II SA/Gl 74/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. G. i M. G. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za odstąpienie od projektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. (dalej: PINB) postanowieniem z [...] r., powołując się na art. 59f i art. 59g ust. 1 Prawa budowlanego, wymierzył skarżącym karę w wysokości [...] zł z tytułu stwierdzonych podczas obowiązkowej kontroli budowy nieprawidłowości wymienionych w art. 59a ust. 2 pkt 1, pkt 2 lit. a oraz pkt 2 lit. c Prawa budowlanego. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia, obowiązkowa kontrola została przeprowadzona [...] r. w związku z zakończeniem robót budowlanych przewidzianych w decyzji o pozwoleniu na budowę magazynu zaliczonego do XVIII kategorii i wnioskiem skarżących z [...] r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, zaś stwierdzone nieprawidłowości polegały na tym, że po pierwsze, wybudowany budynek był krótszy o 70 cm i wyższy o 40 cm w stosunku do długości i wysokości przewidzianych w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym; po drugie, w wybudowanym budynku występują inne niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym kąt nachylenia dachu i wysokość kalenicy; po trzecie, powierzchnia utwardzonego wokół budynku terenu jest większa o 46,1 m2 od takiej powierzchni przewidzianej w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W ocenie organu administracji stwierdzone nieprawidłowości to nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki oraz charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, takich jak kubatura, długość i wysokość budynku, o których mowa w art. 59a ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a Prawa budowlanego oraz w zakresie geometrii dachu, o której mowa w art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego. Organ administracji wyjaśnił, że zmiana wysokości i długości budynku powoduje zwiększenie jego kubatury, co stanowi zmianę charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, o której mowa w art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego. Natomiast zmiana w zakresie powierzchni utwardzonego terenu wokół budynku stanowi zmianę z zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że organ administracji uznał, iż fakt, że odstąpienie od projektu budowlanego w zakresie geometrii dachu nie jest wymienione w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, nie stoi na przeszkodzie wymierzenia kary za takie odstępstwo, gdyż karę na podstawie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego wymierza się za każde odstępstwo od projektu budowlanego, a nie tylko za odstępstwo istotne. Wysokość kary organ administracji ustalił przyjmując, że wystąpiły trzy nieprawidłowości oraz według wzoru s x k x w x 3, gdzie "s" to stawka kary w wysokości 500 zł, "k" to współczynnik kategorii obiektu w wysokości 10, "w" to współczynnik wielkości obiektu w wysokości 1, zaś 3 to liczba stwierdzonych nieprawidłowości. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: ŚWINB), na skutek zażalenia skarżących, postanowieniem z [...] r. uchylił postanowienie PINB z [...]r. i wymierzył skarżącym karę z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych podczas obowiązkowej kontroli budowy w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji co do stwierdzonych nieprawidłowości oraz co do stanowiska, że karę wymierza się nie tylko za istotne odstępstwa od projektu budowlanego, ale także za odstępstwa nieistotne, powołując się w tym zakresie na wyrok NSA z 7 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 712/08, oraz wyrok WSA w Gliwicach z 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1215/13. Organ odwoławczy nie zaakceptował jedynie stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie liczby nieprawidłowości, gdyż uznał, że uchybienia wymienione w art. 59a ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego stanowią jedną nieprawidłowość, niezależnie od tego, że wymienione są w różnych punktach tego ustępu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 562/16, na skutek skargi J. G. i M. G. uchylił postanowienie ŚWINB z [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie PINB z [...] r., dotyczące kary z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych podczas obowiązkowej kontroli budowy. Wskazany wyrok został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Sąd pierwszej instancji, zastrzegając, że ustalenia faktyczne nie są przedmiotem sporu, "z wyjątkiem kwestii dotyczącej utwardzenia terenu", nie podzielił stanowiska organów administracji, według którego kara, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, może być wymierzana za każde odstępstwo od projektu budowlanego, a nie tylko za odstępstwo istotne. Według Sądu, kara ta może być wymierzona jedynie w razie stwierdzenia nieprawidłowości mających charakter istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Ponadto Sąd uznał, że nie każde odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego wskazane w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego jest odstępstwem istotnym. Ocena czy odstępstwo, które dotyczy jednego z parametrów wymienionych w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, jest istotne zależy od okoliczności danej sprawy. Ostatecznie Sąd uznał, że organy administracji dokonały błędnej wykładni art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 i art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, przyjmując, że nałożenie kary za nieprawidłowości stwierdzone podczas obowiązkowej kontroli budowy nie jest uzależnione od stwierdzenia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Niezależnie od tego Sąd stwierdził, że organy administracji naruszyły także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W skardze kasacyjnej organ administracji, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji uchylił postanowienia organów obu