II SA/Gl 513/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie sprzeciwu dot. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. H.Z. złożył skargę z dnia 14 marca 2014 r. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie znak [...], dot. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Złożył jednocześnie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. zwolnił skarżącego z wpisu od skargi w kwocie przekraczającej 100 zł i oddalił wniosek w pozostałym zakresie. Od powyższego postanowienia H. Z. złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwolnił skarżącego z wpisu od skargi w kwocie przekraczającej 100 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Od powyższego postanowienia skarżący złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 789/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego. H. Z. w dniu 29 września 2014 r. ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy, jednak rozszerzył go o dodatkowe ustanowienie adwokata. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 października 2014 r. oddalił wniosek skarżącego. Od powyższego postanowienia H. Z. złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu podał, że rozszerzony wniosek nie znajduje uzasadnienia, a sytuacja skarżącego nie zmieniła się w stosunku do poprzedniej na tyle, by zachodziły przesłanki do uwzględnienia wniosku. Przywołał również poprzednie orzeczenia WSA w Gliwicach i NSA. Od powyższego postanowienia skarżący złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt II OZ 1319/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego, podzielając stanowisko Sądu I Instancji. Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2014 r. H. Z. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwoce 100 zł, a to na skutek uprawomocnienia się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. Skarżący odpis zarządzenia odebrał w dniu 8 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. H. Z. ponownie wniósł o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty w kwocie 100 zł. W uzasadnieniu podał, że ma bardzo niewielką emeryturę i syna na utrzymaniu, który stara się o podjęcie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, w tym skargi, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym podlega wpisowi, którego wysokość w niniejszej sprawie została określona zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.). W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo prawidłowego ponownego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem go o konsekwencjach prawnych niedopełnienia obowiązku uiszczenia wpisu, nie uczynił tego w wymaganym terminie. Przy tym jego wnioski o zwolnienie go od kosztów sądowych (a także o ustanowienie adwokata) zostały prawomocnie rozstrzygnięte i skarżący powinien był, przy ponownym wezwaniu go o uiszczenie wpisu, dopełnić tego obowiązku. Na tą okoliczność należy przywołać postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 60/09 (LEX nr 565712), gdzie odnosząc się do rozpatrywanego tam stanu faktycznego stwierdzono: "W zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy został już rozpatrzony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione na to postanowienie zażalenie. Co za tym idzie, rozstrzygnięcie powyższej kwestii wpadkowej uzyskało przymiot prawomocności, a w konsekwencji moc wiążącą między innymi wobec sądu, który je wydał. Z uwagi na fakt, iż nie dotyczy ono istoty sprawy, nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, jednakże posiada w pełni przymiot prawomocności. Z powyższego wypływa obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania strony do uiszczenia opłaty - ze wskazaniem kwoty oraz skutków jej nieuiszczenia. Złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a." Skoro skarżący nie wypełnił obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w terminie, pomimo prawomocnego rozstrzygnięcia tej kwestii, należy uznać, że zachodzą okoliczności z art. 220 §3 p.p.s.a. uzasadniające odrzucenie skargi. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.