II SA/Gl 549/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi "A" w S. na zarządzenie Burmistrza Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzedaży nieruchomości w drodze przetargu oddala skargę. Burmistrz Miasta W. w dniu [...] r. wydał zarządzenie nr [...] w sprawie sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność gminy W. Zarządzeniem tym została przeznaczona do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego zabudowana nieruchomość pgr nr [...],o pow. 943 m², wraz z budynkiem mieszkalnym "C" , zapisana w księdze wieczystej [...] Sądu Rejonowego w C. Zarządzenie to zostało wydane w oparciu o art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. 2013 r. poz. 594 ze zm. - dalej zwanej u.s.g.), § 8 uchwały Rady Miasta Wisły nr [...], z dnia [...] r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność gminy W. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), a także art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej zwanej u.g.n.). W oparciu o art. 101 u.s.g. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na to zarządzenie wniosła "A" z siedzibą w S. W skardze "A" domagała się uchylenia tego zarządzenia wskazując, że godzi ono w jej interes prawny. Zarzuciła naruszenie tym aktem art. 7 ust. 1 pkt 9 i pkt 19 u.s.g. oraz art. 37 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 6 ust. 3 i art. 68 ust. 1 pkt 2 u.g.n. przez pozbawienie jej możliwości nabycia w drodze bezprzetargowej wskazanej w nim nieruchomości. W uzasadnieniu skarżąca "A" podała, że od sierpnia 2013 r. ubiegała się o nieodpłatne przekazanie jej przedmiotowej nieruchomości z zamiarem uruchomienia w budynku "C" muzeum J. O. W piśmie z dnia 7 listopada 2013 r. skierowanym do Rady Miasta W. "A" skorygowała swoje żądanie domagając się sprzedaży tej nieruchomości w formie bezprzetargowej z 90 % bonifikatą oraz rozłożenia ceny sprzedaży nieruchomości na równe raty na okres 5 lat. W piśmie tym "A" zobowiązała się do rewitalizacji budynku "C" i podtrzymała swoją deklarację dotyczącą uruchomienia w nim muzeum J. O. Wniosek ten oraz deklarację dotyczącą sposobu wykorzystania przedmiotowego obiektu "A" podtrzymała w kolejnych pismach z dnia 28 listopada 2014 r. oraz z dnia 8 grudnia 2013 r. To ostatnie pismo zostało złożone na ręce Przewodniczącego Rady Miasta, a "A" zobowiązała się w nim do poniesienia kosztów remontu budynku, promocji oraz prowadzenia muzeum bez obciążania tymi kosztami budżetu gminy. Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Miasta W. odpowiedziała "A" na kierowane do niej pisma. W odpowiedzi stanowiącej załącznik do tej uchwały Rada przychyliła się do prośby "A" dotyczącej bezprzetargowej sprzedaży (w cenie ustalonej na podstawie operatu szacunkowego) nieruchomości zabudowanej budynkiem "C" w celu utworzenia tam muzeum biograficznego dr J. O. Jednocześnie Rada wystąpiła do "A" o pisemne zobowiązanie się przed podpisaniem umowy do nieeksponowania w budynku przedmiotów związanych z praktykami spirytystycznymi. Rada poinformowała jednocześnie, że kierowane do niej pisma "A" przekazuje zgodnie z kompetencjami Burmistrzowi Miasta W. celem podjęcia przez niego decyzji. "A" w piśmie z dnia 30 grudnia 2013 r. skierowanym do Przewodniczącego Rady Miasta zobowiązała się do nieeksponowania przedmiotów związanych z praktykami spirytystycznymi i okultystycznymi oraz zdeklarowała, że jest przeciwna jakimkolwiek działaniom spirytystycznym i okultystycznym, nie popiera ich i nie będzie ich popierać. Po wymianie tej korespondencji Burmistrz Miasta W. pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. powiadomił "A" o wydanym zarządzeniu z dnia [...] r. i zaprosił ją do wzięcia udziału w ogłoszonym przetargu. Uzasadniając zarzuty naruszenia zaskarżonym aktem wskazanych w petitum skargi przepisów prawa "A" podała, że zarządzenie Burmistrza narusza jej uprawnienia wynikające z art. 67 ust. 3 i art. 68 ust. 1 pkt 2 u.g.n. "w sposób bezpośredni i rzeczywisty, uniemożliwiając