II SA/Gl 1439/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Rafał Wolnik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Wisła z dnia 30 stycznia 2020 r. nr XIV/217/2020 w przedmiocie korzystania z miejsc postojowych 1. stwierdza nieważność § 2 ust. 1 pkt 1, § 4 ust. 1, § 5 ust 1 zaskarżonej uchwały a także pkt 1 i pkt 5-10 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. Rada Miasta Wisła (dalej – Rada Miasta, organ uchwałodawczy) w dniu 30 stycznia 2020 r. podjęła uchwałę nr XIV/217/2020 w sprawie korzystania z miejsc postojowych na zlokalizowanych poza pasem drogowym nieruchomościach Gminy Wisła (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2020 r. poz. 1198 – dalej uchwała). Uchwała ta była kilkukrotnie nowelizowana, a następnie uchylona z dniem 1 stycznia 2024 r. na mocy § 6 uchwały Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie korzystania z miejsc postojowych na zlokalizowanych poza pasem drogowym nieruchomościach Gminy W. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z [...] r. poz. [...]). Wojewoda Śląski (dalej – Wojewoda, organ nadzoru) w skardze z dnia 20 sierpnia 2024 r. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Wisła nr XIV/217/2020 z dnia 30 stycznia 2020 r. w części określonej w: 1) § 2 ust. 1 pkt 2 uchwały oraz ust. 5 - 7 Załącznika nr 2 do uchwały, jako sprzecznej z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 712 z późn. zm. - dalej u.g.k.); 2) § 4 uchwały, jako sprzecznej z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. oraz art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153 – dalej u.s.g.); 3) § 5 ust. 1 uchwały, jako sprzecznej z art. 2 i art. 87 Konstytucji RP; 4) ust. 8-10 Załącznika nr 2 do uchwały, jako sprzecznej z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. w związku z art. 94 Konstytucji RP. W uzasadnieniu na wstępie organ nadzoru przyznał, że art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. zawiera wszystkie elementy delegacji ustawowej do wydania aktu prawa miejscowego określającego wysokości cen i opłat albo określającego sposób ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Podkreślił jednak, że wszystkie unormowania uchwały muszą precyzyjnie realizować delegację ustawową i nie mogą swym zakresem przekraczać jej granic. Argumentując zasadność stwierdzenia nieważności § 2 ust. 1 pkt 2 uchwały oraz ust. 5 - 7 Załącznika nr 2 do uchwały wskazano, że przepisy te dotyczą opłaty dodatkowej należnej za korzystanie z miejsc postojowych bez ważnego biletu parkingowego bądź bez biletu. Tymczasem – według Wojewody - art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. stanowi podstawę prawną do określenia przez Radę opłat za korzystanie z parkingów i miejsc postojowych znajdujących się na nieruchomościach stanowiących własność gminy, ale brak jest podstaw, aby z tego unormowania wyprowadzać upoważnienie organu stanowiącego gminy do ustalania opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu bez wniesienia opłaty za postój. Zdaniem organu nadzoru mimo, iż art. 4 u.g.k. posługuje się pojęciem opłaty, nie wydaje się uprawnione wyprowadzanie z tego przepisu wniosku, iż opłaty te mogą być czymś więcej niż ustalonymi przez organ samorządu terytorialnego należnościami, stanowiącymi jedynie ekwiwalent za "usługę" ze strony gminy w postaci umożliwienia korzystania z jej obiektów i urządzeń, świadczoną w warunkach braku jakiegokolwiek przymusu po stronie świadczeniobiorcy. Ponadto podkreślił, że upoważnienia rady gminy do określenia tak rozumianej "opłaty dodatkowej" nie można również domniemywać, czy też wywodzić z kompetencji do określenia opłat za korzystanie z parkingu. Zaznaczono także, że zlokalizowanie parkingów poza drogami publicznymi oznacza, że nie stosuje się do nich przepisów regulujących tzw. strefy płatnego parkowania, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ustawy o drogach publicznych, gdzie przewiduje się delegację do wprowadzenia opłat dodatkowych. Wojewoda powołując się na wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2018 r. o sygn. akt I FSK 954/16 stwierdził, że opłata za pozostawienie pojazdu na terenie parkingu po upływie opłaconego czasu (przekroczeniu limitu czasu wskazanego na bilecie parkingowym) albo w ogóle bez uiszczenia opłaty nie jest karą (odszkodowaniem), do ustanowienia której z tego tytułu jednostka gminy nie jest upoważniona, lecz stanowi wynagrodzenie za usługę realizowaną w formie bezumownego korzystania