II SA/Gl 188/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. sprawy ze skargi J. W., E. K. (K.), G. M., K. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 6 grudnia 2024 r. nr IFXIV.7840.3.5.2024 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Śląski decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r. nr IFXIV.7840.5.5.2024 , po rozpatrzeniu odwołań G. M. , K. P. , E. K. i C. K. od decyzji Prezydenta Miasta K. (organ I instancji) z dnia 10 stycznia 2024 r. [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Inwestorowi - B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej dwulokalowej (budynki [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],) wraz z drogami wewnętrznymi i zewnętrznymi miejscami parkingowymi, chodnikami, instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, i gazu oraz rozbiórkę 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 2 budynków gospodarczych na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], karta mapy [...] , jedn. ew. miasto K. , obręb ew. [...] , przy ul. [...] w K. , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji decyzją z dnia 24 kwietnia 2023 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z drogami wewnętrznymi i zewnętrznymi miejscami parkingowymi, chodnikami instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, i gazu oraz rozbiórkę 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 2 budynków gospodarczych na wskazanych działkach położonych przy ul. [...] w K. . Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołań G. M. , K. P. , J. W. , E. K. i C. K. decyzją z dnia 3 lipca 2023 r. znak [...], uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Stwierdził, że w toku postępowania przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów procesowych, z uwagi na wydanie pozwolenia na budowę, pomimo niepełnego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego ze wskazanymi w regulacji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2024 poz. 725- dalej "p.b."), wymaganiami. Organ I instancji, po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 10 stycznia 2024 r. nr [...], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Inwestorowi - B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. , pozwolenia na budowę 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej dwulokalowej (budynki [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],) wraz z drogami wewnętrznymi i zewnętrznymi miejscami parkingowymi, chodnikami, instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, i gazu oraz rozbiórkę 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 2 budynków gospodarczych na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], karta mapy [...] , jedn. ew. miasto K. , obręb ew. [...] , przy ul. [...], w K. . Odwołania od decyzji organu I instancji wnieśli G. M. , K. P. , E. K. i C. K. . G. M. zarzucił, iż decyzja organu I instancji z dnia 2 grudnia 2020 r. ustalająca dla J. Sp. z o.o., z siedzibą w K. , warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (9 zespołów) w rejonie ul. [...] i [...] w K. , zgodnie z wynikami analizy architektoniczno-urbanistycznej i załącznikiem graficznym, stanowiącymi integralną część tejże decyzji (dalej: decyzja o warunkach zabudowy), przeniesiona na rzecz Inwestora, decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 2022 r. znak [...] , nie jest jeszcze prawomocna, w związku z czym nie może być podstawą orzekania w sprawie pozwolenia na przedmiotową budowę. Skarżący powołał się również na fakt przystąpienia organów Miasta K. do sporządzenia planu ogólnego, mającego zastąpić dotychczas obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o które wydano decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz zauważył, że władze Miasta K. nie rozpatrzyły wniosku o objęcie działek inwestycyjnych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w trybie regulacji art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130- dalej "u.p.z.p."). Odwołujący zarzucił także naruszenie zapisów decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości projektowanych budynków, a w konsekwencji wykonanie nieprawidłowej analizy zacieniania; wskazanie w treści zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, jako jednego z projektantów, K. P. , pomimo że jej dane zostały wykreślone z metryki na rysunku Z2 "Zacienianie"; podanie błędnych danych lokalizacyjnych obiektów będących przedmiotem rozbiórki; wskazanie nieprawidłowych odległości pomiędzy projektowanymi budynkami, a obiektami istniejącymi na działkach sąsiednich przy określaniu warunków ochrony przeciwpożarowej (str. 11 projektu architektoniczno-budowlanego); dokonywanie licznych korekt przez projektanta; naruszenie wymogów pkt VII ppkt 1 decyzji o warunkach zabudowy, poprzez zaprojektowanie zabudowy o