefę ochroną. Ponadto w świetle tego samego uzasadnienia, sami skarżący podnieśli, że w związku z wydaną przez Wojewodę Śląskiego decyzją z dnia [...] r. stwierdzającą wygaśnięcie strefy ochronnej nieruchomość spełnione zostały przesłanki niezbędne do zwrotu tej nieruchomości. W konsekwencji nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że o podstawie wznowienia dowiedzieli się dopiero na etapie postępowania sądowego przed tutejszym Sądem w sprawie II SA/Gl 207/18. Już bowiem w toku poprzedniego postępowania przed Starostą zainicjowanego ich ponownym wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości skarżący wiedzieli o wydaniu przez Wojewodę Śląskiego decyzji z dnia [...] r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. ustanawiającej strefę ochroną. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że skarżący nie dotrzymali miesięcznego terminu na wniesienie podania o wznowienia postępowania. Nie można zgodzić się z zarzutem dotyczącym przedwczesności zaskarżonego postanowienia Wojewody, gdyż postanowieniem z dnia [...] r. organ ten utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Zatem kwestia przywrócenia terminu została ostatecznie rozstrzygnięta w ramach postępowania administracyjnego. Przymiotu ostateczności tego rozstrzygnięcia nie niweczy przywołana przez skarżących skarga wniesiona do tutejszego Sądu na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu. Skarga ta zresztą została oddalona wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1283/19. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa i skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.