II SA/Gl 598/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi H.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Ostateczną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta B. ustalił na rzecz I. i M. T. warunki zabudowy dla inwestycji określonej jako budowa budynku użytkowego – gabinety lekarskie na działce nr [...] w B. przy u. [...]. Na skutek wniosku obecnie skarżącej H. W., Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] r., wznowił postępowanie zakończone wymienioną na wstępie decyzją. Jako przyczynę wznowienia wskazał przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), albowiem skarżąca, pomimo przysługującego jej statusu strony (jako właścicielce sąsiedniej nieruchomości), nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją i nie została jej ta decyzja doręczona. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego decyzją z dnia [...] r., organ pierwszej instancji powołując się na art. 151 § 2 kpa stwierdził wydanie swojej ostatecznej decyzji z dnia 9 kwietnia 2008 r. z naruszeniem prawa i wskazał, że naruszenie to polegało na braku zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu. Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] r., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. ponownie stwierdził wydanie swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. z naruszeniem prawa, wskazując, na czym naruszenie to polegało. W uzasadnieniu wskazano, że z ponownie przeprowadzonej analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwanej dalej u.p.z.p.). Organ stwierdził ponadto, że spełnione zostały pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wyjaśniono ponadto zasadność zastosowania odstępstw w zakresie ustalenia linii zabudowy oraz wskaźnika intensywności zabudowy powołując się na dopuszczalność takich rozwiązań w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. Wskazano ponadto, że aktualnie na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powołano się na treść art. 146 § 2 kpa. Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania od powyższej decyzji organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia SKO podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji co do wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Podzieliło także stanowisko organu pierwszej instancji co do wystąpienia przesłanki z art. 146 § 2 kpa. W rezultacie za prawidłową uznał organ odwoławczy decyzję wydaną w oparciu o art. 151 § 2 kpa. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO H. W. domagała się jej uchylenia. Wskazała na szereg naruszeń, jakie zostały popełnione przez organy orzekające w toku całego postępowania. Zakwestionowała prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania. Zarzuciła nierzetelność oraz przewlekłość prowadzonego postępowania. W obszernych wywodach, uzupełnionych w dalszych pismach procesowych, skarżąca podważała prawidłowość danych przyjętych do analizy. Zakwestionowała wielkość ustalonych w decyzji wskaźników, a ponadto przyjęcie przez organy spełnienia warunku kontynuacji funkcji. Wskazała, że realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadziła do podniesienia terenu w taki sposób, że dochodzi do zalewania jej posesji. Zarzuciła także nadmierną ilość miejsc parkingowych, z których korzystanie wpływa negatywnie na jej posesję. Po rozpatrzeniu tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1295/10 uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że granice sprawy, o których mowa w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wytyczone są w niniejszej sprawie ramami postępowania wznowieniowego wszczętego i prowadzonego na podstawie art. 145 i nast. kpa. Oznacza to, że kontroli sądowoadministracyjnej podlegają rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. Tym samym poza granicami niniejszej sprawy pozostaje sama decyzja organu pierwszej instancji z 2008 roku. Istotą bowiem postępowania wznowieniowego, w sytuacji kiedy istnieją przesłanki do jego wszczęcia i prowadzenia, jest ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i wydanie jednej z decyzji przewidzianej w art. 151 kpa. Przesądził też Sąd, że w sprawie istniała przesłanka do wznowienia postępowania. Skarżąca bowiem bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją w sprawie warunków zabudowy (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Prawidłowo zatem doszło do wznowienia postępowania. Stwierdził też Sąd, że organ pierwszej instancji zasadnie co do zasady przeprowadził po wznowieniu postępowanie, w którym ponownie dokonał analizy cech i funkcji zagospodarowania terenu. Postępowanie to jednak, w ocenie Sądu, doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia. W