II SA/Gl 47/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. W wyniku pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] r. wnoszącego o wszczęcie postępowania w przedmiocie skierowania T. B. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi, Prezydent Miasta B. zawiadomił o wszczęciu postepowania, a następnie decyzją [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w związku z § 2 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców orzekł o skierowaniu T. B., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w zakresie prawa jazdy kategorii "A" i "B" na badanie lekarskie mające na celu ustalenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W wyniku odwołania złożonego przez T. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że obowiązkiem organu pierwszej instancji było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do okoliczności podniesionych we wniosku Prokuratury Rejonowej. Nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego doprowadziło do wydania decyzji bez szczegółowego uzasadnienia, a strona pozbawiona została informacji, jakie ustalenia zostały poczynione oraz jakimi przesłankami kierował się organ przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium organ przeprowadził postępowania z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien przeprowadzić postępowania wyjaśniające w zakresie okoliczności podniesionych we wniosku Prokuratury Rejonowej, jak również w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego w postaci poprzedniego orzeczenia lekarskiego wydanego w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a następnie powinien dokonać wyczerpującego, dokładnego i zrozumiałego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Prowadząc ponownie postępowanie organ dołączył do akt sprawy świadectwo lekarskie z dnia [...] r., orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] r. , a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn . Dz.U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) oraz § 2 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2014 r., poz. 949) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego skierował na badania lekarskie T. B., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w zakresie prawa jazdy kategorii "A" i "B" mające na celu ustalenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jednocześnie wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego na badania należy zgłosić się w Wojewódzkim Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradnia dla Kierowców S. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż po wniosku Prokuratury Rejonowej w B., do którego dołączona została notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariuszy policji Komendy Miejskiej w B., a także uwzględniając wskazania i zalecania Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji uchylającej poprzednie rozstrzygnięcie, przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dołączono do materiału dowodowego orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Pracownię Diagnostyki Psychologicznej w B., w którym psycholog uprawniony do badań psychologicznych w zakresie kierowania pojazdem stwierdziła istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Badanie to przeprowadzone zostało w trybie art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Ustalono także, że ostatnie badania lekarskie znajdujące się w aktach kierowcy pochodzą z 1958 r. Na mocy art. 75 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia do stanu jej zdrowia. Dyspozycja zawarta w tym przepisie stanowi podstawę do dokonania badań powypadkowych. Przede wszystkim chodzi o sprawdzenie stanu zdrowia kierującego pojazdem, który uczestniczył w wypadku, w celu ustalenia czy jego stan zdrowia nie miał wpływu na zaistnienie wypadku. Mając na uwadze, że zaistniały przesłanki do skierowania T. B. na kontrolne badania kierowców, organ na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy orzekł jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. B. Stwierdził, iż brak jest podstaw do kierowania go na badanie lekarskie, gdyż stan jego zdrowia jest dobry i nie cierpi na żadne choroby, pomimo swojego wieku. Wyjaśnił, że samochodem porusza się codziennie, będąc bardzo aktywnym rodzinnie i społecznie. W związku z pełnionymi funkcjami społecznymi korzysta z samochodu bardzo często. Przyznając, że Prokuratura Rejonowa B. [...] skierowała przeciwko niemu akt oskarżenia o spowodowanie wypadku drogowego, w którym potrącił nietrzeźwą osobę przechodzącą przez jezdnię, ale osoba ta była w stanie upojenia alkoholowego i wtargnęła na jezdnię. Tylko dzięki trzeźwości, opanowaniu i dużemu doświadczeniu w prowadzeniu pojazdów zareagował w sposób prawidłowy i w konsekwencji obrażenia pieszego nie były duże. Dla potwierdzenie swego stanu zdrowia poddał się badaniom tomografii komputerowej głowy, które wykazały, że nie ma żadnych problemów zdrowotnym o podłożu patologicznym czy degeneracyjnym. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 75 ust. 1 pkt 5. art. 75 ust. 2 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b i art. 99 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołał się do regulacji zawartej w art. 99 ustawy o kierujących pojazdami wskazując, że nie określa on precyzyjnie, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Użycie zwrotu "uzasadnione zastrzeżenia" przesądza o oceny charakterze tego przepisu. Pozwala ona na odrzucenie zastrzeżeń nieuzasadnionych tzn. pochopnych, opartych wyłącznie o intencje wątpliwe czy też w sposób oczywisty błędne. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zastrzeżenia Policji - organu kontroli ruchu drogowego, oparte zostało zarówno o ocenę warunków w dniu wypadku (dobra widoczność) jak i przez ocenę zachowań T. B. - potwierdzone doświadczeniem, iż w takich warunkach kierujący o właściwym stanie zdrowia (refleks, postrzeganie, brak czynników ograniczających ruchowo) powinien przy zachowaniu należytej ostrożności zatrzymać się przed przejściem dla pieszych nawet wtedy, gdy ten pieszy na to przejście niespodziewanie wtargnął. Zarówno policjant, jak i później osoby oceniające powody wypadku uznały stan zdrowia kierującego za możliwą i prawdopodobną przyczynę wypadku. W ocenie Kolegium, z oświadczenia złożonego przez zainteresowanego zaraz po wypadku, wynika, iż przynajmniej w tym momencie poczuwał się ona przynajmniej do przyczynienia się do całego zdarzenia. Zdaniem Kolegium wpływ stanu zdrowia na wypadek został tym samym w znacznym stopniu uprawdopodobniony. Dołączone do obecnych akt sprawy orzeczenie lekarskie T. B. z 1958 r. wraz z informacją o braku dalszych badań i informacja od Prokuratora, iż też nie dysponuje innymi ocenami stanu zdrowia wymienionego, a dodatkowo jego wiek (ponad 80 lat) uzasadnia celowość i faktyczną konieczność częstej oceny stanu zdrowia. W obecnych przepisach wprost takiego wymogu dla kierowców amatorów nie ma, ale lekarz orzekający o stanie zdrowia kierowcy może narzucić terminy koniecznego następnego badania oceniającego zdolność do kierowania. Art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami nie określa obowiązku wymiany posiadanego prawa jazdy na "terminowe". Skierowanie na badania kontrolne nie oznacza również kwestionowania uprawnień do kierowania. Dopiero negatywna ocena lekarska może tak skutkować, ale lekarz może tez ocenić dyspozycje zdrowotne jako ograniczone, bądź narzucić obowiązek częstych okresowych badań, wskazując bliski termin kolejnego takiego badania. Nie może tego stanu rzeczy zmienić przedstawione orzeczenie "tomografii komputerowej głowy". Nie wskazuje ono jednoznacznie na brak problemów zdrowotnych. Wręcz przeciwnie znalazły się w nim określenia o negatywnych zmianach zdrowotnych, które powinny podlegać dalszej diagnostyce przez lekarzy specjalistów. Nadto należy uwzględnić fakt, iż kierowca nie wykonywał żadnych badań lekarskich ponad 50 lat, tj. od 1958 r. W ocenie Kolegium przeprowadzenie badań lekarskich strony jest konieczne ze względu na uzasadnione i poważne wątpliwości co do właściwego dla kierujących stanu zdrowia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł T. B.. Zaskarżając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie, zarzucił jej naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 6 i art. 7 - poprzez wydanie decyzji na podstawie niewykazanych i niedostatecznie uprawdopodobnionych okoliczności, stojącą ponadto w sprzeczności z uprzednio wydaną decyzją uchylającą decyzję Prezydenta Miasta B., a także naruszenie art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 2 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o kierujących pojazdami poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co jego stanu zdrowia, a co nie zostało w żaden sposób wykazane, a stan jego zdrowia należy ocenić jako dobry i umożliwiający prowadzenie pojazdów mechanicznych. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, iż jest to druga decyzja w sprawie, po wydaniu przez Kolegium decyzji uchylającej poprzednie rozstrzygnięcie z uwagi na niewystarczający materiał dowodowy w sprawie, który nie pozwalał na stwierdzenie, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia do stanu jego zdrowia. Wskazał, na fragment uzasadnienia poprzedniej decyzji, według którego okoliczności ustalone przez organ z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać muszą, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwskazania zdrowotne co do dalszego udziału w ruchu drogowym. W jego ocenie obecne postępowanie doprowadziło do uzupełnienia tego materiału dowodowego tylko o badanie lekarskie z 1958 r. oraz informację od prokuratora, ze nie dysponuje żadnymi ocenami jego zdrowia. Zatem dokumenty te nie wnoszą niczego nowego do sprawy i nie mają znaczenia. Dlatego trudno zrozumieć, dlaczego organy uznały, że istnieją przesłanki do wydania skierowania na badania lekarskie. Podtrzymał, że obecny stan jego zdrowia jest dobry, pozwalający na prowadzenie pojazdów mechanicznych. Wypadek, w którym uczestniczył spowodowany był nagłym wtargnięciem nietrzeźwego pieszego na jezdnię. Jego reakcja był natychmiastowa i prawidłowa, o czym świadczą stosunkowo niewielkie obrażenia poszkodowanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w całości podtrzymało dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., na podstawie której skierowano T. B. na badania lekarskie. Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 75 ust. 1 pkt 5 tej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) w myśl któremu badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy (...) jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Uzupełnieniem tej regulacji jest powołany w decyzji przepis art. 99 ust. 1 pkt 2b ustawy, według którego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a także przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2014r. poz. 949). Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" wynika, że otrzymawszy zawiadomienie starosta jest obowiązany ową przesłankę ocenić. Ma zatem obowiązek ustalić, czy zawiadomienie jest na tyle uzasadnione, że wynikają z niego takie okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014r. sygn. akt I OSK 564/13, Lex 1591040). Nie oznacza to jednak, wbrew twierdzeniom skargi, iż organ powinien przeprowadzić postępowanie w kierunku oceny stanu zdrowia kierowcy m.in. na podstawie przedłożonych przez zainteresowanego zaświadczeń lub badań lekarskich. Przywołana powyżej regulacja prawna nie precyzuje, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Mowa w nich jedynie o tym, że muszą być one "uzasadnione" i "poważne" oraz że informacja o nich musi być "wiarygodna". Są to zatem stwierdzenia dość ogólne, pozostawiające właściwemu organowi administracji możliwość dokonania oceny, czy w konkretnym wypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju, pamiętając o tym, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z unormowań tych wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. W literaturze wskazuje się, że chodzi o przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem (tak: Wojciech Kotowski, Komentarz do art. 122 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, System Informacji Prawnej Lex Omega, aktualny na gruncie art. 99 ust. 1 pkt 2b ustawy o kierującymi pojazdami z uwagi na przejście regulacji do tej ustawy). Skierowanie na badania lekarskie może więc nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało bowiem uprawnionym w tym zakresie lekarzom. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przyczyną, dla której Prezydent Miasta B. kwestionowaną decyzją skierował skarżącego na badania lekarskie był wniosek prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] r. poparty notatką służbową funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w B. z dnia [...] r. opisującej zdarzenie drogowe z udziałem T. B., który potrącił nietrzeźwego pieszego oraz protokołem przesłuchania podejrzanego T. B. z dnia [...] r. sporządzonym przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w B. Z dokumentów tych wynikało, że skarżący na oznakowanym przejściu dla pieszych, położonym na prostym odcinku drogi (i przy prawidłowym oznakowanym pionowym i poziomym) w porze dziennej przy dobrej widoczności i przy dobrych warunkach atmosferycznych (dobrej przejrzystości powietrza) potrącił nietrzeźwego pieszego. W ocenie prokuratora z uwagi, że do wypadku doszło w dobrych warunkach drogowych, przy braku zewnętrznych czynników mogących przyczynić się do zaistnienia wypadku (z ustaleń wynika bowiem, że samochodu skarżącego nie poprzedzał żaden inny samochód mogący wpłynąć na ograniczenie widoczności na przejście dla pieszych) istnieje uzasadnione podejrzenie, że na zaistnienie zdarzenia mógł mieć wpływ stan zdrowia skarżącego. W