II SA/Gl 1589/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy W. S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W druku wniosku skarżąca podała jedynie wysokość swojego świadczenia rentowo – emerytalnego wynoszącą 617,67 zł brutto miesięcznie. Wobec braku innych danych dotyczących sytuacji materialnej strony, pismem z dnia 2 marca 2015 r. wezwał skarżącą do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez: - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw itp., - przedłożenia dokumentów potwierdzających wysokość dochodów uzyskiwanych przez stronę z tytułu świadczenia rentowego/emerytalnego, - wskazania, czy wraz ze stroną we wspomnianym budynku zamieszkują inne osoby – małżonek, syn itd., a jeżeli tak, to należy podać źródło i wysokość dochodów przez nie uzyskiwanych. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przede wszystkim wskazać trzeba, że skarżąca w zasadzie nie podała jakiejkolwiek okoliczności, która pozwoliłaby stwierdzić, że nie ma możliwości poniesienia wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Nadmienić trzeba, że nieprzypadkowo ustawodawca w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. posłużył się zwrotem "wykaże". Oznacza to, że to na osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy został przerzucony ciężar przedstawienia swojej sytuacji materialnej w taki sposób, aby przekonać o zasadności złożonego wniosku. Instrumentem służącym wyjaśnieniu Uzyskanie dodatkowego oświadczenia strony lub dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego w trybie art. 255 P.p.s.a. służy uzupełnieniu stanu wiedzy sądu o sytuacji strony (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GZ 332/08 – System Informacji Prawniczej Lex nr 551914). Konsekwencją uchylenia się od tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy (tak orzekł NSA np. w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208, w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504, w postanowieniu z dnia 23 marca 2012 sygn. akt I OZ 184/12 - 1136769 oraz w postanowieniu z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 182/12 - Lex 1136768). Wobec treści złożonego formularza i braku jakichkolwiek innych danych, pozwalających w sposób obiektywny i rzetelny ocenić sytuację materialną strony nie można przyjąć, że zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Nie wiadomo bowiem nic ani na temat miejsca zamieszkania skarżącej ani też osób, które ewentualnie z nią mieszkają ani też, w jakim rozmiarze ponosi ona koszty związane z pokrywaniem bieżących potrzeb. W konsekwencji nie można z całym przekonaniem stwierdzić, że nie będzie jej stać na poniesienie kosztów postępowania sądowego oraz samodzielne opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.