nabycie nieruchomości (...) bez przetargu z bonifikatą oraz poprzez rozłożenie ceny sprzedaży na raty". W przekonaniu skarżącej zaskarżone zarządzenie uniemożliwia realizację jej interesu pozbawiając ją możliwości korzystania z budynku mającego historyczne znaczenie dla tej miejscowości i stanowiącego jedyne miejsce na świecie dla lokalizacji muzeum biograficznego dr J. O. W przekonaniu skarżącej wydane zarządzenie narusza przepisy art. 7 ust. 1 pkt 9 i pkt 19 u.s.g., w których ustawodawca zobligował organy gminy do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, a w szczególności do współpracy i działalności na rzecz organizacji pozarządowych jak i fundacji. Dodała, że jest "organizacją społecznie użyteczną skupiającą swoje działania na wspieraniu publicznego dobra, nie kierując się osiągnięciem zysku", której działalność pozostaje w zgodzie z przepisami art. 3 ust. 1-2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie ( j.t. Dz. U. 2010 r. nr 234, poz. 1536 ze zm.). Skarga została poprzedzona opartym na przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwaniem skierowanym do Burmistrza Miasta W. o usunięcie naruszenia interesu prawnego skarżącej "A". W wezwaniu tym "A" zarzuciła, że przeznaczenie do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego nieruchomości zabudowanej budynkiem "C" pozbawiono ją możliwości działania na rzecz społeczności lokalnej, na rzecz rozwoju kultury oraz na rzecz rozwoju turystyki w W. Ogłoszenie przetargu naruszyło także uprawnienia "A", która zgodnie z ustawa o gospodarce nieruchomościami miała możliwość pozyskania tej nieruchomości na działalność statutową w drodze bezprzetargowej, na raty i z bonifikatą. Burmistrz Miasta W. zarządzeniem nr [...], z dnia [...] r. odmówił uwzględnienia skierowanego do niego wezwania. W uzasadnieniu stanowiącym załącznik do tego zarządzenia stwierdził, że argumenty podniesione w wezwaniu nie znajdują odzwierciedlenia w prawie materialnym. Podał, że możliwość działania "A" na rzecz społeczności lokalnej czy rozwoju kultury nie została naruszona wydanym zarządzeniem, a stworzenie muzeum biograficznego J. O. stanowi tylko jeden z jej celów. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów wskazał , że art. 37 u.g.n. ani żaden inny przepis tej ustawy nie nakłada na gminę obowiązku zbycia przedmiotowej nieruchomości, ani nie rodzi uprawnienia "A" do wystąpienia z żądaniem aby została ona jej sprzedana. Zarządzenie o przeznaczeniu nieruchomości do sprzedaży w drodze przetargu nie świadczy też o podjęciu działań naruszających uprawnienia osób trzecich. Burmistrz wyjaśnił także, że wniosek "A" o zbycie na jej rzecz przedmiotowej nieruchomości w trybie bezprzetargowym nie był jedynym wnioskiem złożonym w tej sprawie. Dodał, że gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości leży w jego kompetencjach, a stosownie do uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] r. określającej zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność gminy W. może on gospodarować gminnym zasobem bez konieczności uzyskiwania zgody Rady za wyjątkiem sytuacji uregulowanych w przepisach szczególnych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta W. wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty skargi podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi udzielonej "A" na złożone przez nią wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, a wniesiona skarga jest całkowicie bezzasadna. Zaskarżone zarządzenie nie narusza uprawnień "A" gwarantowanych przepisami prawa oraz nie pozbawia jej w sposób bezpośredni i realny lub nie ogranicza realizacji uprawnień wynikających z przepisów prawa. W ślad za postanowieniem NSA z dnia 2 września 2011 r. , sygn. akt II OZ 735/2011, Burmistrz stwierdził, ze o istnieniu interesu prawnego przesądza przepis prawa materialnego, natomiast od tego interesu odróżnić należy interes faktyczny, kiedy dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wykazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego , który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. Następnie organ wykonawczy gminy stwierdził, że przewidziana w art. 37 ust. 2 i ust. 3 u.g.n. możliwość zbycia nieruchomości gminnych w trybie bezprzetargowym nie przesądza by osobom uprawnionym do bezprzetargowego nabycia nieruchomości przysługiwało roszczenie o zawarcie w tym trybie umowy. Także złożenie wniosku o zawarcie w tym trybie umowy nie powoduje powstania po stronie właściwego organu obowiązku zbycia nieruchomości. Powołane przepisy ustawy mówią jedynie o trybie zawierania umów w nich określonych, nie kreują natomiast roszczenia o ich zawarcie. Na poparcie tego stanowiska Burmistrz powołał się na wyroki NSA oraz WSA w Łodzi. Dodał, że zamiarowi nabycia przez skarżącą nieruchomości gminnej w trybie bezprzetargowym ustawodawca nie przypisał charakteru roszczenia korzystającego z ochrony materialnoprawnej, co w konsekwencji nie legitymuje jej do skorzystania z uprawnienia do żądania w trybie art. 101 u.s.g. oceny przez sąd administracyjny zarządzenia Burmistrza z dnia [...] r. Od woli organu gminy uprawnionego do gospodarowania jej zasobem nieruchomości wyrażonej w stosownej formie zależy, czy i na czyją rzecz nastąpi zbycie nieruchomości. Interesu skarżącej nie narusza więc sprzedaż w trybie przetargu nieograniczonego nieruchomości stanowiącej własność gminy. Status potencjalnego nabywcy nieruchomości w trybie bezprzetargowym nie stanowi też uprawnienia chronionego prawem materialnym. Skarżącej "A" nie przysługiwał zaś w dacie wydania zarządzenia żaden tytuł prawny do nieruchomości, której to zarządzenie dotyczyło. W końcowej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta W. podał, że o nabycie w trybie bezprzetargowym przedmiotowej nieruchomości ubiegała się ze skarżącą również inna organizacja pożytku publicznego, a zatem przetarg nieograniczony był właściwą formą jej sprzedaży. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" domagała się także wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzania. Postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. wniosek ten został oddalony przez WSA w Gliwicach. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że skarżąca nie wskazała okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania tego zarządzenia oraz stwierdzono, że zaskarżony akt został już wykonany, bowiem [...] r. odbył się przetarg nieograniczony, w wyniku którego wyłoniony został nabywca przedmiotowej nieruchomości i ustalono termin zawarcia umowy jej sprzedaży na dzień [...] r. W piśmie procesowym z dnia 13 października 2014 r. Burmistrz Miasta W. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie ze skargi "A" z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Podał, że w wyniku przetargu wyłoniony został nabywca nieruchomości oznaczonej jako pgr nr [...], a w dniu [...] została zawarta umowa przeniesienia własności tej nieruchomości i urządzono dla niej księgę wieczystą Kw nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie należało rozważyć dopuszczalność skargi wniesionej w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżone zarządzenie Burmistrza Miasta W. o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości gminnej zostało podjęte w oparciu o przepisy art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.g. oraz art. 37 ust. 1 u.g.n. Zgodnie ze wskazanymi przepisami ustawy o samorządzie gminnym wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa, a do jego zadań należy w szczególności m.in. gospodarowanie mieniem komunalnym. Stosownie natomiast do art. 37 ust. 1 u.g.n. nieruchomości z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3 są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. W przepisach powołanych wyżej ustaw nie zamieszczono definicji legalnej "spraw z zakresu administracji publicznej", dlatego też kwestia dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. na