ocenie składu orzekającego oparta na wymienionym wniosku i dołączonych do niej dokumentach informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, wskazuje na uzasadnione i poważne wątpliwości i zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy - sprawcy zdarzenia drogowego, a zatem jest to przyczyna uzasadniająca wydanie decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2b ustawy o kierujących pojazdami. Wskazać należy, że podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie jest już wiarygodna, a więc przynajmniej uprawdopodobniona, informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje stosowne orzeczenie. Przepis art. 99 ust.1 pkt 2b ustawy ma zaś zastosowanie niezależnie od ustalenia, czy powstanie zastrzeżeń nastąpiło w bezpośrednim związku z zachowaniem i sposobem prowadzenia pojazdu podczas wykonywania przez daną osobę uprawnioną zindywidualizowanej czynności faktycznego kierowania pojazdem, czy też uzyskane przez organ wiarygodne informacje, uprawdopodabniające pośrednio wątpliwości co do posiadania przez konkretnego kierowcę wymaganej do prowadzenia pojazdów sprawności, mają źródło w innych okolicznościach (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Bk 624/10 Lex nr 752374). W przedmiotowej sprawie zaistniała pierwsza sytuacja, gdyż zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego zostały ujawnione w związku z przeprowadzoną interwencją Policji wobec zaistniałej kolizji drogowej, której sprawcą był skarżący. Przyznać trzeba, że ustawa nie przewiduje obowiązkowych badań lekarskich z uwagi na wiek kierowcy, ale w niniejszej sprawie to notatka sporządzona przez policyjny patrol ruchu drogowego uczestniczący w zdarzeniu drogowym stanowiła podstawę dalszych działań organów publicznych, w tym wniosku prokuratora o wszczęcie postępowania w przedmiocie skierowania T. B. na badania lekarskie. Orzekające w sprawie organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie. Trzeba też podkreślić, że wbrew twierdzeniom skargi, po pierwszym uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta B. do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, organ ten wykonując te zalecenie uzupełnił materiał dowodowy i do akt niniejszej sprawy dołączył m.in. pierwsze i jak się okazało jedyne badanie lekarskie skarżącego, które wykonane zostało w 1958 r. Mając na uwadze datę wykonania tego badaniu, uwzględniając upływ ponad 50 lat od tego momentu, a także opierając się na życiowym doświadczeniu oraz przedłożonych przez skarżącego badaniach lekarskich, mówiących m.in. o zmianach miażdżycowych, zwapieniach tętnic, czy zmianach degeneracyjnych nie sposób nie powziąć uzasadnionych wątpliwości dotyczących stanu zdrowia skarżącego. Wątpliwości te rozwiane być mogą tylko w drodze specjalistycznych badań lekarskich, które potwierdzą u skarżącego istnienie lub brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zasadnie zatem organy uznały zaistnienie przesłanki uzasadniającej skierowanie sprawcę zdarzenia drogowego na badanie lekarskie. Zgodnie z art. 99 ust.1 pkt 2b ustawy podstawą skierowania na badania są okoliczności, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie sprawności kierującego pojazdem. W niniejszym przypadku skarżący jest w wieku ponad osiemdziesiąt lat. Ostatnie i jedyne badanie lekarskie potwierdzające brak przeciwskazań do prowadzenia pojazdów skarżący wykonywał w [...] 1958 r., zatem upływ czasu od tego badania jest bardzo znaczący. Wszystko to prowadzi do poważnych wątpliwości co do dalszego bezpiecznego prowadzenia przez skarżącego pojazdu mechanicznego, i to nie tylko z uwagi na własne bezpieczeństwo, ale przede wszystkim przy uwzględnieniu bezpieczeństwa powszechnego ruchu drogowego, które jest nadrzędne. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 507/14, Lex nr 1644029 przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo tak kierowcy, jak i innych uczestników dróg. Tak w piśmiennictwie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, że dla bezpieczeństwa ruchu drogowego niezbędne jest czuwanie na tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o to uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają. Należy przy tym podkreślić, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, a zatem, że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem bowiem tych badań jest weryfikacja powziętych przez organ zastrzeżeń. Z powyższych względów zarzuty skargi okazały się zatem bezzasadne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Należy w szczególności zauważyć, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.