z miejsca parkingowego w obiekcie użyteczności publicznej za stosowną opłatą określoną w regulaminie parkingu. To z kolei sprawia, że nie znajduje uzasadnienia regulacja uchwały, zgodnie z którą dochodzenie należności z tego tytułu następować ma w trybie egzekucji administracyjnej. W kwestii niezgodności z prawem § 4 uchwały podniesiono, że określony w nim sposób uiszczenia opłaty wykracza poza zakres delegacji ustawowej art. 4 ust. 1 u.g.k. Ponadto z art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. wynika jedynie uprawnienie rady gminy do wprowadzania reguł dotyczących trybu oraz sposobu korzystania i zachowania się podmiotów, które przebywają na tych terenach lub w tych obiektach (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 641/13). Wyjaśniając podstawy żądania wyeliminowania z obrotu prawnego § 5 uchwały wskazano, że stanowi on, iż: W kwestiach nieuregulowanych w uchwale stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące najmu. W ocenie Wojewody, regulacja ta narusza zasadę hierarchicznego systemu źródeł prawa, wynikającą z art. 87 Konstytucji RP. W kwestionowanym § 5 ust. 1 uchwały wskazuje się bowiem, że w pierwszej kolejności stosuje się przepisy uchwały, a dopiero w kwestiach w nich nieuregulowanych - powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Tym samym Rada Miasta przyznała pierwszeństwo przepisom uchwały przed ustawami. Zastrzeżenie tego rodzaju – w opinii organu nadzoru - dopuszczalne jest jedynie w aktach prawnych tego samego rzędu. Uznano ponadto, iż przepisu tego nie sposób również uznać za odesłanie do przepisów wyższego rzędu (ustawowych), gdyż takie odesłanie winno być konkretne, odnoszące się do ściśle określonych przepisów identyfikowalnego jednoznacznie aktu normatywnego lub aktów normatywnych, a tego zabrakło. Wojewoda dostrzegł również niekonsekwencję Rady, która z jednej strony zakłada stosowanie (w sprawach nieuregulowanych uchwałą) przepisów dotyczących umowy najmu, a z drugiej strony (ust. 6 Załącznik nr 2 do uchwały) przewiduje dochodzenie nieuiszczonych opłat w trybie egzekucji administracyjnej. W skardze podniesiono również, że w Załączniku nr 2 do przedmiotowej uchwały w pkt 1 Rada postanowiła, iż: Ustalenie i wprowadzenie opłaty za korzystanie z miejsc postojowych na złokałizowanych poza pasem drogowym nieruchomościach Gminy Wisła (zwanych dałej "strefą płatnego parkowania") nastąpiło Uchwałą Nr / /2019 Rady Miasta Wisła z dnia 30 stycznia 2020 roku. Zatem w powyżej przytoczonym przepisie Rada pozostawiła nieuzupełniony fragment przepisu odwołujący się do uchwały. Tymczasem przepisy uchwały powinny być wyrażone wprost i nie mogą stanowić przedmiotu dociekań ich adresata. W odpowiedzi na skargę z dnia 14 listopada 2025 r. Burmistrz Miasta Wisła wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił jedynie, że w dacie wniesienia skargi wskazana w niej uchwała nie funkcjonowała w obrocie prawnym, gdyż została uchylona uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej uchwały stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części. Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miasta Wisła z dnia 30 stycznia 2020 r. nr XIV/217/2020 w sprawie korzystania z miejsc postojowych na zlokalizowanych poza pasem drogowym nieruchomościach Gminy Wisła. W kontrolowanej sprawie zaskarżona uchwała nie została objęta rozstrzygnięciem nadzorczym, a skarga została wniesiona do Sądu przez organ nadzoru w oparciu o art. 93 ust. 1 u.s.g. Dodatkowo należy podkreślić, że zaskarżona uchwała została uchylona na podstawie § 6 uchwały Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie korzystania z miejsc postojowych na zlokalizowanych poza pasem drogowym nieruchomościach Gminy W. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z [...] r. poz. [...]) z mocą od dnia 1 stycznia 2024 r. W pierwszej kolejności zając się należy kwestią wyeliminowania z lokalnego porządku prawnego zaskarżonej uchwały w kontekście wpływu tej okoliczności na możliwość stwierdzenia jej nieważności. Odwołać się w tej materii należy do argumentacji zaprezentowanej w wyroku NSA z dnia 29 lutego 2024 r. o sygn. akt III OSK 1358/22 (LEX nr 3694796). Przyjęto w niej, że uchylenie uchwały nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu jej nieważności. Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 r. sygn. akt W 5/94 (OTK 1994, Nr 2, poz. 44) stwierdził, że skarga na uchwałę rady gminy jest dopuszczalna także, gdy uchwała taka została zmieniona lub uchylona, ale może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej zmianę lub uchylenie. Przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeśli można go zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości. Zakres czasowy obowiązywania prawa i jego stosowania nie pokrywają się ze sobą w przypadku uchylenia uchwały i stwierdzenia jej nieważności (zob. orzeczenie TK z dnia 14 lutego 1994 r. sygn. akt K 10/93, OTK 1994, cz. I, poz. 7). Odmienne są bowiem skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia jego nieważności. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza jej wyeliminowanie ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc). Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje natomiast skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W tej ostatniej sytuacji uchwałę należy potraktować tak jakby nigdy nie została podjęta. Innymi słowy - stwierdzenie nieważności oznacza uznanie braku skuteczności stosowania aktu od chwili jego wydania. Ma to znaczenie dla czynności prawnych podjętych na podstawie takiej uchwały. Jak podkreśla się bowiem w judykaturze, jeżeli zaskarżona uchwała została uchylona lub zmieniona, lecz może być - nadal - stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę, to nadal istnieje potrzeba weryfikacji twierdzeń co do naruszania przez uchwałę interesu prawnego lub uprawnień danego podmiotu (zob. uchwała TK z dnia 14 września 1994 r. sygn. akt W 5/94; wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 1776/06, LEX nr 327767; postanowienie NSA z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1765/19, LEX nr 741587). Jednocześnie utrata mocy obowiązującej przepisu prawa następuje w sytuacji, gdy nie może być on zastosowany. Zaskarżone unormowania uchwały Rady Miasta ustanawiają nakazy dotyczące opłat za postój pojazdów na terenach gminy, dlatego mogą stanowić przedmiot oceny zachowania jej adresatów mających miejsce przed uchyleniem uchwały. Nie bez znaczenia pozostaje też ocena legalności wprowadzenia opłat dodatkowych, mających charakter sankcyjny, które mogły być nałożone na adresatów uchwały. Uchylenie zaskarżonej uchwały nie wyklucza zatem stosowania zaskarżonych unormowań. Okoliczność ta, w świetle przytoczonego orzecznictwa, uzasadnia dokonanie kontroli legalności zaskarżonych postanowień uchwały z dnia 30 stycznia 2020 r. nr XIV/217/2020. Przechodząc do dalszych rozważań stwierdzić należy, iż podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy mogą być tylko istotne naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa, to takiego rodzaju naruszenia prawa jak podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały (zob. wyroki NSA: z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 117/11, LEX nr 1081742 oraz z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 412/11, LEX nr 1081781). Pierwszy z zarzutów skargi dotyczy niezgodności z prawem § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały (w skardze błędnie wskazano na pkt 2 wspomnianego paragrafu) oraz pkt 5 - 7 Załącznika nr 2 do niej. Podnieść należy, że w pkt 4 skargi wskazuje się na niezgodność z prawem również pkt 8 - 10 Załącznika nr 2 do uchwały. Nadmienić należy, że ta część wniosku nie znajduje uzasadnienia w dalszej części skargi. Przepis § 2 ust. 1 pkt 2 uchwały brzmi: ustala się następujące rodzaje opłat za korzystanie z miejsc postojowych, obowiązujące odrębnie dla każdej doby, w zależności od rodzaju pojazdu: korzystanie z miejsc postojowych bez ważnego biletu parkingowego bądź bez biletu (tzw. opłata dodatkowa). Z kolei załącznik nr 2 do uchwały opatrzony jest tytułem: "Zasady pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych korzystających z miejsc postojowych na zlokalizowanych poza pasem drogowym nieruchomościach Gminy Wisła". Wymienione punkty stanowią: – pkt 5 - W przypadku nieuiszczenia opłaty albo przekroczenia limitu czasu wskazanego na bilecie parkingowym w strefie płatnego parkowania, pobiera się opłatę dodatkową. Kontroler wystawia wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej, które umieszcza na przedniej szybie pojazdu za wycieraczką. Opłatę dodatkową należy wpłacić w terminie 7 dni od daty wystawienia wezwania bezpośrednio w kasie Urzędu Miejskiego w Wiśle lub na rachunek bankowy Gminy Wisła. – pkt 6 - Opłata dodatkowa nieuiszczona w terminie podlega egzekucji w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym. – pkt 7 - Osoba