szczególności z załączonych do decyzji organu pierwszej instancji wniosków analizy wynika, że linie zabudowy od strony ulicy [...] mają charakter uskokowy, nieciągły i niedający się ustalić; średni stosunek wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynosi 15%, udział powierzchni biologicznie czynnej – 71%; gabaryty i wysokość zabudowy – od 1,5 do 3 kondygnacji i ok. 10m; szerokość elewacji frontowej – średnio 14m; geometria dachu – dwu i wielospadowe o nachyleniu od 11% do 45% oraz płaskie o nachyleniu od 5% do 10%. W wynikach tych brak jest jakichkolwiek ustaleń odnośnie możliwości i powodów odstąpienia od tak ustalonych średnich wskaźników. W aktach sprawy, poza częścią tekstową i graficzną wyników analizy, brak jest materiałów, mogących wskazywać na okoliczność, że przeprowadzona została analiza pod kątem odstąpienia od średnich wskaźników. Podjęta przez organ pierwszej instancji próba uzasadnienia tych odstępstw dokonana w uzasadnieniu decyzji nie pozwala na przyjęcie, iż inne ich wyznaczenie wynika z analizy. W konsekwencji stwierdził Sąd, że brak jest możliwości dokonania oceny, czy zaszły w sprawie okoliczności, o których mowa w § 4 ust. 4 i § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zarzucił również, że nie zostało wskazane, na czym polega spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zdaniem Sądu wskazane uchybienia nie pozwalały na stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa). Dodatkowo wskazał również, że w decyzji dotychczasowej w ogóle pominięty został wskaźnik szerokości elewacji frontowej. Wskaźnik ten stanowi o istocie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i jako obligatoryjny jej element (§ 6 rozporządzenia) nie znalazł się w decyzji dotychczasowej. Przeprowadzona we wznowieniowym postępowaniu analiza odnosi się do tego wskaźnika, a pomimo to organy doszły do błędnego przekonania, że ponownie wydana decyzja odpowiadałaby dotychczasowej. Również w ponownie przeprowadzonym postępowaniu znalazł się wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej, czego nie uwzględniała dotychczasowa decyzja. Wskaźnik ten mógł mieć przy tym istotne znaczenie dla wyniku sprawy, w szczególności w kontekście zarzutów skarżącej odnośnie miejsc parkingowych. Zgromadzony w sprawie materiał nie pozwalał zaś na dokonanie oceny, czy okoliczność ta została należycie wyjaśniona. Za wyjaśnienie takie nie mogło być w szczególności uznane stwierdzenie, że w decyzji dotychczasowej zawarty został warunek zapewnienia miejsc postojowych wyłącznie na własnej działce. Jedną bowiem z niezbędnych przesłanek do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest ustalenie, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji zamierzenia (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Stwierdził Sąd, że wskazówką co do rozstrzygnięcia w kwestii miejsc parkingowych powinien być przepis § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). W myśl tego przepisu ustalenia w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie m.in. wymaganej ilości miejsc parkingowych. W ocenie Sądu określenie to nie może się ograniczyć, tak jak miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, do stwierdzenia, że inwestor ma zapewnić wymagane ilości miejsc postojowych na własnej działce. Nie ustalono bowiem nawet w sposób przybliżony, o jaką ilość miejsc postojowych może chodzić, co w przypadku rodzaju planowanego przedsięwzięcia może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w tym względzie powołano się na wyroki tut. Sądu z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 121/06 i z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 794/08 oraz wyrok NSA z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 480/09). Ustalenie ilości miejsc parkingowych na własnej działce ma zaś bezpośredni wpływ na określenie wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej. Brak ustalenia ilości miejsc parkingowych również przesądza zdaniem Sądu o tym, że w wyniku wznowionego postępowania nie mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Podzielił też Sąd zarzut skarżącej dotyczący niedostatecznego przeprowadzenia analizy w zakresie kontynuacji funkcji a to w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że znajdujące się w obszarze analizowanym obiekty pełniące funkcje usługowe, znacznie odbiegają parametrami w zakresie tych funkcji od planowanej inwestycji. W konsekwencji Sąd stwierdził, że brak było w sprawie podstaw do wydania decyzji zgodnie z treścią art. 146 § 2 kpa. Oznacza to, że w sprawie winna była zapaść decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Nie istnieje bowiem podstawa odmowy uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, a to wobec jednoznacznego ustalenia, że istniały podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu Sąd polecił organowi pierwszej instancji, aby ustalił również czy i w jakiej dacie wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący wnioskowany teren. W zależności bowiem od tej daty oraz od daty wydania pozwolenia na budowę, zastosowanie może znaleźć przepis art. 65 u.p.z.p. Nadto organ powinien dokonać oceny, czy w sytuacji, w której istnieją przesłanki do uchylenia decyzji dotychczasowej, ponowne orzekanie w przedmiocie warunków zabudowy jest dopuszczalne, jeżeli dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził też Sąd w odniesieniu do sformułowanego w skardze zarzutu odnośnie kręgu stron postępowania wznowieniowego, że organ pierwszej instancji przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy, w pierwszej kolejności powinien zweryfikować swoje dotychczasowe ustalenia w tej kwestii. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu wznowieniowym Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa. i art. 4 u.p.z.p. uchylił objętą postępowaniem wznowieniowym decyzję tego Prezydenta z dnia [...] r. w przedmiocie warunków zabudowy i umorzył postępowanie w sprawie ustalenia tych warunków jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołując się na wytyczne zawarte w omówionym wyżej wyroku stwierdził, że ponownie ustalił krąg stron. Stwierdził, iż ze względu na utratę prawa własności gruntu stronami postępowania nie są już D. i Z. H. oraz A. i M. C.. Osoby te zostały poinformowane o utracie prawa do udziału w niniejszym postępowaniu jako strony postępowania pismem z dnia 17 października 2011r. Nadto stwierdził, że na terenie objętym decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. obowiązuje obecnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten obowiązuje od [...] r. Ustalił też organ, że w sprawie brak jest określonych w art. 65 u.p.z.p. podstaw do wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy bowiem inwestor dnia [...] r. uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę znak [...]. Decyzja ta stała się ostateczna dnia [...] r., a więc przed wejściem w życie planu miejscowego. Inwestor uzyskał również pozwolenie na użytkowanie obiektu w dniu [...] r. Z tych też względów zaistniała przesłanka negatywna z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. wyłączająca możliwość wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy. Dalej organ orzekający podniósł, że istotą wznowionego postępowania jest powrót do odpowiedniego stadium postępowania i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy tak jakby sprawa nie była w danej instancji w ogóle rozstrzygnięta. W takim postępowaniu istnieje zatem obowiązek uwzględniania stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania w postępowaniu wznowieniowym. W konsekwencji należało uwzględnić okoliczność, że na objętym postępowaniem terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. rozstrzyga o przeznaczeniu tego terenu oraz określa jego sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy. oznacza to, że dla inwestycji położonej na tym terenie nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji. Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy ustalenie tych warunków i sposobów zagospodarowania w drodze decyzji jest dopuszczalne tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to również zdaniem organu pierwszej instancji, że w sprawie nie mogłaby zapaść wyłącznie taka sama decyzja w rozumieniu art. 146 § 2 kpa. W konsekwencji należało zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylić decyzję objętą postępowaniem wznowieniowym i orzec co do istoty sprawy. Wobec obowiązywania planu zagospodarowania orzekanie w przedmiocie warunków zabudowy należało uznać za bezprzedmiotowe i dlatego postępowanie należało umorzyć. W odwołaniu od tej decyzji H. W. zarzuciła, iż decyzja o warunkach zabudowy została wydana bezprawnie bez jej udziału i z naruszeniem wielu przepisów. Celowo organy przeciągały też postępowanie wznowieniowe aby umożliwić zrealizowanie bardzo uciążliwej dla niej i innych sąsiadów inwestycji i przystąpić do jej użytkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 kpa. w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzieliło ustalenia organu wyższej instancji i ich ocenę prawną. Podkreśliło, że na objętym postępowaniem terenie obowiązuje od dnia [...] r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przed jego wejściem w życie dla objętej warunkami zabudowy inwestycji została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Ponieważ po wznowieniu