II SA/Gl 1578/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi G.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 10 września 2021 r. nr 567 Prezydent Miasta C. (dalej: "organ", "organ I instancji"), - na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") umorzył postępowanie w części dotyczącej zagospodarowania terenu dla potrzeb planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku gastronomicznego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...], położonej w C. przy al. [...] na fragmencie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla realizacji gazociągu wysokiego ciśnienia relacji L.-C., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w granicach wskazanych na załączniku nr 1, oraz - na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej zagospodarowania terenu dla potrzeb planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku gastronomicznego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...], położonej w C. przy al. [...], w granicach wskazanych na załączniku nr 1 (poza terenem objętym planem miejscowym). Postępowanie zostało wszczęte na wniosek G. P. (dalej: "Strona", "Skarżący"), reprezentowanego przez pełnomocnika, z dnia 17 maja 2021 r. Organ wyjaśnił na wstępie, iż wnioskowany teren w niewielkiej części objęty jest obowiązującym planem miejscowym dla realizacji gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji L.-C., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r., zmienionym Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. i uchwałą Nr [...] z dnia [...] r., co uzasadniało, w tym zakresie powierzchniowym, umorzenie postępowania. Dla pozostałej części terenu, nie objętego ustaleniami planu, przeprowadzono procedurę zmierzającą do ustalenia warunków zabudowy, ustalono, że teren ma kształt wielokąta o wymiarach skrajnych ok. 60m x ok. 143m, o powierzchni 4183m3 sklasyfikowany jako łąki trwałe ŁIV, stanowi własność wnioskodawcy, na terenie poza dwoma słupami energetycznymi brak jakiejkolwiek zabudowy, jest to obszar przylegający bezpośrednio do pasa drogowego drogi kategorii wojewódzkiej al. [...]. Zgodnie z założeniami obowiązującego Studium kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą Rady Miasta C. nr [...] z dnia [...] r., fragment terenu położony jest w części przewidzianej pod zabudowę kubaturową w obszarze węzła komunikacyjnego dróg publicznych oznaczonego jako KDG – główne. Na znacznym fragmencie terenu inwestycji, w miejscu lokalizacji budynku gastronomicznego przewidziany jest orientacyjny przebieg Południowej Obwodnicy Miasta. Organ zwrócił jednak uwagę, iż zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie może być podstawą do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a w aktualnym stanie prawnym realizacja inwestycji drogowych odbywa się w oparciu o przepisy ustawy w dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020, poz. 1363 z późn. zm., dalej: "specustawa drogowa"). W związku z tym Miejski Zarząd Dróg i Transportu działając jako zarządca drogi ma wszelkie prawa do działania zgodnie z w/w specustawą, a przepisy ustawy regulują również zasady nabywanie terenów pod drogi publiczne. Pozostała część terenu leży w strefie obszarów zabudowy usługowej z produkcją – UP, ponadto teren leży w całości w obszarze dna dolin o niekorzystnych warunkach gruntowych, z przeważnie płytko zalegającymi wodami deszczowymi, miejscami zagrożonymi podtopieniami oraz częściowo w strefie korytarzy ekologicznych regionalnych i ponadregionalnych wyznaczonych w Studium. Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. pismem z dnia 15 czerwca 2021 r. nr [...] zaopiniował planowaną inwestycję, zezwolił jedynie na zjazd z ul. [...] poprzez przyległą do terenu inwestycji działkę nr [...] stanowiącą własność Inwestora, która nie została podana do obsługi inwestycji. Nie wyraził natomiast zgody na zjazd z al. [...] wskazany we wniosku jako dostęp do drogi publicznej, wyjaśnił, że istniejące zjazdy od strony al. [...] maja charakter zjazdów indywidualnych i mogą być przeznaczone tylko do obsługi komunikacyjnej zabudowy mieszkaniowej. Następnie w powołaniu na art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., przy uwzględnieniu, że Inwestor ograniczył zakres terenowy przedsięwzięcia, nie obejmując działki nr ew. [...], nie wskazując jako możliwego dostępu poprzez działkę z ulicy [...], stwierdził, że planowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej. Organ zauważył, że teren inwestycji niemal na całym przebiegu północno-zachodniej granicy przylega bezpośrednio do al. [...], a w odniesieniu do obszarów przyległych do dróg publicznych