zarządzenie organu wykonawczego gminy wydane w przedmiocie przeznaczenia nieruchomości gminnej do sprzedaży w drodze przetargu nieograniczonego, może budzić wątpliwości ( por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 286/06). Za zaliczeniem zaskarżonego zarządzenia Burmistrza Miasta W. "do sprawy zakresu administracji publicznej", o jakiej jest mowa w art. 101 u.s.g., przemawia jednakowoż utrwalona linia orzecznicza opowiadająca się za szerokim rozumieniem tego pojęcia, a to z uwagi na potrzebę zagwarantowania obywatelom prawa do sądu, jako gwarancji konstytucyjnej zasady państwa prawnego i zasady praworządności (por. m.in. wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 17 maja 1999 r., ONSA 1999, z. 4, poz. 109; uchwałę NSA z dnia 6 listopada 2000r., ONSA 2001/2/52; postanowienie SN z dnia 24 września 1997 r., OSNAPiUS 1998, nr 6, poz. 171; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2010 r., II SA/Bk 365/10). Skład orzekający w niniejszej sprawie przychylając się do prokonstytucyjnej wykładni omawianego pojęcia uznał, że zarządzenie organu wykonawczego gminy o przeznaczeniu nieruchomości gminnej do sprzedaży w drodze przetargu aczkolwiek jest podejmowane w ramach uprawnień właścicielskich gminy to jednak winno zostać zaliczone do szeroko rozumianej "sprawy z zakresu administracji publicznej". Skarżąca "A" spełniła także drugi warunek wynikający z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwała bowiem Burmistrza Miasta W. do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. Burmistrz odpowiedział na to wezwanie w drodze zarządzenia wydanego w terminie określonym w przepisach kodeksu administracyjnego (mających zastosowanie w sprawie w oparciu o przepis art. 101 ust. 3 u.s.g.). Wreszcie wskazać należy, że skarga "A" została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.– dalej zwanej p.p.s.a.). Wobec powyższego skoro skarga ta spełniała także inne wymogi formalne określone przepisami p.p.s.a. to należało uznać ją za dopuszczalną. Skarżącym działającym w sprawie bez fachowego pełnomocnika przyjdzie wyjaśnić, że rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności skargi wnoszonej w trybie art. 101 u.s.g. nie przesądza jednakowoż o jej zasadności. Aby bowiem skutecznie wnieść skargę w trybie przewidzianym w tym przepisie skarżący musi mieć interes prawny, analogicznie jak to ma miejsce w przypadku wskazanym w art. 50 § 1 p.p.s.a. czy w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznających na tej podstawie status strony odpowiednio w postępowaniu sądowoadministracyjnym, lub administracyjnym. Ponadto wnoszący sakrę w oparciu o art. 101 u.s.g. winien jeszcze wykazać, że zaskarżonym aktem doszło do naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia. Z uzasadnienia skargi wynika, że "A" naruszenia swojego interesu prawnego upatruje w przeznaczeniu nieruchomości zabudowanej budynkiem "C" do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego, co pozbawiło ją możliwości nabycia jej w odrębnym w trybie bezprzetargowym. Przy czym wywodzi ona swój interes prawny z przepisów ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, a naruszenia tego interesu prawnego upatruje w rażącym naruszeniu zaskarżonym zarządzeniem przepisów art. 7 ust. 1 pkt 9 i pkt 19 u.s.g. oraz art.37 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 67 ust. 3 i art. 68 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Rozważając zarzut naruszenia zaskarżonym zarządzeniem przepisów ustawy o samorządzie gminnym wskazać trzeba, że zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W obrębie zadań własnych gminy mieszczą się m.in. sprawy: kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (pkt 9) oraz współpracy i działalności na rzecz organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536, z późn. zm.) (pkt 19). Z brzmienia powołanych przepisów ustawy nie można jednak, co wydaje się oczywiste, wyprowadzić wniosku, że powołane