II SA/Gl 474/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S.- C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji o odmowie ustalenia odszkodowania w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu wniosku A. S.- C., działając na podstawie art. 160 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.), odmówiło przyznania mu na odszkodowania w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu. Pismem z dnia [...]r. A. S.- C. wniósł, wskazując jako podstawę prawną wniosku art. 111 § 1 i 2 k.p.a., o uzupełnienie ww. decyzji poprzez ujęcie w niej zastrzeżeń jakie strona kierowała w stosunku do jednego z członków Kolegium oraz poprzez ustalenie wysokości odszkodowania. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło uzupełnienia decyzji argumentując w uzasadnieniu, iż wbrew treści art. 111 k.p.a. strona nie domagała się uzupełnienia rozstrzygnięcia tylko podjęcia rozstrzygnięcia o odmiennej treści. Pismem z dnia [...]r. A. S. –C. wniósł do tut. Sądu skargi na obie podjęte przez Kolegium decyzje (zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II skargi zostały rozdzielone). W stosunku do decyzji z dnia [...]r., na którą wniesiona skarga stanowi przedmiot niniejszego postanowienia, skarżący podniósł, iż SKO w K. zobligowane było do przyznania mu odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: W myśl art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia nastąpić może w razie gdy organ wydając decyzję, która nie ma charakteru częściowego, nie orzekł o wszystkich żądaniach wnioskodawcy, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi powinien był zamieścić z urzędu. Odnośnie natomiast formy wyrażenia odmowy uzupełnienia decyzji wskazać należy, że art. 111 § 2 k.p.a. wspomina jedynie o "odpowiedzi", nie precyzując formy w jakiej odpowiedź taka winna być udzielona. W doktrynie i judykaturze dominującym jednak obecnie poglądem jest teza, że odpowiedź odmowna winna nastąpić w formie postanowienia (choć w doktrynie spotykane są też argumenty optujące za formą decyzji jako najwłaściwszą). Niezależnie jednak od formy załatwienia wniosku o uzupełnienie decyzji oczywistym jest w świetle brzmienia art. 111 k.p.a., że rozstrzygnięcie to nie posiada samodzielnego bytu i nie służy od niego odrębny środek zaskarżenia. Jedynym przewidzianym w przywołanej normie skutkiem wystąpienia przez stronę postępowania administracyjnego z wnioskiem o uzupełnienie decyzji jest bowiem przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi bądź powództwa. W konsekwencji w razie uzupełnienia decyzji przez organ stronie w owym "przesuniętym" terminie służy prawo do kwestionowania decyzji w jej nowym brzmieniu, w następstwie zaś odmowy uzupełnienia decyzji skardze bądź powództwu podlega w "przesuniętym" terminie rozstrzygnięcie w brzmieniu dotychczasowym. Dobitnie kwestie te podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, np. w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07 stwierdzając, iż: "Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia (art. 126 k.p.a.) powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). /.../ Nawet jeżeli uzupełnienie decyzji zostało dokonane w formie decyzji, to nie jest to odrębna, samoistna decyzja ale właśnie dodatkowy składnik decyzji podstawowej i nie podlega on odrębnemu zaskarżeniu, a termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia stronie odpowiedzi (pozytywnej lub negatywnej) co do jej żądania w przedmiocie uzupełnienia. Taka sama sytuacja jest w przypadku /.../ odmowy uzupełnienia decyzji, której organ dokonał w formie postanowienia. Na postanowienie to nie służy bowiem zażalenie, co wynika wprost z art. 141 § 1 kpa w zw. z art. 111 kpa. /.../ Postanowienie to, tak jak i decyzja w przedmiocie uzupełnienia, nie stanowią samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzygają bowiem odrębnej sprawy". Por. też np. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 1217/09, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 465/09, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 521/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1656/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1403/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 850/08. W świetle przywołanych okoliczności skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Notabene z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej (art. 58 § 1 pkt 1 przywołanej ustawy) odrzucona została odrębnym postanowieniem także skarga na decyzję, której uzupełnienia strona żądała.