instancji, mimo że organy te, wydające uchylone postanowienia, nie naruszyły prawa materialnego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji uznając, że organy administracji obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakie okoliczności wymagają dalszych wyjaśnień, - art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a – f oraz w zw. z art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że kara z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych podczas obowiązkowej kontroli budowy, może być wymierzona jedynie wtedy, gdy te nieprawidłowości noszą charakter istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego; w ocenie skarżącego kasacyjnie organu administracji powołane przepisy powinny być wykładane w ten sposób, że wskazana kara może być wymierzona także z wtedy, gdy podczas obowiązkowej kontroli budowy zostanie stwierdzone, że inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego w sposób nieistotny, ale zmiana ta nie została zaznaczona przez projektanta w projekcie budowlanym w sposób określony w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r. II OSK 2949/18 uchylił ww. wyrok WSA w Gliwicach, który uchylił postanowienia organów obu instancji, mimo że organy te nie naruszyły prawa materialnego. Za trafne uznał stanowisko organu administracji wyrażone w skardze kasacyjnej, według którego kara, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, może być wymierzona także z powodu stwierdzenia podczas obowiązkowej kontroli budowy nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie wskazanym w art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, jeżeli to odstępstwo nie zostało zaznaczone przez projektanta w projekcie budowlanym w sposób określony w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego. W ocenie NSA, za taką wykładnią powołanych przepisów przemawia funkcja i cel regulacji dotyczącej wspomnianej kary. Z art. 36a Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonego postanowienia wynika, że ustawodawca rozróżnia istotne i nieistotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz że jedną z konsekwencji tego rozróżnienia jest tryb dopuszczenia do odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego wymaga zmiany pozwolenia na budowę, natomiast nieistotne odstępstwo decyzji takiej nie wymaga (art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego). Nie oznacza to jednakże, że nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego nie podlega żadnym wymogom formalnym. Zgodnie z art. 36a ust. 5 i 6 Prawa budowlanego w przypadku nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego projektant jest zobowiązany zamieścić w projekcie budowlanym odpowiednie informacje (rysunek i opis) dotyczące takiego odstąpienia. Można więc stwierdzić, że nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego jest dopuszczalne jako zgodne z prawem, jeżeli projektant w projekcie budowlanym zamieścił odpowiednie informacje dotyczące tego odstąpienia. W przeciwnym razie nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego nie jest zgodne z prawem. Kara wymierzana na podstawie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia podczas obowiązkowej kontroli budowy, że inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego jest także sankcją w razie niezgodnego z prawem nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, czyli sankcją wymierzaną wtedy, gdy stwierdzono, że odstąpiono od projektu budowlanego w sposób nieistotny oraz że tego odstępstwa nie udokumentowano w sposób określony w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego. Jeżeli zostanie stwierdzone niezgodne z prawem nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, to zostanie wszczęte postępowanie przewidziane w art. 51 ust. 1 albo 2 Prawa budowlanego. Celem takiego postępowania będzie przede wszystkim sprawdzenie czy, mimo że nie zachowano trybu przewidzianego w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego, nieistotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego są zgodne z prawem i mogą pozostać, czy też powinny być usunięte. Mając powyższe na uwadze, zdaniem NSA rozpoznającego sprawę, należy przyjąć, że art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego powinien być wykładany w ten sposób, że stanowi on podstawę wymierzenia kary z tytułu stwierdzonych podczas obowiązkowej kontroli budowy nieprawidłowości polegających na nieistotnym odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego, jeżeli te odstępstwa nie zostały udokumentowane w sposób określony w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego. NSA rozpoznający sprawę nie podzielił odmiennej wykładni przyjętej przez Sąd pierwszej instancji oraz w orzeczeniu NSA, na które ten Sąd się powołał (wyrok NSA z 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 324/07), a także w innych orzeczeniach NSA, m.in. w wyroku z 2 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 53/08. Za dopuszczalnością wymierzenia kary z tytułu stwierdzonych podczas obowiązkowej kontroli budowy nieprawidłowości polegających na nieistotnym odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego opowiedział się NSA w orzeczeniach powołanych przez skarżący kasacyjnie organ administracji (wyrok NSA z 7 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 712/08 oraz wyrok NSA z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2027/12), przy czym w przypadku drugiego z powołanych orzeczeń Sąd drugiej instancji sformułował tezę taką, jak w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu ww. wyroku NSA zauważono, iż ustalenia faktyczne, z wyjątkiem kwestii dotyczącej utwardzonego wokół budynku terenu nie są w tej sprawie sporne. Natomiast WSA w Gliwicach nie wyjaśnił, na czym polega spór co do ustaleń dotyczących utwardzonego terenu. Taka nieprawidłowość jest wyodrębniona w art. 59a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego i w związku z tym