postępowania sprawa wraca do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego to należało uwzględnić fakt obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO H. W. wniosła o uchylenie wszystkich wydanych w sprawie decyzji, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę objętej postępowaniem inwestycji. W ogólnym zarysie podtrzymała stwierdzenia i zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu. Podniosła, że niezgodne ze stanowiskiem Sądu jest stwierdzenie, że "w obiegu prawnym musi pozostać i funkcjonować decyzja o warunkach zabudowy". Zdaniem skarżącej plan uchwalony w [...] r. został dostosowany do potrzeb spornej inwestycji. Nadto podniosła, że zrealizowana inwestycja powoduje różne uciążliwości w korzystaniu z jej nieruchomości i innych nieruchomości sąsiednich. Wniosła aby Sąd nakazał zbadanie przez biegłych negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Zarzuciła też, że w postępowaniu została pominięta sąsiadka A. M.. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło też, że skarżąca w celu ochrony swoich interesów może wystąpić do odpowiednich organów w celu ewentualnego wszczęcia innych postępowań. W piśmie z dnia 8 lipca 2012 r. A. M. wniosła o wyłączenie jej jako strony postępowania. W piśmie z dnia 7 października 2012 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko rozszerzając jednocześnie zarzuty co do różnego rodzaju negatywnego oddziaływania objętej postępowaniem inwestycji na jej dom i działkę oraz na działki sąsiednie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że rozpoznając niniejszą skargę Sąd jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wydanym w tej sprawie wyroku tut. Sądu z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 1295/10. W wyroku tym zostało przesądzone, że w sprawie zachodzi podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki o jakich mowa w art. 146 § 2 kpa. Rozstrzygnięcie skargi sprowadza się w pierwszej kolejności do odpowiedzi na pytanie czy przy ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu wznowieniowym organy zastosowały się do zawartej w tym wyroku oceny prawnej i wytycznych co do dalszego postępowania. Na pytanie to należy udzielić zdaniem Sądu pozytywnej odpowiedzi. Organy ustaliły bowiem, że na terenie którego dotyczyło postępowanie wznowieniowe obowiązuje od dnia [...] r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w dniu [...] r. Ustaliły też, że jeszcze przed uchwaleniem tego planu została wydana w oparciu o objętą postępowaniem wznowieniowym decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. ostateczna decyzja i pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji zasadne jest też zdaniem Sądu stanowisko organów orzekających, że po uchyleniu w postępowaniu wznowieniowym decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa niedopuszczalne było wydanie merytorycznego orzeczenia w przedmiocie warunków zabudowy. Decyzja w tym przedmiocie może być bowiem wydana w świetle treści art. 59 ust. 1 i art. 4 ust. 2 u.p.z.p. tylko w odniesieniu do terenów co do których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania. W konsekwencji zasadnie stwierdziły organy obu instancji, że postępowanie odnośnie ustalenia tych warunków stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Wobec powyższego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. Wbrew stanowisku skarżącej i zgodnie z wytycznymi Sądu zawartym we wcześniej wydanym w tej sprawie wyroku, organy prawidłowo ustaliły przy ponownym rozpatrzeniu sprawy krąg stron postępowania i zapewniły tym stronom czynny udział w postępowaniu. W szczególności brała udział w tym postępowaniu wskazana w skardze A. M., której doręczona została decyzja organu pierwszej instancji. Nadto jak wynika z jej pisma procesowego do Sądu z dnia 8 lipca 2012 r. nie była ona zainteresowana udziałem w tym postępowaniu. Dla bezprzedmiotowości postępowania w świetle treści art. 59 ust. 1 i art. 4 ust. 2 u.p.z.p. nie mogły mieć znaczenia podnoszone przez skarżącą okoliczności co do celowego jej zdaniem przedłużania postępowania przez administracyjne i tendencyjne działanie tych organów na jej niekorzyść oraz co do ewentualnego różnorakiego negatywnego oddziaływania objętej warunkami zabudowy inwestycji na nieruchomość i budynek skarżącej oraz na nieruchomości sąsiednie. Okoliczności te, nawet przy przyjęciu, że faktycznie wystąpiły nie podważają bowiem bezspornego faktu, że dla terenu objętego kwestionowanym przez skarżącą zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co w stanie prawnym niniejszej sprawy wyklucza ustalenie dla tej inwestycji warunków zabudowy. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. mw