wymagane jest uzyskanie uzgodnienia właściwego zarządcy drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.), dlatego też organ zwrócił się do Miejskiego Zarządu Dróg w C. o uzgodnienie projektu decyzji dla planowanej inwestycji (art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") będącego jednostką organizacyjną powołaną Uchwałą Rady Miasta C. do pełnienia roli zarządcy dróg w imieniu Prezydenta (zarządcy wszystkich dróg publicznych położonych w granicach administracyjnych miasta C., art. 19 ust. 5 u.d.p.). Dalej wyjaśnił, że w przypadku, gdy ten sam organ wydaje decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty i jest jednocześnie organem uzgadniającym, brak podstaw do wydania odrębnego postanowienia w trybie art. 106 k.p.a. Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, iż teren nie ma możliwości obsługi komunikacyjnej z drogi publicznej ani możliwości uzyskania zgody zarządcy drogi na dostęp do drogi publicznej zjazdem bezpośrednim, zatem w sprawie nie został spełniony warunek dostępu do drogi publicznej, gdyż zjazd jako połączenie drogi publicznej z projektowaną drogą wewnętrzną stanowi bezpośrednie miejsce dostępu do drogi w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 u.d.p.), natomiast możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu uzależniona jest od spełnienia łącznie wszystkich warunków wynikających z ustawy. Powyższe uzasadniało odstąpienie od badania pozostałych warunków. Projekt decyzji został uzgodniony na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. z Miejskim Zarządem Dróg w C. (pismem z dnia 3 września 2021 r. nr [...]). Strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Względem zakwestionowanej decyzji sformułowano zarzuty naruszenia: - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes wnioskodawcy, podkreślając, że zjazdy na działkę nr [...] uznane przez Miejski Zarząd Dróg w C. jako indywidualne i nie mogące zapewnić obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji, w zatwierdzonym projekcie budowlanym o tytule "Podniesienie konkurencyjności Subregionu Północnego Województwa [...] i jego potencjału gospodarczego poprzez poprawę spójności komunikacyjno-terytorialnej – budowa przedłużenia Al. [...] do ul. [...] oraz rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...], [...], [...]) – drogi kategorii wojewódzkiej, klasy "G" główna" decyzją Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia 25 listopada 2015 r. nr [...] o zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ujęte są jako zjazdy publiczne, zatem zostały zrealizowane niezgodnie z ustalonymi na etapie procesu inwestycyjnego parametrami jako indywidualne, - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zaufania do władzy publicznej, zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w podobnym stanie faktycznym i prawnym, wskazując, iż sklep sieciowy przy ul. [...] został wyposażony w drugi zjazd publiczny włączony do al. [...], podobnie - zabudowania działalności gospodarczej na działce przylegającej do dróg publicznych ul. [...] i ul. [...] zostały wyposażone w zjazd publiczny od al. [...], - art. 35 i 36 k.p.a. poprzez niedotrzymanie ustawowych terminów załatwienia sprawy oraz zaniechanie powiadomienia strony o jego przedłużeniu, - art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, zaniechanie przeanalizowania dokumentacji, w oparciu o którą została wybudowana droga oraz zaniechanie zweryfikowania stanowiska Miejskiego Zarządu Dróg, a brak tej analizy może sugerować, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Wojewody Śląskiego posiada błędy projektowe, ponieważ - zdaniem Miejskiego Zarządu Dróg - zjazdy publiczne na działkę [...] mogą naruszać bezpieczeństwo na drodze, zatem budzi wątpliwości Skarżącego prawidłowość sporządzenia dokumentacji projektowej, - art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez niezasadne stwierdzenie braku dostępu inwestycji do drogi publicznej. Zdaniem Skarżącego stanowisko Miejskiego Zarządu Dróg pozostaje sprzeczne z ustaleniami, które deklarowano właścicielowi działki nr [...], z której to działki została wydzielona część pod budowę drogi oraz działkę nr [...], jak również narusza ustalenia decyzji Wojewody Śląskiego zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, zatwierdzającej projekt budowlany obejmujący między innymi budowę zjazdów publicznych na terenie działki nr [...]