II SA/Gl 1633/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. N. na uchwałę Rady Miasta Imielin z dnia 26 października 2022 r. nr XLVII/323/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z 28 listopada 2025 r. J. N. (dalej "Skarżąca"), reprezentowana przez adwokata, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1436; dalej "u.s.g.") wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Imielin z dnia 26 października 2022 r. nr XLVII/323/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Imielin dla obszaru położonego w rejonie ul. Imielińskiej - Północ (Dz. U. Woj. Śląsk. z 2022 r. poz. 6960, dalej "Uchwała" lub "m.p.z.p."). Skarżąca zaskarżyła Uchwałę w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [...], [...], [...], tj. w odniesieniu do działek, po których zgodnie z metrykami drogi przebiega ul. [...] w Imielinie. Zaskarżonej Uchwale, w zakresie objętym zaskarżeniem, Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7b k.p.a. poprzez sporządzenie m.p.z.p. z rażącym naruszeniem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Imielin, przyjętego uchwałą Rady Miasta Imielin z dnia [...] r. nr [...] (dalej "Studium"), które to m. in. oparte zostało na uchwale Rady Miasta Imielin z dnia [...] r. nr [...] ukazującej dokładnie przebieg ul. [...] wraz z ul. [...], tj. w zakresie działki nr [...], [...] i [...] oraz pominięcie faktu, że ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych; 2) art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP i art. 166 ust. 1 Konstytucji RP polegające na niezachowaniu zasady proporcjonalności i bezzasadnym ograniczeniu Skarżącej prawa własności działki nr [...] poprzez pozbawienie jej w m.p.z.p. dostępu do drogi publicznej, co przedkłada się również na zmianę wartości nieruchomości; 3) art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 140 k.c. polegające na nieuwzględnieniu prawa własności poprzez nieproporcjonalną i nieuzasadnioną ingerencję organu w prawo własności Skarżącej; 4) art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli; 5) art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez istotne naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. polegające na nadużyciu władztwa planistycznego poprzez likwidację w zaskarżonym planie przebiegu drogi ul. [...] pomimo, że przebieg tej drogi, pierwotnie przyjęty był w uchwale Rady Miasta Imielin z dnia [...] r. nr [...], a droga do dnia dzisiejszego jest drogą publiczną gminną. Skarżąca wniosła o uchylenie Uchwały w zaskarżonej części, tj. w zakresie zapisów dotyczących przebiegu drogi publicznej ul. [...] po działkach nr [...], [...] i [...], które to pozbawiają działkę nr [...] dostępu do drogi publicznej. Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze zawarto również żądanie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z następujących dokumentów: 1) załącznika graficznego z obowiązującego m.p.z.p. dla działki Skarżącej na fakt, iż zgodnie z m.p.z.p. działka ta nie posiada dostępu do drogi publicznej; 2) załącznika graficznego z poprzedniego m.p.z.p. dla działki Skarżącej na fakt, że zgodnie z planem działka o nr ewidencyjnym posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...], która łączy się z ul. [...] oraz ul. [...] (nie jest ślepa); 3) wydruku z księgi wieczystej online nr [...] na fakt, iż Skarżąca jest współwłaścicielką działki nr [...]; 4) wydruków z mapy z serwisu informacji przestrzennej prowadzonej przez UM Imielin wskazujących na różny przebieg ul. [...] w czasie obowiązującego m.p.z.p.; 5) odpisu pisma z UM Imielin z 28 lutego 2025 r. na fakt, iż ul. [...] jest zakończona ślepo oraz na fakt niereagowania na zgłoszoną przez mieszkankę miasta interwencję o zastawieniu drogi publicznej w sposób trwały przez właścicielkę posesji nr [...]; 6) wydruku projektu architektoniczno-budowlanego z [...] r. "Budowa drogi dojazdowej w ramach przebudowy ul. [...] w Imielinie" umieszczonego na stronie BIP Miasta Imielin na okoliczność planowanego połączenia ul. [...] z ul. [...] – str. 8-9. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wyjaśniła, że posiada interes prawny w zaskarżeniu Uchwały, a następnie podała argumenty na poparcie wniesionych zarzutów. Wykazując swój interes prawny wyjaśniła, że jest współwłaścicielką działki nr [...], położonej w obszarze m.p.z.p. Uchwalony m.p.z.p. uniemożliwia Skarżącej korzystanie z jej własności, tj. pozbawia ją dostępu do drogi publicznej. Na działce nr [...] na ten moment istnieje ogrodzenie trwałe, które blokuje drogę publiczną. W świetle m.p.z.p. nie ma tam drogi. W świetle wcześniejszego m.p.z.p. droga była. Stwarza to dualizm w aktach miejscowych. Niezaprzeczalnie wykreślenie z m.p.z.p. drogi publicznej stanowiącej jedyną komunikację z działką Skarżącej narusza jej prawo własności oraz zasady dobrego zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając sprzeczność m.p.z.p. ze Studium, Skarżąca wskazała, że w m.p.z.p. ujęto tereny [...] – teren dróg publicznych klasy dojazdowej – plac do zawracania samochodów. Plan nie wskazuje na istniejąca drogę – ul. [...], która jest drogą publiczną gminną. Wskazuje tylko na ulicę [...] w jej przedłużonej aktualnej wersji. Zgodnie ze studium zachowuje się istniejący układ komunikacyjny w zakresie sieciowym i zakresie skrzyżowań z koniecznością dostosowania parametrów poszczególnych dróg do ustalonych klas technicznych (w niniejszej sprawie nie zachowano istniejącego układu). Studium zawiera również wytyczne dla projektantów zgodnie z którymi "na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się zmianę położenia oraz zasięgu skrzyżowań w sytuacji konieczności dostosowania ich do przyjętego rozwiązania technicznego, struktury własności, faktycznego sposobu użytkowania działek i budynków, ukształtowania terenu oraz innych barier przestrzennych, etapowej realizacji docelowych ustaleń studium. Ponadto na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się korekty przebiegu projektowanych odcinków dróg przy założeniu konieczności zachowania sieciowego układu połączeń istniejących i projektowanych punktów charakterystycznych – skrzyżowań". Te warunki zmian również nie zostały dochowane. Gmina w sposób całkowicie dowolny zmieniła układ komunikacyjny w m.p.z.p. Zdaniem Skarżącej ustalenia m.p.z.p. powinny być dostosowane do stanu faktycznego istniejącego w chwili jego uchwalenia. Gmina czynnościami technicznymi chciała fizycznie usunąć ul. [...] z mapy miasta, nie podejmując żadnej uchwały. Czynności techniczne były przez Skarżącą zaskarżane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który dwukrotnie wskazywał na nieprawidłowe postępowanie organu (wyroki z 6 grudnia 2024 r., II SA/Gl 720/24 i z 14 sierpnia 2025 r., II SA/Gl 407/25). Droga jest nadal drogą gminną publiczną. Nie zmieniła się również jej metryka ani co się z tym wiąże faktyczny przebieg. Działka nr [...] została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Imielin (dalej "Organ"), w imieniu której działa Burmistrz Miasta Imielin, wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że m.p.z.p. nie został sporządzony z naruszeniem ustaleń Studium. Zgodnie ze Studium część "B" Kierunki rozwoju, teren działek o nr [...], [...] i [...] (w zakresie przebiegu ul. [...]) został określony jako "teren wielofunkcyjny o charakterze centrotwórczym". Rysunek Studium nie zawiera na przedmiotowym obszarze terenu o przeznaczeniu drogowym. Odnosząc się do zarzutu o konieczności zachowania istniejącego układu komunikacyjnego, o którym mowa w tabeli 6.1.1.1.3 trudno się oprzeć wrażeniu, że Skarżąca nie dość uważnie przeanalizowała ustalenia, i co kluczowe – szczegółowość Studium. W części tekstowej Studium, w tej samej tabeli pkt 6.1.1.1.2 wykazane zostały klasy techniczne dróg będących przedmiotem analizy i w konsekwencji projektu, do którego odnoszą się podnoszone ustalenia w skardze, jako kluczowy argument. Są to wyłącznie drogi klasy technicznej od A – autostrady do L – lokalnej włącznie. Natomiast drogi dojazdowe i wewnętrzne oraz ciągi pieszo-jezdne nie są przedmiotem projektowym z racji ogólnej natury Studium. Ponadto na jednym z kluczowych rysunków Studium "Kierunki rozwoju: układ komunikacyjny" został zawarty komplementarny układ komunikacyjny na poziomie adekwatnym do Studium, na którym trudno jest się doszukać tak detalicznego rozwiązania jak podnoszona w skardze "droga dojazdowa". Dalej Organ podniósł, że uchwalenie m.p.z.p. nie ograniczyło prawa własności Skarżącej. Zapisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie normują prawnego dostępu do dróg publicznych. Prawny dostęp do drogi wynika z przepisów o drogach publicznych, zatem zapisy m.p.z.p., w szczególności treść załącznika graficznego w zakresie terenów przeznaczonych pod drogi, nie przesądza o prawnym i faktycznym dostępie do drogi publicznej. Droga ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych gminnych na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. U. Woj. [...] z [...] r. Nr [...] poz. [...]). Droga posiada status drogi publicznej, jednakże nie jest wydzielona geodezyjnie i posiada nieuregulowany stan prawny – droga przebiega przez działki stanowiące własność osób prywatnych. Działka nr [...] będąca własnością Skarżącej w części zajęta jest pod drogę publiczną ul. [...], która to zbiega się z drogą publiczną ul. [...]