nieproporcjonalnej w stosunku do działek sąsiednich powierzchni, zwiększenie - w wyniku realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego - ruchu na drogach znajdujących się w sąsiedztwie nieruchomości inwestycyjnej oraz niezapewnienie wystarczającej liczby miejsc postojowych. K. P. w swoim odwołaniu powieliła niektóre z zarzutów zawartych w odwołaniu G. M. , a ponadto stwierdziła, że kwestionowana decyzja narusza wymogi pkt I ppkt 4 decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na niewykonanie przez Inwestora analizy zgodności szerokości elewacji frontowych projektowanych budynków z tym zapisem; pkt II ppkt 1 decyzji o warunkach zabudowy, ze względu na niewykazanie przez Inwestora, że projektowana inwestycja nawiązuje formą architektoniczną i zastosowanymi materiałami budowlanymi do obiektów istniejących w sąsiedztwie; pkt I ppkt 7 decyzji o warunkach zabudowy, poprzez niezwymiarowanie szerokości projektowanych dróg wewnętrznych. Ponadto zarzuciła, że Inwestor nie określił, czy w ramach projektowanego zamierzenia budowlanego planowane jest ogrodzenie nieruchomości inwestycyjnej, co, zdaniem skarżącej, może prowadzić do wjeżdżania na nią z drogi publicznej w dowolnych miejscach przez przyszłych użytkowników. W ocenie odwołującej projektowany placyk nawrotny powinien posiadać promień wynoszący 6 m. Skarżąca zauważyła również, że dołączone do dokumentacji projektowej pismo Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów z dnia 23 września 2022 r. znak [...] określające warunki wejścia na teren pasa drogowego, celem wykonania rozbiórki jednego z budynków, jest obecnie nieaktualne, a Inwestor nie przedłożył nowego uzgodnienia w tym zakresie. E. K. i C. K. sformułowali zarzuty tożsame z zawartymi w poprzednich dwóch odwołaniach, a ponadto zarzucili, że - z uwagi na zaprojektowanie balkonów od strony działek sąsiednich - nie zostanie zachowana w stosunku do nich odległość wymagana ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Zauważyli również, iż mapa do celów projektowych nie określa granic pomiędzy poszczególnymi działkami inwestycyjnymi, co uniemożliwia analizę w zakresie zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi odległości, jakie należy zachować ze względu na wymogi bezpieczeństwa pożarowego oraz odnieśli się do kwestii dotyczących skierowanych wobec nich przez Inwestora - jak twierdzą - gróźb podjęcia "kroków prawnych" w związku z rzekomo nieprawidłowym usytuowaniem ich budynku. W związku z powyższym, skarżący wnieśli o "uchylenie zaskarżonej decyzji lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia". Pismem z dnia 15 kwietnia 2024 r. Inwestor, za pośrednictwem pełnomocnika ustosunkował się do zarzutów skarżących. Wojewoda Śląski, pismem z dnia 10 czerwca 2024 r. wezwał Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej we wskazanym zakresie. Inwestor ustosunkował się do ww. wezwania pismem z dnia 31 lipca 2024 r., natomiast przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2024 r. przedłożył zaświadczenie organu I instancji z dnia 6 sierpnia 2024 r. o braku wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru rozbiórki dwóch budynków gospodarczych na działkach o nr ew. [...] , [...] i [...], k. m. [...] , [...] , przy ul. [...] w K. , które kolidowały z przedmiotową inwestycją. Dnia 5 września 2024 r. do organu II instancji wpłynęło pismo E. K. i C. K. z dnia 2 września 2024 r., w którym skarżący podtrzymali dotychczasowe zarzuty, streścili przebieg innych postępowań dotyczących planowanych robót na nieruchomości inwestycyjnej, a także zarzucili, że projektowane budynki [...] i [...] będą znajdowały się zbyt blisko ich działki, nie wprowadzono rozwiązań zapobiegających spływowi wód opadowych i roztopowych na grunty sąsiednie oraz nie podano długości i szerokości planowanych balkonów. Z kolei dnia 9 września 2024 r. do organu II instancji wpłynęły: pismo J. W. z dnia 2 września 2024 r. i pismo K. P. z dnia 3 września 2024 r. Poza przytoczonymi już uwagami skarżących, zarzucono we wskazanych pismach: brak analizy wpływu czynnika hałasu na otoczenie, zamieszczenia w dokumentacji projektowej informacji o umiejscowieniu pomp ciepła, zagrożeniu pożarowym i użytkowaniu pomp. Zauważono również, że wizualizacja budynków [...] i [...] jest niezgodna z ich usytuowaniem określonym w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, parametr powierzchni zabudowy został podany w sposób nieprawidłowy, a dołączone do dokumentacji projektowej uzgodnienia straciły obecnie na aktualności. Inwestor odniósł się do tych zarzutów pismem z dnia 25 września 2024 r. Dnia 28 października 2024 r. do organu II instancji wpłynęło pismo E. K. z dnia 14 października 2024 r., w którym skarżąca, odnosząc się do stanowiska Inwestora, zarzuciła nieprawidłowość w zakresie analizy zacieniania, poprzez