. Nie zyskuje zrozumienia Skarżącego wybudowanie w ramach inwestycji drogowej zjazdów z ulicy – przedłużenia al. [...] na teren działki nr [...], a następnie zakaz z ich korzystania. Podkreślił, że w niedalekim sąsiedztwie są funkcjonujące zjazdy wybudowane w ramach w/w inwestycji drogowej. Budzi wątpliwości Skarżącego wskazanie, iż zjazdy od strony al. [...] mają charakter wyłącznie zjazdów indywidualnych do obsługi komunikacyjnej zabudowy mieszkaniowej, w sytuacji, gdy w tym rejonie przewiduje się jedynie zabudowę usługową z produkcją UP. Skarżący zauważył również, że organ jest uprawniony do wypowiedzenia się w kwestii obsługi komunikacyjnej planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Może posiłkować się stanowiskiem Miejskiego Zarządu Dróg, o ile dokonał oceny jego poprawności. Opinia posiadająca wady nie jest dla organu wiążąca. Natomiast organ bezkrytycznie przyjął stanowisko Miejskiego Zarządu Dróg oraz nie podjął własnych ustaleń i analiz. Zaakcentował, iż w ramach ponownego postępowania konieczne jest uznanie za zasadne doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem istniejących zjazdów z al. [...] poprzez ich przebudowanie na zjazdy publiczne, zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym część decyzji Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia 25 listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 u.p.z.p., decyzją z dnia 26 października 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnienia wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił czynności podjęte dotychczas w sprawie, następnie wskazał na ustalenia poczynione przez organ I instancji oraz przywołał treść art. 4 ust. 1 i 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy podzielił stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie umorzenia postępowania w części opisanej w zakwestionowanej decyzji, jak również co do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla pozostałej części. Kolegium zwróciło uwagę na wyznaczenie przez organ obszaru analizowanego wokół wnioskowanego terenu w odległości ok. 430m, przedstawienie wyników przeprowadzonych w przedmiotowej sprawie analiz w formie opisowej w postaci załącznika nr 2, a w formie graficznej w postaci załącznika nr 1, jako dokonane na podstawie § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ odwoławczy, w powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, organ jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeżeli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wymogom wynikającym z przepisów prawa, natomiast jest obowiązany odmówić tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek. Podobnie jak organ I instancji stwierdził, że teren inwestycji w stanie obecnym nie ma możliwości obsługi komunikacyjnej z drogi publicznej w sposób wskazany przez Inwestora, a także nie ma możliwości uzyskania zgody zarządcy drogi na dostęp do drogi publicznej zjazdem bezpośrednim, powołując w tym zakresie pismo Miejskiego Zarządu Dróg w C. z dnia 15 czerwca 2021 r., w treści którego wskazano, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji powinna odbyć się tylko i wyłącznie zjazdem z ul. [...], to jest drogą kategorii powiatowej i dalej poprzez projektowany układ dróg wewnętrznych, natomiast istniejące zjazdy od strony al. [...] mogą być przeznaczone tylko do obsługi komunikacyjnej zabudowy mieszkaniowej. W rezultacie nie został, na gruncie rozpoznawanej sprawy, spełniony warunek dostępu do drogi publicznej. Wprowadzenie planowanej zabudowy byłoby sprzeczne z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji dotyczące zasadności odstąpienie od badania pozostałych warunków określonych w wymienionym przepisie jak niecelowych, z uwagi na stwierdzenie w/w przesłanki negatywnej. Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty oraz argumentację sformułowaną na etapie złożonego odwołania, ponadto podkreślił, że organ I instancji działając za pośrednictwem Miejskiego Zarządu Dróg zlecił wykonanie projektu budowlanego drogi – przedłużenia al. [...], którym zostały wskazane lokalizacje zjazdów, w tym w obszarze działki nr [...]– dwa zjazdy publiczne (rysunek nr [...], przedłożony do skargi), uzyskał decyzję Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia 25 listopada 2015 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdzającej w/w projekt budowlany, wybudował drogę nie realizując prawidłowo wszystkich elementów ujętych w tym projekcie, tj. w obszarze działki nr [...] zostały zrealizowane dwa zjazdy indywidualne w miejsce zaprojektowanych zjazdów publicznych, a następnie w treści zaskarżonej decyzji, wydanej w niniejszym postępowaniu, stwierdził, że planowana inwestycja nie posiada możliwości obsługi komunikacyjnej. Zwrócił również uwagę, że organ odwoławczy nie odniósł się do argumentacji odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko w sprawie. Podczas