. Zatem Skarżąca ze swojej nieruchomości włącza się w układ dróg publicznych poprzez działkę nr [...] Ulica [...] kończy się ślepo i nigdy nie była połączona z ul. [...], zatem domaganie się przez Skarżącą połączenia działki nr [...] z ul. [...] poprzez działkę nr [...] jest całkowicie niezrozumiałe. Zgodnie z zapisami m.p.z.p. teren działek o nr [...], [...] i [...] został określony jako "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej" – symbol [...] Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. dotyczącym ustaleń zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu uzupełniający sposób zabudowy i zagospodarowania dla tego terenu to m. in. dojścia i dojazdy. Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że plan ingeruje w prawo własności ww. działek i że doszło do nadużycia władztwa planistycznego. Organ wskazał również, że kwestia rozwiązań komunikacyjnych i przejazdu przez ul. [...] jest problematyczna od wielu lat, była przedmiotem licznych petycji. Na przestrzeni lat prowadzono rozmowy z mieszkańcami ul. [...] i [...] celem wybrania najkorzystniejszego rozwiązania komunikacyjnego. Działka nr [...] nie jest własnością Gminy Imielin i ma zapewniony dostęp do drogi gminnej poprzez ul. [...]. Zmiany w organizacji ruchu i przebiegu dróg publicznych ul. [...] i [...] wynikają z budowy nowego łącznika – nie doszło do połączenia obu ulic. Stan prawny ul. [...] jest nieuregulowany, a ul. [...] uregulowany w całości. Nadto działka nr [...] nie stanowi pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Działka ta ma użytek "B". Gmina Imielin w 2026 r. podejmie działania zmierzające do uregulowania stanu prawnego ul. [...] tj. działek nr [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Kontrola działalności administracji publicznej, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Skarga w rozpoznawanej sprawie dotyczy uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego i została wniesiona przez Skarżącą na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, Skarżąca wykazała legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skoro dysponuje prawem własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] Imielin, znajdującej się na obszarze objętym zaskarżoną Uchwałą. W odniesieniu do działki nr [...], co do której Skarżącej nie przysługuje żaden tytuł prawny, Sąd uznał, że określone w zaskarżonym m.p.z.p. przeznaczenie tej działki wpływa na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości Skarżącej z uwagi na pośredni dostęp do drogi publicznej dla działki nr [...] Natomiast w odniesieniu do działki nr [...], Sąd uznał, że Skarżącej nie przysługuje interes prawny w zaskarżeniu m.p.z.p. Nie sposób przyjąć, aby przeznaczenie działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową bezpośrednio ograniczało prawo własności Skarżącej, w tym w zakresie dostępu do drogi publicznej. Przesłanki stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia m.p.z.p. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.; dalej "u.p.z.p."). Stanowi on, że istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przy czym ocena zgodności zaskarżonego aktu prawa miejscowego z przepisami prawa dokonywana jest według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania aktu. Zauważyć także trzeba, że obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Natomiast brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje co prawda naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p., tzw. władztwa planistycznego. Przechodząc do oceny merytorycznej zgodności z prawem zaskarżonej Uchwały należy wskazać, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, w szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W myśl natomiast art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z § 4 pkt 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2404) wynika zaś, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej zawierają: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją dróg i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. Działki nr [...] i nr [...] w zaskarżonym m.p.z.p. znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem [...] W myśl § 6 ust. 1 m.p.z.p. dla terenu [...] ustala się przeznaczenie pod: 1) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; 2) zabudowę usługową. W § 6 ust. 2 m.p.z.p. w zakresie ustaleń dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w pkt 1 wskazano następujący uzupełniający sposób zabudowy i zagospodarowania: a) obiekty małej architektury, b) wiaty, c) dojścia i dojazdy, d) miejsca do parkowania, e) sieci urządzenia infrastruktury technicznej, f) zieleń urządzona. Tak sformułowane zapisy m.p.z.p. pozwalają zatem – w ramach uzupełniającego sposobu zabudowy i zagospodarowania – na realizację na obszarze [...] dojść i dojazdów do nieruchomości. Wskazanie w m.p.z.p. na uzupełniający sposób zagospodarowania dla terenów [...] w postaci dojść i dojazdów do nieruchomości spełnia wymogi, jakie w zakresie dostępu do drogi publicznej powinna spełniać działka budowlana (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Innymi słowy dopuszczenie realizacji dojść i dojazdów na działkach nr [...] i nr [...] realizuje zasadę zapewnienia dostępu działki nr [...] do drogi publicznej. Odnosząc się do załącznika nr 1 do m.p.z.p., tj. rysunku planu miejscowego to zgodzić się należy z Organem, że treść tego załącznika nie przesądza o prawnym i faktycznym dostępie działki Skarżącej do drogi publicznej. Nie ulega wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie realizacji obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. powinien być tak skonstruowany, aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Jednakże z zacytowanych wyżej przepisów nie wynika obowiązek zapewnienia komunikacji terenów mieszkaniowych wyłącznie poprzez drogi publiczne. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że obowiązujące przepisy nie wymagają, aby bezwzględnie w każdym przypadku w planie miejscowym wyznaczony został dojazd do każdej działki położonej na terenie, na którym dopuszczono zabudowę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 26 sierpnia 2011 r., II OSK 1118/11; 23 kwietnia 2014 r., II OSK 659/14; 16 maja 2023 r., II OSK 367/22; 13 września 2023 r., II OSK 2998/20; 6 listopada 2023 r., II OSK 1733/23 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Jednocześnie podkreślić należy, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest tożsama z uchwałą w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych. Określone działki nie stają się drogą publiczną na skutek uchwalenia planu miejscowego, lecz na skutek uchwały właściwej rady gminy o zaliczeniu dróg do kategorii dróg gminnych. To samo dotyczy pozbawienia ich charakteru drogi publicznej lub wyłączenia z użytkowania jako drogi publicznej – następuje to na mocy odrębnej uchwały rady gminy, co wynika z art. 10 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zatem nawet fakt, iż dana droga ma charakter drogi publicznej co do zasady nie pozbawia dysponującej władztwem planistycznym gminy prawa dla przyjęcia w planie miejscowym innego niż droga publiczna przeznaczenia danego terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego kształtuje bowiem na przyszłość stan prawny nieruchomości nim objętych i stanowi wyraz kształtowania przez gminę ładu przestrzennego na jej obszarze (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 stycznia 2015 r., II SA/Po 1164/14, opubl. w CBOSA). Jak wyjaśnił Organ, droga ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych gminnych na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich. Droga posiada status drogi publicznej, jednakże nie jest wydzielona geodezyjnie i posiada nieuregulowany stan prawny – droga przebiega przez działki stanowiące własność osób prywatnych. Działka nr [...], będąca własnością Skarżącej, w części zajęta jest pod drogę publiczną ul. [...], która to zbiega się z drogą publiczną ul. [...]. Zatem Skarżąca ze swojej nieruchomości włącza się w układ dróg publicznych poprzez działkę nr [...] Zgodzić się zatem należy z Organem, że m.p.z.p. nie zmienił sytuacji prawnej Skarżącej, bowiem żaden z przepisów planu nie ogranicza jakiegokolwiek prawa Skarżącej ani nie pozbawia jej jakichkolwiek uprawnień oraz nie nakłada na nią nowych obowiązków, jak i ich nie zmienia. Poprzez ustalenia m.p.z.p. nie doszło do jakiejkolwiek modyfikacji zakresu praw i obowiązków dotyczących terenu drogi publicznej ul. [...]