błędnie podane - w jej ocenie - parametry wysokości i szerokości budynków położonych na działkach sąsiadujących z nieruchomością inwestycyjną, niezamieszczenie analizy zacieniania projektowanego budynku [...], dokonanie nieprawidłowej analizy zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisem pkt II ppkt 1 decyzji o warunkach zabudowy oraz pominięcie budynku [...] w tytule poszczególnych egzemplarzy dokumentacji projektowej. Dnia 30 października 2024 r. do organu II instancji wpłynęły: pismo K. P. z dnia 13 października 2024 r., pismo J. W. z dnia 13 października 2024 r. i pismo G. M. z dnia 25 października 2024 r. Zarzuty zawarte w tych pismach są tożsame ze sformułowanymi w poprzednich podaniach. Jedynie K. P. zauważyła, że Inwestor nie skorygował wszystkich zapisów dokumentacji projektowej w zakresie jednoznacznego określenia sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołań strony skarżącej, decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia 10 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności zauważył, że zarzut realizacji przedmiotowej inwestycji w oparciu o nieprawomocną decyzję o warunkach zabudowy utracił na aktualności. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 11 grudnia 2023 r. sygn. II OSK 1718/22, oddalił skargi kasacyjne na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/GI 481/21 oddalający skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicachz dnia 10 lutego 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 2022 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zauważył, że decyzja lokalizacyjna, dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę dla omawianego zamierzenia budowlanego jest rozstrzygnięciem ostatecznym i prawomocnym. Może ono zatem stanowić podstawę do orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę. Na marginesie zauważył, że już sam fakt posiadania przez decyzję waloru ostateczności daje podstawę do orzekania w przedmiocie pozwolenia na budowę, choćby takie orzeczenie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia fakt przystąpienia organów Miasta K. do sporządzenia planu ogólnego, mającego zastąpić dotychczas obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o które wydano decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz fakt, że władze Miasta K. nie rozpatrzyły wniosku o objęcie działek inwestycyjnych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w trybie regulacji art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Wyjaśnił, że zgodnie z zasadą aktualności obowiązującą w prawie administracyjnym, organ wydaje decyzję według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Kolejno wskazał, że zgodnie z zapisem pkt I ppkt 5 i 6 decyzji o warunkach zabudowy (DWZ) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna wynosić około 10 m, a dach - znajdować się na wysokości około 10 m, przy czym "około" oznacza - zgodnie z tą decyzją - "tolerancję w zakresie jedności w zależności w jakich jednostkach i wskaźnikach niżej podane parametry i wskaźniki zostały wyrażone". Skarżący zarzucają natomiast, że projektowane budynki posiadać będą wysokość 11,32 m. (z uwzględnieniem kominów i pergoli). W przedmiotowym przypadku mierzona wysokość budynku (dachu i górnej krawędzi elewacji frontowej) wynosi 9 m i jest zgodna z DWZ. Pergola nie została zaprojektowana jako wyodrębniona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a jej zadaszenie ma charakter ażurowy. Nie spowoduje więc zacieniania. Zauważył, iż analiza zacieniania została wykonana z uwzględnieniem elementów wystających ponad płaszczyznę dachu, w tym kominów. Jak wynika z niej, projektowane obiekty nie spowodują ani w stosunku do siebie, ani w stosunku do budynków sąsiednich naruszenia regulacji § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie znajduje uzasadnienia również zarzut, że w treści zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, jako jednego z projektantów wymieniono K. P. , pomimo że jej dane zostały wykreślone z metryki na rysunku Z2 "Zacienianie", projektu zagospodarowania terenu. Wojewoda wyjaśnił, że jest to projektant posiadający uprawnienia w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych, widnieje na stronach tytułowych wszystkich egzemplarzy projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i jest jednym z autorów dokumentacji projektowej w zakresie odpowiadającym jej specjalności. Wykreślenie jej imienia i nazwiska z metryki na rysunku Z2 pt. "Zacienianie", na str. 24 projektu zagospodarowania terenu oznacza jedynie, że nie jest ona współautorką tego konkretnego rysunku. Zatem umieszczenie jej imienia i nazwiska w treści zaskarżonej decyzji jako jednego z projektantów nie stanowiło uchybienia organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia wymogów pkt VII ppkt 1 DWZ Wojewoda