II SA/Gl 261/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...], mocą której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo – biurowego na nieruchomości położonej w B. przy ulicy [...]. W skardze dnia 23 marca 2011 r. skierowanej do tutejszego Sądu pełnomocnik J. S. zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją przez Wojewodę [...], podnosząc, że wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę będzie rodziło nieodwracalne skutki z uwagi na fakt, że "uczyni w praktyce bezprzedmiotowym postępowanie kasacyjne". Ponadto w uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał na pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych mieszkańców kamienicy zlokalizowanej w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Uzasadniając to twierdzenie pełnomocnik powołał się na fakt, że wykonanie projektowanego obiektu doprowadzi do powstania zwartej zabudowy od strony wschodniej, a to związane jest z ograniczeniem dostępu do światła sąsiednich budynków, niemożliwością przepływu powietrza, zwiększeniem wilgotności, rozwojem grzybów i pleśni. Zdaniem pełnomocnika istnieje realne zagrożenie nie tylko dla zdrowia mieszkańców, ale również dla stanu technicznego zabytkowego budynku posadowionego na działce sąsiadującej z inwestycją. Do skargi zostały dołączone dokumenty obrazujące między innymi wpływ projektowanego obiektu na zacienienie ościennych budynków już istniejących. Odnosząc się do wniosku Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. stwierdził, że nie znajduje podstaw do zastosowania art. 61 § 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 maja 2011 r. stronom postępowania doręczno między innymi odpisy skargi, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się - w terminie pięciu dni - do wniosku tam zawartego o wstrzymanie wykonania aktu. Powyższe pismo pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga fakt, że wstrzymanie wykonania aktu jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd i zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Dlatego zastosowanie tej instytucji, będącej wyjątkiem od zasady wykonalności aktu lub czynności, powinno być uzasadnione przez wnioskującego szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istniejące, realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niemniej jednak, w przypadku ustalenia przez Sąd, że przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą dotyczyć kilku podmiotów, a dodatkowo, że występuje kolizja interesów stron postępowania, Sąd zobowiązany jest do wyważenia tych interesów, poprzez ocenę stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa w stosunku do każdej ze stron (postanowienie NSA z dnia 15 października 2008 roku, sygn. akt II OZ 1051/08). W realiach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek podlega oddaleniu, gdyż nie powołano w jego treści wystarczających argumentów, które uzasadniałyby przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki dla zastosowania instytucji wstrzymania wykonania aktu. Pełnomocnik skarżącego, będącego właścicielem nieruchomości sąsiedniej w stosunku do tej, na której sporna inwestycja ma być prowadzona, wiąże możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przede wszystkim z tym, że jej realizacja może doprowadzić do zacienienia budynku sąsiedniego, co może z kolei wpływać na zdrowie jego mieszkańców czy stan techniczny tego obiektu. Podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie Sąd miał na względzie fakt, że konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonej decyzji mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. W ocenie Sądu wykonywanie robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę nie powoduje niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Inwestor bowiem ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienia NSA: z 15 lutego 2008r., II OZ 1202/07: z 22 lutego 2008r., II OZ 131/08; z 26 lutego 2008r., II OZ 145/08, z 12 czerwca 2008 r.). Stąd – zdaniem Sądu – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody odnosiłoby się do inwestora, który w opisanym powyżej przypadku będzie obciążony dodatkowymi kosztami, związanymi z ewentualnym rozebraniem spornej inwestycji, a to z kolei oznacza, że zaskarżony akt nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli późniejszą decyzją Sądu zaskarżona decyzja zostałaby wyeliminowana z obrotu prawnego, a budowa będzie poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony byłby do wydania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem. Pełnomocnik skarżącego nie przytoczył innych okoliczności, poza tymi, że zaplanowana zabudowa jest dla strony rażąco niekorzystna, a to twierdzenie – mając powyższe uwagi na względzie - nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.