II SA/Gl 67/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej – radcy prawnego A. B. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego świadczonego na rzecz skarżącej z urzędu oraz zwrotu kosztów dojazdu do Sądu postanawia: 1) przyznać pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu A. B. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy), w tym podatek VAT w wysokości 55,20 zł; 2) przyznać zwrot kosztów dojazdu w kwocie 38, 45 zł (trzydzieści osiem złotych, czterdzieści pięć groszy); 3) oddalić wniosek w pozostałym zakresie Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 marca 2018 r. skarżącej przyznano prawo pomocy m.in. w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu. W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2018 r. pełnomocnik strony zwróciła się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postaci wynagrodzenia przewidzianego w przepisach prawa, zwrotu kosztów dojazdu (do Sądu – w celu zapoznania się z aktami sprawy – w kwocie 38,45 zł) oraz do miejsca zamieszkania skarżącej – 26,75 zł oraz do zwrotu kosztów korespondencji – łącznie 10,40 zł. Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w innej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego wynosi 240 zł. kwota ta, stosownie do treści § 4 pkt 3 ww. rozporządzenia stawka opłaty podlega podwyższeniu o wartość należnego podatku od towarów i usług. Orzeczono o przyznaniu kwoty 38,45 zł stanowiącej koszt dojazdu z M. (miejsca zamieszkania pełnomocnika) do tutejszego Sądu (odległość 23 km), w dniu 24 kwietnia 2018 r., celem zapoznania się z aktami sprawy - jego stawiennictwo potwierdza notatka służbowa stanowiąca kartę nr 54 akt sprawy. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (w obie strony 46 km) co trzeba uznać za wystarczające. Wspomnianą wyżej kwotę 38,45 zł ustalono przy zastosowaniu stawki za przejechany kilometr, wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgać także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Oddalając wniosek w zakresie przyznania zwrotu kosztów dojazdu do strony jak również kosztów korespondencji kierowanej do Sądu wskazać trzeba, że zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego. Do takich wydatków orzecznictwo zalicza m.in. wydatki na korespondencję (zob. w tej materii m.in.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 30/12; z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 626/10; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 153/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporządzanie i wnoszenie przez pełnomocnika pism procesowych w imieniu strony dokonywane jest w ramach pełnomocnictwa do prowadzenia danej sprawy. Wobec tego wynagrodzenie, które jest mu należne za prowadzenie tej sprawy, obejmuje również wynagrodzenie za czynności polegające na sporządzaniu i składaniu pism procesowych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 611/04, Lex nr 154458). Na koniec zauważyć przyjdzie, że nie mogły zostać pokryte koszty dojazdu pełnomocnika do strony. W żaden sposób nie uprawdopodobniono bowiem, że po pierwsze osobisty kontakt pełnomocnika ze skarżącą był niezbędny, po wtóre zaś, że istniały jakiekolwiek obiektywne okoliczności, który wykluczały dojazd strony do siedziby kancelarii prowadzonej przez pełnomocnika. Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.