II SA/Gl 706/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W.- R. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] r. skarżąca M. W.–R. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W związku z tym, iż powyższa skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. odrzucono skargę. Pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując w uzasadnieniu wniosku, iż zaskarżona decyzja została doręczona jej matce a nie jej osobiście. Nadto podniosła, iż matka ze względu na swój podeszły wiek podała jej błędną informację o terminie doręczenia przedmiotowej decyzji, zamiast [...] r. podała dzień [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. W myśl art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W powołanych wyżej przepisach art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, żeby wniosek mógł zostać uwzględniony. Przesłankami tymi są: dopełnienie czynności, której uchybiono, zachowanie przez zainteresowanego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody oraz uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy po stronie ograniczonej terminem. W myśl powołanego wyżej art. 87 § 2 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (por. np. B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 86-87). W ocenie Sądu zachowanie skarżącej należy ocenić jako zawinione. Nie dochowała ona, bowiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej rozumianej jako kryterium braku winy. Przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za skuteczne uznają w razie niezastania adresata, doręczenie do rąk innej osoby niż adresat. Krąg tych osób jest ściśle określony. Są nimi dorosły domownik, administracja domu, dozorca, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma (art. 72 p.p.s.a). Przyjąć należy, iż domownikiem jest osoba pozostająca z adresatem we wspólnym gospodarstwie domowym. Adresaci przesyłki lub osoby, którym przesyłka może być doręczona pod nieobecność adresata, potwierdzają jej odbiór i datę własnoręcznym podpisem. Doręczający stwierdza na potwierdzeniu odbioru sposób doręczenia przesyłki, a na doręczonym piśmie zaznacza dzień doręczenia i opatruje to stwierdzenie swoim podpisem (art. 77 § 1 i § 2 p.p.s.a). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić przyjdzie, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] r., nr [...] została prawidłowo doręczona dorosłemu domownikowi w osobie matki skarżącej H. W., która potwierdziła jej odbiór i datę doręczenia własnoręcznym podpisem. Nie sposób zatem uznać, iż przesyłka nie została w ogóle doręczona, bo nie została doręczona stronie skarżącej osobiście. Doręczenie zastępcze bowiem przewidziane w wyżej wskazanym przepisie oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez stronę obalone. Adresat może bowiem dowodzić, że pisma nie otrzymał i o nim nie wiedział, gdyż osoba, której pismo zastępczo doręczono, bądź urząd, w którym je złożono, nie oddały mu pisma (por. postanowienie SN z dnia 4 września 1970 r., I PZ 53/70, OSNCP 1971, nr 6, poz. 100 oraz wyrok NSA z dnia 28 maja 2002 r., II SA/Kr 2612/98). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie obaliła powyższego domniemania. Wskazała jedynie, iż matka błędnie podała datę doręczenia jej przedmiotowej decyzji. To zaś nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do wniesienia skargi, albowiem nie stanowi jej niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Mając na uwadze wiek matki oraz istotny charakter przesyłki skarżąca winna była zadbać o ustalenie dokładnej daty doręczenia matce zaskarżonej decyzji. Na marginesie zauważyć należy, iż podeszły wiek także nie przesądza o braku winy w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej (post. SN z 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, OSNPUS 2003, nr 24, poz.602). W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należy, iż w sprawie tej nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącej terminu do dokonania wskazanej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł więc jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w/w ustawy.