II SA/Gl 323/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...]r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się do Urzędu Miasta Wydziału Komunikacji w C. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem Z. W. z uwagi na to, iż w okresie od dnia [...] r. do dnia [...]r. za wielokrotne naruszenia przepisów ruchu drogowego otrzymał łącznie 25 punktów. Wniosek wskazuje daty i charakter kolejnych naruszeń, a także liczbę otrzymanych każdorazowo punktów. W trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, o którego wszczęciu powiadomiono stronę, Z. W. zakwestionował wskazaną liczbę punktów. Jak wynika z dołączonej do akt korespondencji z Komendą Miejską Policji w C. oraz Urzędem Miejskim w C. jego zdaniem z trakcie jednego ze zdarzeń przekroczył szybkość jedynie o 21 km/godz. nie zaś 40 km/godz. Twierdzenia te, jak wynika z dołączonego do akt późniejszego pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., nie zostały w toku postępowania uwzględnione. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta C., działając jako organ I instancji, skierował Z. W. na kontrolne badanie kwalifikacji w trybie art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz 908, z późn. zm.) po uwzględnieniu wniosku komendanta Wojewódzkiego Policji, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Od wydanej przez organ I instancji decyzji Z. W. złożył obszerne odwołanie zarzucając organowi I instancji, iż decyzję oparto na wadliwej wykładni art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, oraz § 6 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 z późn. zm.). Zdaniem odwołującego się literalna wykładnia przepisu art. 130 ustawy prawo o ruchu drogowym wskazuje bowiem, że przy "naliczaniu" punktów, pierwsze naruszenie przepisów ruchu drogowego popełnione w roku kalendarzowym nie powinno być brane pod uwagę. Tym samym według strony liczba punktów przyznanych na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć wynosiłaby jedynie 21. Ponadto odwołujący się zarzucił decyzji organu pierwszej instancji oparcie się na przepisach wskazanego wyżej rozporządzenia w istocie niekonstytucyjnych ze względu na przekroczenie delegacji ustawowej, oraz wskazał brak w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego. Z. W. zwrócił się również o zawieszenie postępowania do zakończenia poczynionych przez niego działań mających na celu ustalenie rzeczywistej ilości punktów karnych za przypisane mu przekroczenia przepisów ruchu drogowego. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało okoliczności faktyczne sprawy oraz przytoczyło obowiązujące przepisy podkreślając, że skierowanie do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji następuje w toku postępowania administracyjnego, które wszczynane jest z urzędu. Stylizacja art. 114 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym wskazuje, że organ administracyjny jest obowiązany skierować kierowcę do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w wypadkach w nim przewidzianych; świadczy o tym użyte słowo "podlega", którego tryb oznajmujący wyraża obowiązek działania. Zupełnie nieuprawnionym jest stanowisko strony, jakoby punkty karne naliczone za pierwsze naruszenie przepisów ruchu drogowego nie podlegały zsumowaniu z punktami naliczonymi za następne naruszenia. System naliczania punktów karnych polega na podziale przestępstw i wykroczeń drogowych na grupy według ich ciężaru gatunkowego i przydziale każdej z nich odpowiedniej liczby punktów. Każde naruszenie przepisów drogowych jest odnotowywane w specjalnej kartotece, a czasami w książeczce prawa jazdy z odpowiadającą mu liczbą punktów. Zebranie określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie konsekwencje; zazwyczaj jest to, w zależności od liczby punktów - ostrzeżenie, poddanie egzaminowi sprawdzającemu lub odebranie prawa jazdy. System ten umożliwia kierowcy samokontrolę i samodoskonalenie. Otrzymanie ostrzeżenia stanowi dla kierowcy sygnał, iż dalsze naruszanie przepisów ruchu drogowego może spowodować skierowanie go na egzamin sprawdzający lub odebranie prawa jazdy; zmusza go to do bardziej ostrożnej jazdy. Zgodnie z przepisem art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (...). Brzmienie tego przepisu w sposób jasny wskazuje, że sumuje się wszystkie punkty otrzymane w ciągu roku za naruszenie przepisów ruchu drogowego, począwszy od pierwszego naruszenia. Na uwagę zasługuje fakt, że ustawodawca nie posługuje się w tym przepisie pojęciem "roku kalendarzowego", o którym mówi strona w odwołaniu. W ustawie wskazano roczny okres czasu liczony od dnia pierwszego naruszenia przepisów, za które zostały naliczone punkty karne. Skoro zatem Z. W. dopuścił się pierwszego naruszenia w dniu [...]r. to usunięcie punktów karnych z rejestru nastąpiłoby w jego przypadku z upływem dnia [...]r., o ile w tym okresie nie przekroczyłby 24 punktów karnych. Tak jednak się nie stało, gdyż jak wskazano we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., Z. W. w okresie od [...] r. do [...]r., sześciokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które łącznie przyznano 25 punktów karnych. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu o skierowanie na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami organy administracji nie są uprawnione do badania oraz kwestionowania prawomocnych rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia przez stronę wykroczeń oraz nakładających kary za popełnienie tych wykroczeń. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ administracji był zatem zobligowany skierować skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami. Pismem z dnia [...] r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając jej rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez wadliwą wykładnię przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, oparcie skarżonej decyzji na przepisach w istocie niekonstytucyjnych ze względu na przekroczenie delegacji ustawowej, nie odniesienie się organu II instancji do braku uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz brak odniesienia do zarzutu niekonstytucyjności rozporządzenia. W uzasadnieniu skarżący ponowił te same argumenty, które podniósł uprzednio w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, podkreślając, iż jego zdaniem stosownie do art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym punktów za pierwsze naruszenie nie usuwa się jedynie wtedy gdy kolejne w okresie roku przekroczą 24 punkty, owo pierwsze naruszenie nie jest bowiem do wskazanego limitu wliczane. Tym samym błędne było uznanie, iż kierowcy przypisano 25 punktów. Nadto, zdaniem skarżącego, nie przedstawiono mu w decyzjach (łamiąc zasadę zaufania do organów władzy), żadnej ustawowej podstawy pozwalającej na utożsamienie pojęcia wykroczenia (za które został ukarany punktami karnymi) z pojęciem naruszenia przepisów ruchu drogowego, za które to skarżoną decyzją skierowano go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Podkreślił też, że w dniu [...]r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, i tym samym nabył prawo do obniżenia liczby punktów za naruszenia o liczbę 6. Według przedmiotowego rozporządzenia nie ma wprawdzie takiej możliwości ze względu na treść § 8 ust. 6, rozporządzenie w tej części wykracza jednak poza delegację ustawową. Skarga zawierała nadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został przez Sąd oddalony postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż podtrzymuje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję kierującą skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B, C, wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b cytowanej już wyżej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Decyzja starosty nie wynika z jego uznania. Ma ona charakter uznaniowy co oznacza, że w okolicznościach, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b starosta jest zobligowany do jej wydania i skierowania osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia16 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1323/09. Wskazać także należy, iż zasady prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego reguluje z kolei art. 130 ustawy. Zgodnie z ust. 1 zd. 1 tegoż artykułu określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Stosownie natomiast do ust. 2 cytowanego artykułu punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Nadto stosownie do art. 130 ust. 3 kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie (o 6 punktów - § 8 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, zwanego dalej: rozporządzeniem) liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy). Jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. Z. W. w okresie od do wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego uzyskując za kolejne wykroczenia 4 punkty ([...]r.), 2 punkty ([...]r.), 5 punktów ([...]r.), 4 punkty ([...]r.), 4 punkty ([...]r.) i 6 punktów ([...]r.). Punkty te otrzymał 4 razy za przekroczenie dopuszczalnej prędkości, raz za nie zastosowanie się do znaków drogowych i raz za spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego – kolizję drogową. Łącznie otrzymał za naruszenia przepisów ruchu drogowego 25 punktów. W konsekwencji decyzją z dnia [...]r. wykonujący funkcję starosty Prezydent Miasta C. skierował go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Formułując w skardze zarzuty wobec zaskarżonej decyzji Z. W. podniósł, iż w dniu [...]r. odbył szkolenie, które powinno było spowodować zmniejszenie liczby przypisanych mu punktów, a tym samym w istocie nie przekroczył on granicznej wartości 24 punktów. Podkreślenia wymaga w tym miejscu jednak, iż stosownie do art. 130. ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych). W konsekwencji w gestii Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. To w gestii Policji leży także usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Stanowi o tym wyraźnie § 6 ust. 1 rozporządzenia stwierdzając, że władny jest tego dokonać jedynie organ prowadzący ewidencję, zaś § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia precyzują, że zmniejszenia punktów organ prowadzący ewidencję dokonuje po przedstawieniu zaświadczenia o odbytym szkoleniu, wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny, czego domaga się skarżący, dokonać samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja jako organ prowadzący ewidencję dopóty Prezydent Miasta C. jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną mu zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuścił. Notabene zauważyć w tym miejscu należy, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie - w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko- skorzystać ze skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 p.p.s.a. – por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 czerwca 2009 r. II SA/Bd 303/09 Kwestia ta nie może być natomiast rozpatrywana w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzję kierującą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wydana przez organ I instancji decyzja z uwagi na wskazanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. faktu przekroczenia przez Z. W. 24 punktów co do zasady odpowiadała zatem obowiązującemu prawu. W konsekwencji skierowanie skarżącego na egzamin (na który jak notabene wynika z akt administracyjnych skarżący zgłosił się po otrzymaniu ostatecznej decyzji jednak wówczas egzaminu nie zaliczył otrzymując z części praktycznej ocenę negatywną) zgodne było z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazać w tym miejscu należy, iż już w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie w skardze, Z. W. podniósł, iż nie zmniejszono w jego przypadku ogólnej liczby punktów pomimo odbytego szkolenia albowiem stosownie do § 8 ust. 6 rozporządzenia odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Skarżący zarzucił jednak, iż przepis ten ma charakter niekonstytucyjny albowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykroczył poza przewidzianą w art. 130 ust. 4 ustawy delegację uprawniającą go do wydania rozporządzenia. Skład orzekający stwierdza w tym miejscu, iż podziela tezę, że Minister uprawniony był w kwestii szkoleń jedynie do określenia programu szkolenia, jednostek upoważnionych do ich prowadzenia i liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, nie zaś do wprowadzania dodatkowych ograniczeń w zakresie dopuszczalności owego odejmowania (taki kierunek wykładni przyjął zresztą ostatnio w swym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny – por. wyrok z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 885/09). Jednakowoż nawet sam li tylko przepis art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowiący, iż kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, interpretowany łącznie z art. 114 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, iż ustawodawca przyjął jednoznaczną logikę "wydarzeń" polegającą na tym, że kierowca otrzymujący punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego może spowodować poprzez uczestnictwo w szkoleniu zmniejszenie ogólnej liczby punktów. Jeśli zaś tego nie uczyni wówczas na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji starosta decyzją skieruje go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tym samym w okresie, w którym starosta rozpatruje już wniosek komendanta wskazujący obliczoną liczbę punktów nie można uczestnicząc w szkoleniu liczby tej zmniejszyć, niewątpliwie zmniejszenie takie tym bardziej nie może nastąpić jeśli strona zamiast uczestniczyć w szkoleniu w trakcie otrzymywania kolejnych punktów uczestniczy w nim dopiero, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, po wydaniu przez organ I instancji decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wobec jednak faktu, iż zmniejszenia liczby punktów, jak to wskazano powyżej, może dokonać jedynie organ Policji nie zaś starosta, a tym samym skoro odliczenia takiego nie dokonano to Prezydent Miasta C. zobligowany był do wydania decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jak również wobec faktu, iż podstawą prawną zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej nie był inkryminowany przepis rozporządzenia lecz art. 114 ust. 1 ustawy – rozważania powyższe w niniejszej sprawie mają zdaniem składu orzekającego znaczenie jedynie teoretyczne. Nietrafnym jest także zarzut skarżącego, iż przy sumowaniu przypisanych kierowcy punktów nie uwzględnia się pierwszego naruszenia, a dopiero kolejne popełnione przez kierowcę, twierdzenie to nie znajduje bowiem oparcia w obowiązującym prawie. Literalne brzmienie cytowanego wyżej art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości co do tego, iż popełnienie kolejnego naruszenia, za które przypisana liczba punktów przekroczyłaby określoną wyżej wartość powoduje, że uzyskanych uprzednio punktów nie usuwa się z ewidencji. W wyniku potwierdzenia prawomocnym rozstrzygnięciem kolejnego naruszenia punkty te podlegać będą bowiem sumowaniu. Oczywistym jest zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego, że nie istnieje w ustawie możliwość nie sumowania ogółu otrzymanych punktów, o ile kolejne w okresie roku naruszenia spowodowały przekroczenie 24 punktów lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Wyrażona w odwołaniu i skardze teza skarżącego, prowadząca do wniosku, iż pierwsze naruszenie dokonane przez kierowcę w danym okresie ustawodawca niejako mu "daruje" albowiem nie podlega ono sumowaniu i na egzamin winien zostać skierowany jedynie ten kierowca, który w ciągu roku od pierwszego naruszenia, za które zostały przypisane mu punkty, dopuścił się kolejnych i dopiero te kolejne przekroczyły 24 punkty – sprzeczna jest z brzmieniem przywołanej normy. Niezrozumiałym jest także podniesiony w skardze zarzut, iż skarżący dopuścił się wykroczeń, a nie naruszeń, a o takich mowa w art. 130 ustawy. Każde bowiem wykroczenie polega na naruszeniu prawa, a więc naruszeniu nakazów powinnego zachowania się bądź zakazów określonego, wskazanego normą zachowania – por. np. T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. Zbrojewska: Kodeks wykroczeń. Komentarz, LEX, 2010, Komentarz do art.1 kodeksu wykroczeń. Wykroczenie to bowiem czyn społecznie szkodliwy, zawiniony, zagrożony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia karą aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 zł bądź nagany – por. np. W. Kotowski, Kodeks wykroczeń. Komentarz, Oficyna, 2009, Komentarz do art.1 kodeksu wykroczeń. Po części podzielić należy natomiast zawarty w skardze zarzut co do uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. Po części – albowiem zdaniem skarżącego uzasadnienia takiego w decyzji organu I instancji w ogóle brak podczas gdy w istocie z uwagi na posłużenie się gotowym formularzem nie zostało ono w sensie redakcyjnym wydzielone, informacje, które winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, choć niezmiernie lakonicznie, znalazły jednak wyraz. Jest bowiem w decyzji wskazanie przekroczenia 24 punktów, wskazanie, iż Komendant Wojewódzki Policji wystosował wniosek o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, wskazanie iż wniosek ten został uwzględniony, przywołano też przepis art. 114 ustawy. Niewątpliwie jednak ten sposób redakcji decyzji nie realizuje wymogu wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Szersze uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia zostało natomiast sformułowane przez organ II instancji wypełniając tym samym luki w decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Uzasadnienie zawarte w decyzji drugoinstancyjnej wskazuje bowiem zarówno okoliczności faktyczne jak i prawne przemawiające za utrzymaniem w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej (zastrzeżenia budzi jedynie ten fragment wywodów Kolegium, który odnosi się do książeczek prawa jazdy i ostrzeżeń otrzymywanych przez kierowców - bez wskazania przez organ, że uwagi te mają charakter porównawczy i nie odnoszą się do polskiego systemu prawa). Analizując decyzję pierwszoinstancyjną Sąd zauważył nadto, iż decyzja wskazuje, że nie poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji do określonej daty spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądów brak jest podstaw prawnych do nakładania obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w określonym terminie. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości ustanowienia takiego terminu, a w konsekwencji decyzja kierująca stronę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji podlega wykonaniu stosownie do ogólnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestii tej organ II instancji nie rozważył, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do terminu owego nie odniósł się ani jednym słowem. W realiach niniejszej sprawy organ I instancji, zdaniem składu orzekającego, nie nałożył jednak na stronę obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w zakreślonym terminie, a jedynie poinformował stronę jakie po tej dacie kolejne działanie podejmie. Z uwagi na to, że inkryminowany fragment, choć niewątpliwie zbędny, ma charakter pouczenia, nie stanowi zaś części odznaczonej wytłuszczonym drukiem osnowy, nie ma podstaw do stwierdzenia w tej części nieważności rozstrzygnięcia. Notabene na marginesie można zauważyć, że uchybienie to w chwili obecnej nie ma już żadnego praktycznego znaczenia albowiem skarżący poddał się sprawdzeniu kwalifikacji do czego z mocy ostatecznej decyzji został prawnie zobligowany. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.