Śląski zauważył, że omawiane zamierzenie budowlane nie pozbawia właścicieli działek sąsiednich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania zwody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie emituje wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania, nie wpływa na zanieczyszczenie powietrza wody i gleby, a izolacyjność akustyczna jest zgodna z obowiązującymi normami. Istniejące przyłącze prądu, przebiegające przez nieruchomość inwestycyjną do działki o nr ew. [...] będzie wprawdzie likwidowane, ale zostanie zastąpione nowym o alternatywnym, niekolidujący z projektowanymi budynkami. Nie można zarzucać, że przedmiotowa inwestycja narusza zapis pkt VII ppkt 1 decyzji lokalizacyjnej, poprzez zaprojektowanie zabudowy o nieproporcjonalnej w stosunku do działek sąsiednich powierzchni, skoro sama decyzja przewiduje wskaźnik zabudowy terenu w granicach od 0,27 do 0,33. Wojewoda podkreślił również, że podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie może być przewidywane zwiększenie - w wyniku realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego - ruchu na drogach znajdujących się w sąsiedztwie nieruchomości inwestycyjnej, gdyż każde przedsięwzięcie budowlane powoduje w jakimś stopniu wzrost natężenia ruchu. W ocenie Wojewody, Inwestor wykazał również zgodność szerokości elewacji frontowych z wymogami DWZ. Zauważył dalej, że w świetle nowelizacji p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może obecnie żądać od inwestora przedłożenia oświadczenia gestorów poszczególnych sieci o warunkach przyłączenia projektowanego obiektu do takich sieci, a jeżeli zostały one dołączone, nie podlegają analizie. Dalej Wojewoda opisał korekty zagospodarowania terenu dokonane przez Inwestora. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że projektowane budynki powinny nawiązywać jedynie formą architektoniczną i zastosowanymi materiałami budowlanymi do obiektów sąsiednich. Materiały wykończeniowe powinny jedynie nawiązywać do materiałów zastosowanych w obiektach istniejących w sąsiedztwie. W przedmiotowej sprawie nie znajduje uzasadnienia zarzut niezwymiarowania szerokości projektowanych dróg wewnętrznych. Wymiary te zostały naniesione na rysunku PZT01 i PZT02 i są one zgodne z obowiązującymi przepisami i zapisem pkt I ppkt 7 DWZ. Ponadto projekt zagospodarowania terenu nie przewiduje ogrodzenia działki inwestycyjnej, liczba zjazdów zaprojektowanych przez Inwestora odpowiada wymogom DWZ. Odnosząc się do zarzutu, że projektowany placyk nawrotny powinien posiadać promień wynoszący 6 m stwierdził, że żadna z obowiązujących regulacji nie przewiduje takiego wymogu. W dalszej kolejności Wojewoda odniósł się do uwag E. K. i C. K. dotyczących odległości wymaganych z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Regulacje § 271 ust. 1-7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określają minimalne odległości pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków znajdujących się na różnych działkach. Z kolei regulacja § 272 ust. 1 ww. rozporządzenia dotyczy minimalnych odległości pomiędzy ścianą zewnętrzną budynku, a granicą sąsiedniej niezabudowanej działki. W obu tych przypadkach wymagane odległości dotyczą ścian budynków, a nie balkonów. Zauważył, że odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi projektowanych budynków, a ścianami zewnętrznymi budynków usytuowanych na działkach sąsiednich oraz odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi projektowanych budynków, a granicami sąsiednich niezabudowanych działek budowlanych jest zgodna z przepisami § 271 ust. 1 i § 272 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z kolei w miejscu, w którym odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi projektowanych budynków [...] i [...], a garażem zlokalizowanym na działce o nr ew. [...], jest mniejsza niż wymagane 8 m (wynosi bowiem 4,36m) Inwestor zaprojektował ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnie z wymogiem § 271 ust. 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość balkonów od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m (§ 12 ust. 6 pkt 1 omawianego rozporządzenia). Wymóg ten także został spełniony. Z kolei, zgodnie z przepisem § 273 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, "Odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków". Najmniejsza dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej dla wielokondygnacyjnych niskich budynków ZL IV wynosi 8000 m2 (§ 227 ust. 1 ww. rozporządzenia). Powierzchnia wewnętrzna jednego z projektowanych budynków jest równa 175,2 m2. A zatem powierzchnia wewnętrzna wszystkich obiektów wynosi 3153,6 m2(175,2 m2 x 18). Jest więc mniejsza od najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej. Zatem odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na nieruchomości