. Obecny status drogi ul. [...] nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej Uchwały w zakresie ustalenia uzupełniającego sposobu zagospodarowania dla obszaru [...] określonym jako dojścia i dojazdy. Co więcej okoliczność, że część działki nr [...] stanowi aktualnie drogę publiczną skutkuje tym, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż uzupełniające przeznaczenie działki pod dojścia i dojazdy stanowi naruszenie zasady proporcjonalności i co za tym idzie przekroczenie przez Gminę Imielin granic władztwa planistycznego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności Uchwały ze Studium, w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że stosownie do art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 z późn. zm.; dalej "ustawa zmieniająca"), która weszła w życie 24 września 2023 r., do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, w przepisach ustaw zmienianych niniejszą ustawą, z wyjątkiem ustawy zmienianej w art. 26, odnoszących się do planu ogólnego gminy, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z wyjątkiem spraw uchwalania planów ogólnych gminy. Nadto w myśl art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 15 ust. 1 i art. 20 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, z wyłączeniem obowiązku sporządzenia przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz z wyłączeniem obowiązku stwierdzenia przez radę gminy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń tego studium: a) w zakresie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii oraz ich stref ochronnych, których nie stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, lub b) jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiana dotyczy wyłącznie lokalizacji inwestycji celu publicznego, których nie stosuje się od dnia utraty mocy przez studium. Oznacza to, że w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zastosowanie znajdzie także art. 15 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Także pomimo, że z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w obecnym brzmieniu wynika, iż plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami planu ogólnego, to na gruncie niniejszej sprawy, chodzi o stwierdzenie, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Odwołując się do dorobku orzeczniczego powstałego na gruncie ww. przepisów u.p.z.p. należy wskazać, że użyty w art. 20 ust. 1 tej ustawy zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium, a uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2019 r., II OSK 2525/18 oraz z 21 czerwca 2023 r., II OSK 2243/20 – opubl. w CBOSA). Jak wyjaśnił Organ, zgodnie ze Studium część "B" Kierunki rozwoju, teren działek o nr [...], [...] i [...] (w zakresie przebiegu ul. [...]) został określony jako "teren wielofunkcyjny o charakterze centrotwórczym". Przedłożony rysunek nr 3 Studium "Kierunki rozwoju: komunikacja" nie zawiera na przedmiotowym obszarze terenu o przeznaczeniu drogowym. Jednocześnie z ustaleń ogólnych w zakresie "Kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" (pkt. 6.1.1.1.) wynika, że docelowa sieć komunikacyjna w Studium nie obejmuje dróg dojazdowych, wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych. Ogólność zapisów Studium dotyczących systemów komunikacji drogowej nie daje zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony m.p.z.p. narusza ustalenia Studium. Punktem wyjścia do dokonania oceny studium, o której mowa w art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jest zawsze przedmiot i sposób ujęcia jego ustaleń. Od zakresu uszczegółowienia treści studium zależy bowiem to, w jakim stopniu organ gminy związany będzie jego ustaleniami przy uchwalaniu planu miejscowego (por. wyroki NSA z 16 lutego 2022 r., II OSK 729/21 i z 13 marca 2025 r., II OSK 479/22 – opubl. w CBOSA). Niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Uchwalanie miejscowym planów zagospodarowania przestrzennego nie jest regulowane przepisami tej ustawy. Zakres stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego został określony w art. 1 i art. 2 tego aktu, z których wynika, że nie ma on zastosowania podczas uchwalania aktów prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy. Jedynie na podstawie szczególnego przepisu, mianowicie art. 24 ust. 1 u.p.z.p., dopuszczono odpowiednie stosowanie art. 106 k.p.a. do uzgodnień projektu studium oraz projektu miejscowego planu. Tym samym przepis ten potwierdza, że w pozostałym zakresie do uchwalania planu miejscowego nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2017., II OSK 1827/15, opubl. w CBOSA). Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.