rozprawy w dniu 24 marca 2022 r. pełnomocnik Skarżącego poinformował, że wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie kwestionowanych zjazdów oraz przedłożył na wskazaną okoliczność Zawiadomienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 lutego 2022 r. nr [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania zjazdu niezgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia 25 listopada 2015 r. w zakresie dotyczącym zjazdu usytuowanego przy al. [...] w C., prowadzącego na działkę nr [...] (zjazd znajdujący się poza zatoką autobusową) oraz pismo [...]WINB z dnia 16 lutego 2022 r. w treści którego wskazano, że parametry techniczne jednego ze zjazdów (zjazd znajdujący się poza zatoką autobusową) mogą być niezgodne z tymi zamieszczonymi w projekcie budowlanym i w tym zakresie skarga została uznana za zasadną, natomiast w zakresie drugiego zjazdu (usytuowanego w obrębie zatoki autobusowej) skargę uznano za bezzasadną. Uczestnik postępowania Miejski Zarząd Dróg w C. potwierdził wszczęcie w/w postępowania przez nadzór budowlany, a także podniesioną przez Skarżącego zaplanowaną czynność oględzin przedmiotowych zjazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd uznał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania uzasadniającym jej uchylenie w całości. Skarga zasługiwała zatem na uwzględnienie. Istotą niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 26 października 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 10 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności regulacje dotyczące postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W pierwszej kolejności zwrócenia uwagi wymaga ta część decyzji, którą organ I instancji umorzył postępowanie w części dotyczącej zagospodarowania terenu dla potrzeb planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku gastronomicznego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...], położonej w C. przy al. [...] na fragmencie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla realizacji gazociągu wysokiego ciśnienia relacji L.-C., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w granicach wskazanych na załączniku nr 1. Stosownie do treści przepisu art. 4 ust. 2 u.p.z.p. określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak natomiast wynika z akt administracyjnych na części terenu objętego wnioskiem Strony obowiązuje plan miejscowy dla realizacji gazociągu wysokiego ciśnienia, co nie było również kwestionowane przez Skarżącego. Inwestor zakreślił we wniosku jako teren inwestycji całą działkę ew. nr [...]. Uwzględniając natomiast, że orzekanie w przedmiocie warunków zabudowy może dotyczyć wyłącznie tego jej fragmentu, gdzie plan nie obowiązuje, uzasadnione pozostawało umorzenie postępowania w w/w części (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2017 r. IV SA/Wa 2374/16: "gdy wnioskiem objęto także tereny, dla których obowiązuje plan miejscowy, to - po ustaleniu tej okoliczności - postępowanie w danym zakresie należy umorzyć, jako bezprzedmiotowe, w myśl art. 105 § 1 k.p.a."). W tym zakresie Sąd zwraca uwagę na konieczność pochylenia się przez organ odwoławczy na ustaleniu, w jakiej części Skarżący objął zaskarżeniem decyzję organu I instancji, a następnie podjęcie adekwatnego rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu pozostałych wytycznych zawartych w niniejszym uzasadnieniu. W odniesieniu natomiast do pozostałej części terenu, względem której organ odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej zagospodarowania terenu dla potrzeb planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku gastronomicznego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...], położonej w C. przy al. [...], w granicach wskazanych na załączniku nr 1, a który nie został objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, konieczne stało się dokonanie analizy przesłanek warunkujących wydanie wnioskowanej decyzji. W myśl art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Podobnie zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona inwestycja na terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania, jest w świetle obowiązujących przepisów dopuszczalna. Zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Organ I instancji odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy oparł o ustalenie braku dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej, tj. art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Powyższe zostało zaaprobowane przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu dokonane ustalenia nie są jednak wystarczające w stopniu pozwalającym na wydanie zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd zważył na dwie zasadnicze kwestie – przeprowadzone uzgodnienie wnioskowanej inwestycji oraz ustalenie charakteru istniejących zjazdów na teren planowanej inwestycji od strony al. [...]