inwestycyjnej w rozpatrywanym przypadku nie określa się. Wojewoda wyjaśnił, ze nie odniósł się do zarzutów dotyczących stosunków personalnych pomiędzy Inwestorem a E. K. i C. K. , gdyż nie stanowi to przedmiotu postępowania. Przechodząc do kolejnego zarzutu, że projektowane budynki [...] i [...] będą znajdowały się zbyt blisko działki o nr [...] i [...], Wojewoda zwrócił uwagę, że pomiędzy projektowanymi budynkami [...] i [...] zwróconymi w kierunku działek o nr ew. [...] i [...] ścianami z oknami, a granicą tych działek zachowano odległość 4,36 m. Zgodne z normą wyrażoną w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość ta nie może być mniejsza niż 4 m. Powyższy wymóg został więc spełniony. Nie zgodził się ze skarżącymi, że Inwestor nie wprowadził rozwiązań zapobiegających spływowi wód opadowych i roztopowych na działki sąsiednie. Jak wynika z rysunku nr [...] (str. 21 projektu zagospodarowania terenu) przy granicy z działkami sąsiadującymi z nieruchomością inwestycyjną zostaną wykonane stosowne przeciwspadki, zapobiegające spływowi wód opadowych i roztopowych na te grunty. Kolejny zarzut dotyczył niezamieszczenia w dokumentacji projektowej analizy wpływu czynnika hałasu na otoczenie i informacji dotyczących zagrożenia pożarowego. W tym miejscu Wojewoda zauważył, że projektowane obiekty są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, a nie obiektami, w których zachodzić będą procesy technologiczne generujące znaczny hałas. Zatem odstąpiono od wymogu przedłożenia przez Inwestora szczegółowej analizy wpływu hałasu na otoczenie. Za wystarczające uznać należy zaprojektowanie przegród budowlanych o izolacyjności akustycznej zgodnej z obowiązującymi normami. Wbrew twierdzeniom niektórych skarżących, zarówno w projekcie zagospodarowania terenu (str. 18), jak i w projekcie architektoniczno-budowlanym (str. 11) zamieszczono dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej, stosownie do wymogów § 14 pkt 6 oraz § 20 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t. j. Dz.U. 2022 poz. 1679). Wreszcie uzasadnienia nie znajduje zarzut dotyczący niezamieszczenia w projekcie zagospodarowania terenu oraz w projekcie architektoniczno-budowlanym szczegółowych danych dotyczących użytkowania i usytuowania pomp ciepła. Rozwiązania w zakresie niezbędnych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, w tym instalacji i urządzeń budowlanych ogrzewczych, stanowią bowiem część projektu technicznego (§ 23 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego), który nie podlega analizie ani zatwierdzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę (art. 34 ust. 4 p.b.). Niektórzy skarżący zauważyli również, że wizualizacja budynków [...] i [...] jest niezgodna z ich usytuowaniem określonym w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu. Należy jednak zauważyć, że wizualizacja zamieszczona na rys. [...] projektu architektoniczno-budowlanego ma jedynie charakter poglądowy i nie odzwierciedla projektowanego zagospodarowania działki, a jedynie wygląd zewnętrzny budynków. Kolejno, K. P. sformułowała zastrzeżenia dotyczące podanego w dokumentacji projektowej parametru powierzchni zabudowy. Według skarżącej wynosi on 1443,715 m2 a więc jest niezgodny z wymogiem zawartym w pkt I ppkt 2 decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącym wskaźnika zabudowy. Z projektu zagospodarowania terenu (str. 16) wynika jednak, że powierzchnia zabudowy będzie równa 1424,6 m2, a zatem wskaźnik zabudowy wyniesie 0,33 co jest największą dopuszczalną wartością przewidzianą decyzją o warunkach zabudowy (0,27 - 0,33). Powierzchnia ta - jak wynika z dokumentacji projektowej - jest liczona po obrysie ścian zewnętrznych wraz z podcieniami - pod kubaturą zamkniętą. Inwestor nie zaliczył do niej powierzchni pod balkonami, co jest zgodne z przyjętym stanowiskiem orzeczniczym organów administracji architektoniczno-budowlanej. K. P. nie przedstawiła natomiast, w jaki sposób obliczyła podaną w swoich pismach powierzchnię zabudowy, a lakoniczne sformułowania w tym zakresie uniemożliwiają polemikę z tym zarzutem. E. K. twierdzi, że podane w dokumentacji projektowej parametry dotyczące wysokości i szerokości budynków położonych na działkach sąsiadujących z nieruchomością inwestycyjną są nieprawidłowe, co skutkuje wadliwością wykonanej analizy zacieniania w stosunku do projektowanych budynków. Należy jednak zauważyć, że obiekty sąsiednie zostały przedstawione na rysunkach [...] i [...] w projekcie zagospodarowania terenu w sposób schematyczny. Ponadto skarżący nie przedstawili żadnego dowodu, który podważyłby prawidłowość dokonanej analizy zacieniania. Również Wojewoda nie dysponuje danymi, które świadczyłyby o jej wadliwości. Niezrozumienie organu budził również zarzut braku analizy zacienia projektowanego budynku [...], przy jednoczesnym