zobowiązana do zapłaty opłaty dodatkowej może skutecznie zwolnić się z tego obowiązku wykazując w trakcie postępowania reklamacyjnego fakt uiszczenia opłaty w czasie postoju. Warunkiem zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest przedłożenie w terminie do 7 dni od wystawienia zawiadomienia o opłacie dodatkowej, oryginału właściwego wydruku z parkometru. – pkt 8 - Złożona reklamacja zostanie uwzględniona w przypadku, gdy w chwili kontroli opłata za postój była uiszczona. – pkt 9 - Pisemną reklamację od nałożonej opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, można wnieść w terminie do 7 dni od dnia wystawienia wezwania o opłacie dodatkowej bezpośrednio do Burmistrza Miasta Wisła. Po upływie tego terminu reklamacja nie jest rozpatrywana. O wyniku rozpatrzenia reklamacji osoba kwestionująca nałożenie opłaty dodatkowej powiadamiana jest pisemnie. W przypadku uznania reklamacji zawiadomienie o opłacie dodatkowej nie rodzi skutków prawnych. – pkt 10 - Nieuwzględnienie reklamacji lub wniesienie jej po terminie skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wyniku rozpatrzenia reklamacji. Uznać należy słuszność stanowiska organu nadzoru, że powyższe uregulowania zaskarżonej uchwały odnoszą się do tzw. opłaty dodatkowej, która ma charakter sankcji wobec nie wniesienia opłaty za postój. Mianowicie: § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały wskazuje, kiedy należna jest opłata dodatkowa; pkt 5 - 6 Załącznika nr 2 uchwały dotyczy sposobu poinformowania o należnej opłacie dodatkowej, sposobu jej uiszczenia, a także przymusowego jej dochodzenia; pkt 7 – 10 Załącznika nr 2 uchwały odnosi się do trybu negowania zasadności nałożenia opłaty dodatkowej, nazwanego reklamacją. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 stanowi delegację dla organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego - jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej - do określenia wysokości cen i opłat albo sposobu ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Zgodzić się należy z wyrokiem NSA z dnia 6 sierpnia 2025 r. o sygn. akt II GSK 267/25 (LEX nr 3900591), że przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. nie daje podstaw do wprowadzenia opłaty za korzystanie z usługi komunalnej lub obiektu albo urządzenia użyteczności publicznej bez uiszczenia opłaty "podstawowej". Otóż: "Mimo, iż art. 4 u.g.k. posługuje się pojęciem opłaty, nie jest uprawnione wyprowadzanie z tego przepisu wniosku, że opłaty te mogą być czymś więcej niż ustalonymi przez organ samorządu terytorialnego należnościami, stanowiącymi jedynie ekwiwalent za "usługę" ze strony gminy w postaci umożliwienia korzystania z jej obiektów i urządzeń, świadczoną w warunkach braku jakiegokolwiek przymusu po stronie świadczeniobiorcy. Upoważnienia rady gminy do określenia tak rozumianej "opłaty dodatkowej" nie można również domniemywać, czy też wywodzić z kompetencji do określenia opłat za korzystanie z parkingu. Należy mieć na uwadze, że ustanowienie odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa należy do materii ustawowej. Organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą zatem sięgnąć po taki instrument wtedy i tylko wtedy, gdy ustawodawca wprost upoważni je (bez posługiwania się przez organy domniemaniem kompetencji) do wprowadzania regulacji o charakterze represyjnym (jak np. w art. 13f u.d.p.)." Zatem Rada Miasta określając wysokość "opłaty dodatkowej", zasady jej wnoszenia, a także reguły reklamowania zasadności jej nałożenia, wykroczyła poza ramy delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. Z tego też względu należało stwierdzić nieważność § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały oraz pkt 5 - 10 Załącznika nr 2 do niej. Wojewoda wniósł również o stwierdzenie nieważności § 4. Składa się on z czterech ustępów, którym nadano brzemiennie: 1) Opłata, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, uiszczana jest w kasie Urzędu Miejskiego lub na rachunek bankowy Gminy Wisła. 2) Pozostałe opłaty, o których mowa w § 2 ust. 1, wnosi się z góry poprzez ich uiszczenie w parkometrze (tj. urządzeniu kasująco-rejestrującym, wydającym bilet potwierdzający dokonanie opłaty) za pomocą monet. 3) Określa się zasady pobierania opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych korzystających z miejsc postojowych na zlokalizowanych poza pasem drogowym nieruchomościach Gminy Wisła o treści stanowiącej załącznik nr 2. 