. Zgodnie z aktami administracyjnymi przedłożonymi do sprawy, przed wydaniem decyzji organ I instancji zwrócił się do Miejskiego Zarządu Dróg w C. o uzgodnienie wnioskowanej inwestycji (pismo z dnia 26 maja 2021 r., karta bez numeru akt administracyjnych). Jak wyniki bowiem z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, uwzględniając, iż - jak wskazuje organ - teren inwestycji niemal na całym przebiegu północno-zachodniej granicy przylega bezpośrednio do al. [...] (str. 2 uzasadnienia decyzji I instancji), istotny pozostaje przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. stanowiący, iż decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przedmiotowa droga – al. [...] w odcinku, do którego przylega teren inwestycji stanowi drogę wojewódzką [...]. Zgodnie z art. 19 ust. 5 u.d.p. w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych oraz dróg, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 2a, jest prezydent miasta. Pismem z dnia 15 czerwca 2021 r. nr [...] (karta bez numeru akt administracyjnych), w oparciu o art. 35 ust. 3 u.g.p. w brzmieniu "zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą", Miejski Zarząd Dróg w C. poinformował, że "obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji powinna odbywać się tylko i wyłącznie zjazdem z ul. [...] (drogi kategorii powiatowej) na nieruchomość Wnioskodawcy, tj. działki nr ewid. [...] obr. [...] w C. i dalej poprzez projektowany układ dróg wewnętrznych". Przedmiotowe uzgodnienie dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a. i następuje w formie postanowienia, jednak jak słusznie zauważył organ I instancji, w sytuacji, gdy ten sam organ wydaje decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty i jest jednocześnie organem uzgadniającym, brak podstaw do wydania odrębnego postanowienia w trybie art. 106 k.p.a. W rezultacie możliwość weryfikacji tego stanowiska przez Inwestora nie odbywa się w drodze złożenia środka zaskarżenia na postanowienie (art. 53 ust. 5 zd. 1 u.p.z.p.), lecz w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, w tym przypadku – w toku kontroli instancyjnej, stąd też Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał za konieczne odniesienie się do tej kwestii przy jej rozpoznawaniu. Zauważenia wymaga, iż ocena "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą", o której mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. nie jest tożsama z przesłanką dostępu do drogi publicznej zawartą w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez dostęp do drogi publicznej, dla celów postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ocenia zatem, czy istnieje możliwość skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, a więc czy teren ten przylega bezpośrednio do drogi publicznej albo czy ma dostęp do drogi publicznej poprzez służebność lub drogę wewnętrzną. Rolą organu uzgadniającego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.p.z.p., tj., zarządcy drogi, jest natomiast dokonanie oceny wyłącznie w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, a kluczowym kryterium dokonania tej oceny jest kwestia bezpieczeństwa ruchu drogowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r. II OSK 3330/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2018 r. II OSK 1966/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2021 r. VII SA/Wa 1608/21). W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zarządca drogi powinien więc mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2018 r. II OSK 1966/17, R. A. Rychter, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, wyd. II, opubl. Lex el. 2019). Konieczne staje się zatem dokonanie wyczerpujących ustaleń co do charakteru planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, a zwłaszcza zmianę ruchu drogowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r. II OSK 3330/17). Organ nie może poprzestać na generalnych spostrzeżeniach, lecz musi wyraźnie nakreślić skalę zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym w odniesieniu do konkretnego, zindywidualizowanego przypadku, który jest przedmiotem uzgodnienia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2019 r. IV SA/Wa 3107/18). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że stanowisko organu nie może zostać uznane za wyczerpujące. Organ nie wyjaśnił okoliczności, które stanowiły podstawę przedstawionego uzgodnienia. Z treści pisma z dnia 15 czerwca 2021 r., a także uzasadnienia organu I instancji, nie wynika, czy organ uwzględnił wszystkie istotne okoliczności obejmujące m.in. liczbę i charakter zjazdów istniejących w sąsiedztwie działki objętej planowaną inwestycją, odległości między tymi zjazdami, występowanie skrzyżowań dróg, intensywność ruchu na drodze wojewódzkiej [...], kolizyjność występującą na danym jej odcinku. Na celowość przedstawienia przez organ konkretnych informacji uzyskanych po zweryfikowaniu warunków drogowych, w tym związanych z planowaną inwestycją, obciążeniem ruchem, warunkami użytkowania i względami bezpieczeństwa ruchu drogowego słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2009 r. II OSK 948/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2010 r. II OSK 1783/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2021 r. VII SA/Wa 1608/21). W niniejszej sprawie brak informacji z jakiego powodu organ nie dopuścił możliwości obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji proponowanym przez Inwestora zjazdem z al. [...]. W przedmiotowej sprawie organ nie przedstawił bowiem jakichkolwiek argumentów odnoszących się bezpośrednio do kwestii najistotniejszej dla sprawy, czyli wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego, tym bardziej że pozostawało sporne jaki charakter posiadają aktualne zjazdy od strony al. [...]. Nie może zatem zyskać aprobaty Sądu tak wąskie uzasadnienie przedstawionego przez Miejski Zarząd Dróg stanowiska dla planowanej inwestycji, powielonego przez organ wydający decyzję w I instancji, a następnie organ odwoławczy, w sytuacji gdy zarządca drogi był uprawniony do badania parametrów istniejących zjazdów, przez które odbywać się będzie włączanie do drogi dla planowanej inwestycji. Zaakcentować w tym miejscu należy, iż w sprawie pozostaje bezsporne, że działka nr [...] przylega bezpośrednio do al. [...]. Nie pozostaje także sporne istnienie zjazdów do przedmiotowej działki od strony al. [...] (pismo organu uzgadniającego z dnia 15 czerwca 2021 r., str. 3 uzasadnienia decyzji organu I instancji, stanowisko Skarżącego wraz z projektem przedłożonym do skargi, stanowisko Uczestnika Miejskiego Zarządu Dróg przedstawione podczas rozprawy w dniu 24 marca 2022 r.). Organy orzekające w sprawie wskazały jednak, że zjazdy te mają charakter indywidualny, a nie publiczny. Przywołany na wstępie przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. uzależnia możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla określonej inwestycji od posiadania przez nieruchomość dostępu do drogi publicznej. Pojęcie dostępu do drogi publicznej definiowane jest jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r. celem analizowanego unormowania jest niewątpliwie zapewnienie, by inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiadała obsługę komunikacyjną niezbędną dla korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. Warunki tej obsługi muszą być zgodne z prawem. Wyklucza to możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej na terenie, który wprawdzie w pewnym zakresie graniczy z drogą publiczną, lecz w sposób uniemożliwiający zgodne z prawem komunikacyjne wykorzystanie takiego usytuowania terenu (II OSK 1170/16). Nadto Sąd zwrócił uwagę, że pojęcie zjazdu w rozumieniu art. 4 pkt 8 u.d.p., zgodnie z którym zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nawiązuje do bezpośredniego dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2018 r. II OSK 1170/16 za: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. II OSK 634/10, z dnia 20 marca 2012 r. II OSK 10/11, z dnia 19 marca 2013 r. II OSK 2208/11, z dnia 13 lutego 2014 r. II OSK 2196/12). Z racji natomiast na charakter zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego, wymagany jest w tym przypadku zjazd publiczny. Zgodnie bowiem z regulacją § 76a Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 z późn. zm.) ze względu na wymagania techniczne i użytkowe zjazdy dzieli się na: 1) publiczne - określone przez zarządcę drogi jako zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym: a) na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, b) na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, c) które stanowią lub będą stanowić dojazd do nieruchomości wymienionych w lit. a lub b; 2) indywidualne - określone przez zarządcę drogi jako zjazdy niebędące zjazdami publicznymi. Wymagania w zakresie projektowania i wykonania zjazdu z drogi określa § 77 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Natomiast wymagania odpowiednio w zakresie zjazdów publicznych, oraz zjazdów indywidualnych określają § 78 i 79 tego