podważaniu tej analizy, zamieszczonej na rys. Z1 i Z2 projektu zagospodarowania terenu. W ostatniej kolejności Wojewoda odniósł się do zarzutów dotyczących błędów formalnych znajdujących się w dokumentacji projektowej. Wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego Inwestor trzykrotnie uzupełniał projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany - tj. przy piśmie z dnia 31 lipca 2024 r. (o czym zawiadomiono strony w trybie regulacji art. 10 § 1 k.p.a. pismem Wojewody z dnia 2 sierpnia 2024 r., przy piśmie z dnia 25 września 2024 r. (o czym zawiadomiono strony w trybie regulacji art. 10 § 1 k.p.a. pismem Wojewody z dnia 2 października 2024 r.) oraz podczas czynności procesowej dokonanej dnia 7 listopada 2024 r., z której sporządzony został protokół, zgodnie z przepisem art. 67 § 1 k.p.a. Organ odstąpił od zawiadomienia stron o tej ostatniej czynności, gdyż korekty wprowadzone przez projektanta miały charakter formalny i polegały na poprawie omyłek pisarskich oraz doprowadzeniu trzech egzemplarzy dokumentacji projektowej do zgodności ze sobą. Brak jest natomiast podstaw do nałożenia na Inwestora obowiązku określenia długości projektowanych balkonów, gdyż wymiar ten w omawianym przypadku nie stanowi czynnika mogącego mieć wpływ na niezgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami. W związku z powyższym Wojewoda uznał za nieaktualne zarzuty skarżących dotyczące ww. omyłek i fraków formalnych. Wyjaśnił, że samodzielną podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie może być natomiast fakt dokonywania przez Inwestora licznych korekt w dokumentacji projektowej. Żaden z obowiązujących przepisów nie przewiduje bowiem możliwości wydania decyzji negatywnej z tegoż powodu. W dalszej kolejności Wojewoda przystąpił do sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji w zakresie określonym regulacją art. 35 ust. 1 p.b. i uznał, iż planowana inwestycja jest zgodna z pozostałymi wymogami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy). Stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. Jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. Wszelkie braki i nieprawidłowości dotyczące przedmiotowej inwestycji zostały wyjaśnione i poprawione przez Inwestora. Wojewoda zauważył, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 3-4a p.b.). W sprawie Inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane - art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. Wskazał w podsumowaniu, że w myśl przepisu art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ administracji architektoniczno- budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Wojewody taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesionej przez J. W. , K. P. , G. M. i E. K. (strona skarżąca) na decyzję Wojewody zaskarżyli ją w całości wnosząc o jej uchylenie w całości, wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zauważyli, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda Śląski błędnie oznaczył datę i numer decyzji Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz nie odniósł się do faktu wydania przez "neosędziego" wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. II SA/GI 481/21 oddalającego skargi na decyzję SKO z dnia 10 lutego 2021 r. Ponadto zakwestionowali prawidłowość postępowania,z uwagi na fakt, że w sprawie IFXIV.7840.3.5.2024 otrzymali od Wojewody Śląskiego wyłącznie cztery pisma przy czym tylko w piśmie z dnia 2 października 2024 r. zostali powiadomieni o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Natomiast nie zostali powiadomieni o czynności wprowadzenia korekt o charakterze formalnym, a także uzupełnieniu dokumentacji przez Prezydenta Miasta K. w związku z wezwaniem Wojewody z dnia 12 listopada 2024 r. oraz o złożeniu przez Inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W skardze wskazano również na rozbieżności pomiędzy decyzją organu I instancji o warunkach zabudowy (DWZ), a decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 10 stycznia 2024 r. w sprawie pozwolenia na budowę w zakresie dotyczącym numerów działek inwestycyjnych (w tym pierwszym orzeczeniu nie uwzględniono działki o nr ew. [...]). Skarżący zarzucili również, że przy wprowadzonych w projekcie zagospodarowania terenu oraz w projekcie architektoniczno-budowlanym korektach brak jest daty i podpisu uprawnionego projektanta. Pozostałe zarzuty są tożsame z tymi, które sformułowano w odwołaniach od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 stycznia 2024 r. oraz w pozostałych pismach skarżących, które wpłynęły do Wojewody Śląskiego na etapie postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Dodatkowo zauważył, że omyłka pisarska dotycząca daty i numeru decyzji DWZ została sprostowana postanowieniem Wojewody Śląskiego z dnia 9 stycznia 2025 r. Wyjaśnił, że żaden organ władzy