4) Najistotniejsze zasady, o których mowa w ust. 3, podlegają ogłoszeniu na tablicy odpornej na warunki atmosferyczne w widocznym miejscu przy wjeździe do strefy miejsc postojowych. Zgodzić się należy z Wojewodą, że § 4 zaskarżonej uchwały dotyczy sposobu wnoszenia opłaty za postój pojazdu na terenie gminy. Zwrócić należy uwagę, że § 4 ust. 1 uchwały odnosi się do opłaty dodatkowej, natomiast pozostałe trzy ustępu regulują wspomnianą kwestię w stosunku do opłaty właściwej. W świetle wcześniejszych uwag dotyczących zakresu delegacji ustawowej z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. przyjąć należy, że argumentacja ta znajduje zastosowanie także do ust. 1. W konsekwencji opowiedzieć się należy za potrzebą stwierdzenia nieważności § 4 ust. 1 uchwały z tych samych powodów co m.in. § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały. Nie można natomiast przychylić się do żądania Wojewody dotyczącego wyeliminowania z obrotu prawnego pozostałych ustępów § 4 uchwały. Organ nadzoru swój wniosek opiera na twierdzeniu, że delegacja ustawowa z art. 4 ust 1 pkt 2 u.g.k., jak również z art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., nie umocowuje organu uchwałodawczego do regulacji sposobu wnoszenia opłat. Z takim stanowiskiem nie można jednak się zgodzić. Otóż skoro organ stanowiący uprawniono do określenia wysokości cen i opłat, a także sposobu ustalania cen i opłat za usługi komunalne (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k.), to należy owo uprawnienie wiązać jednocześnie z prawem sprecyzowania reguł ich wnoszenia. Podmiot korzystający z usługi komunalnej o charakterze użyteczności publicznej, czy też korzystający z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, musi bowiem wiedzieć w jaki sposób winien ją uregulować (wpłacić). Wyłączenie tej kwestii poza ramy aktu prawa miejscowego mogłoby wprowadzać wątpliwości podmiotów zobowiązanych, gdzie i jak powinny wnieść stosowną opłatę. Przyjąć zatem należy, że określenie zasad wnoszenia opłat jest nierozerwalnie powiązane z uprawnieniem organu uchwałodawczego do ustalania ich wysokości. Nie stanowi to więc przekroczenia zakresu delegacji ustawowej z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. Wskazany w skardze § 5 ust. 1 uchwały odsyła w kwestiach nieuregulowanych w uchwale do przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących najmu. Taki zabieg legislacyjny Rady Miasta należy uznać za niedopuszczalny. Otóż przyjęcie takiego rozwiązania godzi zasadę hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa i zasadę prymatu ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt III OSK 1794/22, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 647/13 – Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Zwrócić należy uwagę, że tylko ustawodawca może wskazać, aby w sprawach nieuregulowanych przez akt prawa miejscowego stosować akt rangi ustawowej (np. Kodeks cywilny). Z całą pewnością nie może czynić tego Rada Miasta Wisła. Konkludując, stwierdzić należy, że Wojewoda zasadnie wniósł o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1 uchwały, jako sprzecznego z art. 87 Konstytucji RP. W końcowej części skargi Wojewoda zwrócił uwagę, że organ uchwałodawczy w pkt 1 Załącznika nr 2 uchwały nie odnotował numeru uchwały, którą wprowadzono opłaty za korzystanie z miejsc postojowych. Na marginesie należy zaznaczyć, że żądanie w tym zakresie nie znalazło odzwierciedlenia w petitum skargi. Przechodząc do rozważań stwierdzić należy, że przepis ten narusza zasadę powinności formułowania uregulowań w sposób jasny i precyzyjny, która wypływa z art. 2 Konstytucji RP. Nie może być tak, że adresat normy będzie się domyślał jej treści. W tym przypadku brak jednoznacznego określenia numeru uchwały może rodzić wątpliwości co do aktu, na podstawie którego została wprowadzona opłata za postój. Dlatego też opowiedzieć się należy za stwierdzeniem nieważności tego uregulowania. Pomimo wyeliminowania: § 2 ust. 1 pkt 1, § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 oraz pkt 1 i pkt 5 - 10 Załącznika nr 2, uchwała nadal zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. Wyklucza to potrzebę stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego w całości. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 147 § 1 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a to w związku z wnioskiem Wojewody Śląskiego w tym zakresie i brakiem żądania Burmistrza Miasta o przeprowadzenie rozprawy.