regulacje przyznają organizacjom pożytku publicznego, stawiającym sobie za cel działalność w obszarze kultury, ochrony jej dóbr i dziedzictwa narodowego, roszczenia do nieodpłatnego przekazania czy bezprzetargowego nabycia z bonifikatą prawa własności nieruchomości gminnych w związku z zamiarem ich wykorzystania do prowadzenia działalności statutowej. Dla oceny interesu prawnego skarżącej "A" pozbawione znaczenia prawnego są także postanowienia § 6 pkt 5 jej statutu stwierdzające, że jednym z jej celów stanowi "pozyskanie na działalność statutową "A" nieruchomości gruntowej, zabudowanej budynkiem tzw. "C", położonej w W., przy ul. [...]". Interesu prawnego skarżącej "A" wywieść nie można także z faktu, że na tym budynku "za zgodą władz miasta W. umieszczona została tablica z brązu, poświęcona J. O. ufundowana przez A. O." pełniącego funkcję Prezesa tej "A" czy też, że "A" jako cel stawia sobie przeprowadzenie remontu budynku "C" ( § 6 pkt 6 statutu) oraz utworzenie i prowadzenie muzeum J. O. (§ 6 pkt 7 statutu). Cele fundacji, jakie przyświecały jej założycielom dowodzą bowiem, iż miała ona tylko interes faktyczny, a nie interes prawny, który winien wynikać z przepisu prawa materialnego. Na marginesie przyjdzie też zauważyć, że skarżąca "A" została zarejestrowana [...] r., a zatem zaledwie na miesiąc przed podjęciem starań o nabycie budynku, w którym mieszkał przez kilkanaście lat (od1907 r.) J. O. Wskazać należy, że interesu prawnego "A" nie można wywieść także z treści dołączonej do skargi uchwały Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. Uchwała ta została podjęta w odpowiedzi na kierowane do Rady Miasta pisma "A" dotyczące nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Analizując treść tej uchwały zwrócić należy bowiem uwagę, że w jej podstawie prawnej wskazano przepisy art. 242 § 1, art. 243 oraz art. 244 § 2 k.p.a., znajdujące się w dziale VIII w rozdziale 3 Kodeksu postępowania administracyjnego regulującym tryb rozpatrywania wniosków kierowanych do organów państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego. Mając na uwadze treść art. 242 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że Rada Miasta W. rozpatrując wniosek "A" uznała się za niewłaściwą do jego rozpatrzenia i stosownie do art. 243 k.p.a. kierowane do niej pisma "A" przekazała Burmistrzowi Miasta W. do załatwienia, o czym stosownie do art. 244 § 2 k.p.a. poinformowała podmiot składający wniosek. Z treści listu skierowanego do "A" stanowiącego załącznik do tej uchwały można było jednakowoż odnieść mylne wrażenie, że Rada informując o treści art. 67 ust. 3 u.g.n. zdecydowała jednocześnie o bezprzetargowym zbyciu przedmiotowej nieruchomości na rzecz "A". Wniosek taki można było wywieść ze stwierdzenia zawartego w tym załączniku informującego, że Rada "przychyliła się do prośby o bezprzetargową (...) sprzedaż nieruchomości zabudowanej budynkiem ". Wiążąca w tej kwestii uchwała Rady tymczasem nie mogła zostać podjęta z inicjatywy Rady lecz na wniosek Burmistrza Miasta W. gospodarującego, stosownie do art. 25 ust. 1 u.g.n., gminnym zasobem nieruchomości. Stosownie także do art. 18 ust. 2 pkt 9 lit a u.s.g. uprawnienia do wyrażania zgody w kwestiach dotyczących nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości gminnych oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony przysługiwały Radzie Miasta W. tylko do czasu uchwalenia przez nią zasad zarządu mieniem gminy. Zasady takie stanowiące akt prawa miejscowego Rada ta ustanowiła zaś w uchwale nr [...] podjętej w dnu [...] r. W podsumowaniu tej części rozważań stwierdzić należy, że wskazane przez skarżącą "A" przepisy ustawy o samorządzie gminnym oraz uchwała Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. nie pozwalają na wyprowadzenie wniosku, że zaskarżone zarządzenie dotyczyło sfery interesu prawnego skarżącej, a tym bardziej, iż interes taki naruszało. Skarżąca "A" nie wykazała także, że w wyniku podjętego zarządzenia doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między treścią zaskrzonego zarządzenia a jej własną indywidualną sytuacja prawną, wynikającą z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do art. 37 ust. 2 pkt 3 tej ustawy zbycie nieruchomości w drodze bezprzetargowej ma miejsce, jeżeli jest ona zbywana na rzecz osób, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2. Podmiotami tymi są osoby fizyczne i osoby prawne, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, na cele niezwiązane z działalnością zarobkową, a także organizacjom pożytku publicznego na cel prowadzonej działalności pożytku publicznego. Mając na uwadze cele statutowe skarżącej "A" z pewnością zaliczyć ją trzeba do osób prawnych wskazanych w art. 68 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Ze stwierdzenia tego wynika jednak tylko tyle, że "A" była uprawniona do ubiegania się o nabycie w drodze bezprzetargowej przedmiotowej nieruchomości, w tym także do uzyskania bonifikaty od ceny odpowiadającej wartości tej nieruchomości. Jednakowoż z brzmienia przepisu art. 37 ust. 2 pkt 3 u.g.n. nie można wyprowadzić wniosku, że przepis ten nałożył na podmioty gospodarujące zasobami nieruchomości (wskazanymi w art. 20 u.g.n.) obowiązek zbycia w trybie bezprzetargowym nieruchomości wchodzących w skład tych zasobów, w przypadku gdy z wnioskiem takim wystąpi podmiot wymieniony w art. 68 ust. 1 pkt 2 u.g.n. oraz są zobowiązane do udzielenia bonifikaty od ceny odpowiadającej wartości takiej nieruchomości. Inaczej mówiąc przepis art. 37 ust. 2 pkt 3 u.g.n. nie stanowi podstawy do wystąpienia przez podmiot wskazany w art. 68 ust. 1 pkt 2 tej ustawy z roszczeniem o sprzedaż w trybie bezprzetargowym nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa bądź jednostek samorządowych. Podmiotom wymienionym w art. 68 ust. 1 pkt 2 u.g.n. nie przysługuje także pierwszeństwo w nabyciu przeznaczonych do zbycia nieruchomości Skarbu Państwa czy jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli nie spełniają jednego z warunków wskazanych w art. 34 ust. 1 u.g.n. Tym samym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 37 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 67 ust. 3 i art. 68 ust. 1 pkt 2 u.g.n. również nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ przepisy te, ani żadne inne przepisy prawa materialnego, nie nakładają na gminę obowiązku zbycia nieruchomości znajdującej się w jej zasobie, ani też nie rodzą uprawnienia do wystąpienia z żądaniem, aby została ona sprzedana w trybie bezprzetargowym. Sam fakt ubiegania się o nabycie jednej z nieruchomości objętej zarządzeniem burmistrza w sprawie przeznaczenia do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego nieruchomości stanowiącej własność gminy nie stanowi jakiegokolwiek uprawnienia prawnorzeczowego chronionego prawem materialnym, na które to uprawnienie mogłoby w jakikolwiek sposób oddziaływać takie zarządzenie ( tak: wyrok NSA w wyroku 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 2110/10. LEX nr 852036). Skarżąca "A" nie mogła w związku z tym wystąpić z roszczeniem o zbycie w trybie bezprzetargowym przedmiotowej nieruchomości na jej rzecz, bo go po prostu nie miała (tak: wyrok NSA z dnia 23 lutego 2011 r. , sygn. akt I OSK 1729/2010, LEX nr 1070782). W konsekwencji strona skarżąca nie miała także roszczenia o udzielenie jej bonifikaty od ceny sprzedaży w oparciu o art. 68 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, bowiem bonifikata taka jest udzielana w przypadku sprzedaży w trybie bezprzetargowym (art. 67 ust. 3 u.g.n.). Przeprowadzone rozważania prowadzić muszą do wniosku, że skarżąca "A" nie wykazała naruszenia zaskarżonym zarządzeniem swojego interesu prawnego, a tym samym skarga nie mogła odnieść oczekiwanego przez nią skutku z powodu braku po jej stronie legitymacji skargowej wymaganej art. 101 ust. 1 u.s.g. Ustalenie to skutkować musi z kolei oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).