publicznej, w tym Wojewoda Śląski, nie może kwestionować umocowania sędziego do podejmowanych przez niego czynności z zakresu wymiaru sprawiedliwości, w tym wydawania orzeczeń. Ponadto zwrócił uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 11 grudnia 2023 r. sygn. II OSK 1718/22, oddalił skargi kasacyjne na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. II SA/GI 481/21. Podniósł, że nie jest prawdą, że jedynymi pismami kierowanymi w toku postępowania odwoławczego do stron były te wymienione w skardze. Odnosząc się do zarzutu braku oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zauważył, że znajduje się ono w aktach organu I instancji jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Wyjaśnił, że na działce o nr ew. [...], jak wynika z dokumentacji projektowej, planowane roboty budowlane zostaną ograniczone wyłącznie do rozbiórki istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która nie wymaga uzyskania przez Inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Zwrócił uwagę że - wbrew twierdzeniom skarżących - w projekcie zagospodarowania terenu oraz w projekcie architektoniczno-budowlanym wprowadzone korekty zostały opatrzone datą i podpisem uprawnionego projektanta. Postanowieniem z dnia 29 maja 2025 r o sygn. akt II SA/Gl 188/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżąca podtrzymała skargę. Stwierdziła, że budynki [...] i [...] są budowane w zbyt dużym zbliżeniu i naruszają jej interes. Ponadto od strony skarżącej budynki są w większym zagęszczeniu niż od strony Inwestorów. Natomiast budynek [...] przesłoni część domu skarżącej. Pełnomocnik uczestnika postępowania, radca prawny K. W. , wniosła oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlany inwestycji i udzielającej pozwolenia na budowę Inwestorowi Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli skarżący uczynili decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 6 grudnia 2024 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 10 stycznia 2024 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej dwulokalowej wraz z drogami wewnętrznymi i zewnętrznymi miejscami parkingowymi, chodnikami, instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, i gazu oraz rozbiórkę 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 2 budynków gospodarczych na wskazanych działkach w K. . Lektura akt sprawy dowodzi, że zasadniczą osią sporu jest ustalenie, czy projektowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Zanim jednak Sąd przystąpi do rozważań w tym zakresie w pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter decyzji związanej. To zaś oznacza, że właściwy organ, w tym wypadku organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie może odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy zostaną spełnione przesłanki ściśle określone przepisami prawa. Na gruncie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j..: Dz.U. z 2025 r., poz. 418 z późn.zm. – dalej "p.b."), mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, ustawodawca w art. 4 wprowadził zasadę wolności budowlanej, wedle której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzone jest wyłącznie na wniosek i z inicjatywy inwestora, który decyduje o finalnym kształcie inwestycji. Wniosek inwestora określa przedmiot spornego postępowania i determinuje kierunek działań podejmowanych przez organ, których celem jest przede wszystkim ocena, czy projektowana na określonym terenie inwestycja jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 30b ust. 1-3 p.b.. rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej. Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się: zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; szkic usytuowania obiektu budowlanego; opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb. Natomiast pozwolenie na budowę, po myśli art. 32 ust. 4 p.b., może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci: papierowej - w 3 egzemplarzach albo elektronicznej wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 pkt 1-3 p.b.). Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organy administracyjne zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). W toku postępowania winny one stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy powinny zatem prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów unormowaną w art. 80 k.p.a. organ na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 (art. 81 k.p.a.). Wyniki poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego ustaleń organ winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z zasadą przekonywania unormowaną w art. 11 k.p.a. organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Analiza akt sprawy uzasadnia, w ocenie Sądu konkluzję, że w kontrolowanej sprawie organy obu instancji zgromadziły kompletny a zarazem wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Uchybienia w tym zakresie zostały konwalidowane w toku postępowania odwoławczego, czego dobitnym przykładem jest poddana sądowej kontroli decyzja Wojewoda Śąskiego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji poprawnie ustalono stan faktyczny sprawy, zapewniono stronom postępowania możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Zastrzeżenia stron postępowania podnoszone pod adresem spornej inwestycji przekazywano na bieżąco inwestorowi, który udzielał nań odpowiedzi i stosownie do podnoszonych zarzutów korygował dokumentację projektową doprowadzając ją do stanu zgodnego z prawem. W obszernym uzasadnieniu poddanej sądowej kontroli decyzji, sporządzonym z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda Śląski i jasno i rzeczowo wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej, które przesądziły o udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Organ drugiej instancji prawidłowo ustosunkował się również do zarzutów podniesionych w odwołaniach. Sąd weryfikując kolejno spełnienie przesłanek zdefiniowanych w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. niezbędnych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodził się z Wojewodą Śląskim, że planowana inwestycja - a konkretnie projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z DZW Jak wynika z akt sprawy Inwestor planuje realizację inwestycji poprzez rozbiórkę 2 istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 2 budynków gospodarczych oraz budowę 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej dwulokalowej (budynki [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],) wraz z drogami wewnętrznymi i zewnętrznymi miejscami parkingowymi, chodnikami, instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, i gazu na wskazanych działkach. Podsumowując poczynione rozważania Sąd podzielił w całości stanowisko Wojewody Śląskiego o zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z warunkami określonymi w DWZ Skoro w sprawie spełniony został warunek, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b., zarzuty skargi w tym przedmiocie, jako niezasadne, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Według Sądu, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami: § 12 ust. 1 i 2, ust. 4, pkt 1, ust. 6 pkt 1 i ust. 10 (w zakresie odległości usytuowania projektowanych budynków od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi), § 13 (w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń), § 57 i § 60 (w zakresie odpowiedniego oświetlenia dziennego i minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń), § 19 (odległość miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej), § 209 ust. 2 i 3 (podział budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe), § 271-273 (w zakresie bezpieczeństwa pożarowego), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225). Wspomniane rozporządzenie zostało dwukrotnie zmienione rozporządzeniami Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 2442), które weszło w życie z dniem 1 sierpnia 2024 r. oraz rozporządzeniem z dnia 9 maja 2024 r., które weszło w życie z dniem 15 sierpnia 2024 r. Zgodnie z tożsamymi treściowo przepisami § 2 pkt 2 obu rozporządzeń dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, wniosek o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd podziela w tym zakresie obszerne wywody Wojewody zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i czyni je swoimi, wskazując na spełnienie warunku, o którym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. Wszelkie braki i nieprawidłowości dotyczące przedmiotowej inwestycji (w tym określone w wezwaniu Wojewody z dnia 10 czerwca 2024 r.) zostały wyjaśnione i poprawione przez Inwestora. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny oraz został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektant odpowiada za prawidłowość sporządzonego projektu i rozwiązania konstrukcyjne, zgodnie z wymogami prawnymi. Analiza załączonej do sprawy dokumentacji projektowej świadczy również spełnieniu pozostałych warunków określonych w art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a, 4 i 4a p.b. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Innymi słowy, skoro inwestycja spełnia określone prawem wymagania, organ miał obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie godzi się zauważyć, że w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy nie wystąpiła żadna z przesłanek, o których stanowi art. 35 ust. 5 p.b., obligująca organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze poczynione dotychczas rozważania Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego odpowiada prawu materialnemu i procesowemu, wobec czego brak jest podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.