rozporządzenia. W świetle powyższego organ powinien przy tym uwzględnić już wydaną ostateczną decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, tj. decyzję Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia 25 listopada 2015 r. znak [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa i rozbudowa ulic: Podniesienie konkurencyjności Subregionu Północnego Województwa [...] i jego potencjału gospodarczego poprzez poprawę spójności komunikacyjno-terytorialnej – budowa przedłużenia Al. [...] do ul. [...] oraz rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...], [...], [...]) – drogi kategorii wojewódzkiej, klasy "G" główna, utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 26 października 2016 r. znak [...], w tym przeprowadzić analizę czy w ramach tej decyzji dokonano ustalenia dotyczącego budowy lub przebudowy zjazdów, o którym mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej, a także charakteru tych zjazdów. Celem przywołanej regulacji art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h jest bowiem zapewnienie, aby nieruchomość, która dostęp posiadała taki dostęp zachowała. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie dokonano natomiast wyczerpujących ustaleń czy przedmiotowa działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, przy uwzględnieniu funkcjonującej w obrocie prawnym w/w decyzji Wojewody Śląskiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wraz z określeniem zjazdów oraz ich charakteru określonego w tej decyzji. Organ odwoławczy rozpoznając złożone odwołanie nie odniósł się do powyższej kwestii w żaden sposób, pomimo podkreślenia już na tym etapie postępowania powyższego zagadnienia przez Skarżącego. W tym kontekście nie bez znaczenia pozostaje, że organ ustalając - w ramach wydanej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 2015 r. - obowiązek budowy zjazdów, dokonał uprzedniej oceny możliwości włączenia ruchu drogowego do drogi wojewódzkiej al. [...] (dla działki o nr ew. [...]). W ocenie Sądu, w sprawie nie dokonano, zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, ustalenia czy działka, na której planowane jest przedsięwzięcie, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej przez istniejące zjazdy, które powstały na mocy wskazanej decyzji. Nadto ani z uzasadnienia zaskarżonych decyzji ani z akt administracyjnych nie wynikają warunki i parametry tych zjazdów określone charakterem wówczas wskazanej inwestycji. Brak należytego wyjaśnienia tej materii niewątpliwie potwierdza stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wyrażone w piśmie z dnia 16 lutego 2022 r. nr [...] w treści którego wskazano, że parametry techniczne jednego ze zjazdów (zjazd znajdujący się poza zatoką autobusową) mogą być niezgodne z tymi zamieszczonymi w projekcie budowlanym i w tym zakresie skarga Inwestora została uznana za zasadną, natomiast w zakresie drugiego zjazdu (usytuowanego w obrębie zatoki autobusowej) skargę uznano za bezzasadną (akta sądowe). Nadto, jak wynika z akt, Skarżący pozostawał w przekonaniu, że zjazd publiczny z przedmiotowej drogi wojewódzkiej nr [...] jest zapewniony na mocy decyzji z 2015 r. (wniosek z dnia 17 maja 2021 r., str. 2, karta bez numeru akt administracyjnych). W takich okolicznościach sprawy organ miał obowiązek bardziej wnikliwie zbadać stan faktyczny i prawny oraz odnieść się do zarzutów odwołania, uwzględniając konieczność analizy przewidzianych w w/w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zjazdów od strony al. [...]. Zaniechanie tego musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez tut. Sąd. W ocenie Sądu w sprawie doszło do naruszenia obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia i ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy w aspekcie podstawy materialnoprawnej określonej w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie oraz naruszenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a. organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę uwzględni ocenę prawną, a także wskazania co do dalszego postępowania wynikające wprost z niniejszego uzasadnieniu, w szczególności podejmie takie czynności wyjaśniające, które doprowadzą do konkretnych ustaleń istotnych w kontekście przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz regulacji prawnej zawartej w ustawie o drogach publicznych. Następnie, w zależności od wyników poczynionych ustaleń, dokona analizy pozostałych przesłanek warunkujących wydanie wnioskowanej decyzji. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 500 zł, na który składa się uiszczony wpis sądowy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.