od tego, czy rzeczywiście miała ona miejsce zależy wysokość wymierzonej skarżącym kary. W związku z tym, zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji, stwierdzając, że kwestia utwardzonego terenu jest przedmiotem sporu i jednocześnie ogólnie wskazując na naruszenia przepisów postępowania, w szczególności postępowania dowodowego, powinien był wyjaśnić, czy i jak naruszenie tych przepisów wiąże się z tą okolicznością faktyczną. Wobec tego, że Sąd pierwszej instancji takich wyjaśnień nie przedstawił, sprawa w tym zakresie wymaga ponownego rozpoznania. W odniesieniu do drugiej ze stwierdzonych nieprawidłowości (odstępstwa od projektu architektoniczno – budowlanego), co do której Sąd pierwszej instancji przyjął, że nie występuje spór o fakty, nie jest wymagane dalsze wyjaśnianie sprawy. Przyjęta przez NSA wykładnia przepisów przesądza, że ta nieprawidłowość niezależnie od tego, czy polega na istotnym odstępstwie, czy nieistotnym odstępstwie, może być podstawą wymierzenia kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpatrując sprawę zważył co następuje: W pierwszym rzędzie trzeba zauważyć, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) Sąd pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wynikające z dokonanej wykładni, będą wiązały Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu skargi. Jak wynika z przytoczonych wyżej ustaleń NSA w wyroku z 27 listopada 2018r., II OSK 2949/16 dokonał wiążącej wykładni przepisu art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy. Inaczej niż przyjął to tut. Sąd w wyroku z 21 września 2016 r., II SA/Gl 562/16, NSA uznał, iż przepis ten stanowi podstawę wymierzenia kary z tytułu stwierdzonych podczas obowiązkowej kontroli budowy nieprawidłowości polegających na nieistotnym odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego, w sytuacji, w której odstępstwa nie zostały udokumentowane w sposób określony w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego, wymierzając inwestorowi karę na podstawie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, potraktowały naruszenia polegające na zmniejszeniu długości budynku, zwiększeniu jego wysokości, zwiększenia powierzchni utwardzonej oraz zmianie kąta nachylenia dachu i wysokości kalenicy jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego nieprawidłowości lub innych warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 1 i 5 Prawa budowlanego. Z punktu widzenia przesłanek wymierzenia kary, a więc stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego ta kwalifikacja (istotne odstąpienie), jak wynika z wykładni dokonanej przez NSA, nie ma znaczenia. Nieprawidłowości, o których mowa w tym przepisie, mogą polegać na istotnym, jak i nieistotnym odstąpieniu projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (w tym wynikających także z projektu zagospodarowania działki). Wobec tego wymierzona kara, mimo tego, że oparta częściowo na błędnych przesłankach, bowiem odstąpienie nieistotne też stanowi pewną formę "nieprawidłowości", a więc podlega analogicznym zasadom ustalania kary za stwierdzone w trakcie obowiązkowej kontroli uchybienia, jest zgodna z przepisami prawa. W kwestii utwardzenia terenu pogląd NSA jest taki, że sprawa wymaga wyśnienia przez Sąd I instancji, bowiem ustalenia przez niego poczynione , co wynika z uzasadnienia, są niepełne. W szczególności nie pozwalają na stwierdzenie czy nie jest to nieprawidłowość wskazana w kontekście art. 59a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, co mogłoby stanowić samodzielną (kolejną) podstawę do wymierzenia kary. Zgodnie z art. 59a ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązkowa kontrola jest przeprowadzana w celu stwierdzenia prowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Obejmuje sprawdzenie w szczególności zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu ( art. 59a ust. 2 pkt. 1) oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji (art. 59a ust.2 pkt. 2a) . Organy orzekające w sprawie, tak PINB, jak i ŚWINB, wykonane utwardzenie terenu potraktowały jako nieprawidłowość mieszczącą się w art. 58a ust. 2 pkt. 2a, a więc jako niezgodność z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie powierzchni zabudowy obiektu. Zdaniem NSA, jak wynika z uzasadnienia wyroku, może to być jednak problem niezgodności z projektem zagospodarowania terenu, co oznaczałoby koniczność potraktowania tego naruszenia oddzielnie (w stosunku do pozostałych naruszeń) i wymierzenia dodatkowej kary na podstawie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego (każde z naruszeń określonych w art. 59a ust. 1 w pkt. 1-5 stanowi samodzielną podstawę do ustalenia kary). W ocenie Sądu, o właściwej kwalifikacji tego rodzaju uchybienia decyduje charakter utwardzenia powierzchni gruntu dokonywanego na działkach budowlanych, a więc to czy należy je uznać za obiekt budowalny, czy też jest to urządzenie budowlane, funkcjonalnie związane z budynkiem. W pierwszym przypadku, ze względu na postanowienia art. 29 ust. 2 pkt. 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, nie będzie ono wymagało uzyskania pozwolenia budowlanego, ani też dokonania zgłoszenia. Co za tym idzie, nie wymaga przygotowania projektu zagospodarowania terenu, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, a w konsekwencji nie może zachodzić sytuacja, polegająca na tym, że w trakcie kontroli zostaną stwierdzone nieprawidłowości wskazane w art. 59f ust. 2 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego. Jeśli natomiast utwardzenie terenu stanowi urządzenie budowlane, towarzyszące obiektowi wymagającemu uzyskania pozwolenia budowlanego (budynek magazynowy), to sytuacja jest o tyle inna, że powinno być ono przewidziane tak w projekcie zagospodarowania terenu jak i w projekcie architektoniczno-budowlanym. Analiza akt sprawy, a zwłaszcza wyjaśnienia skarżącego zawarte w zażaleniu z dnia 11 marca 2016 r. (k. 97 akt administracyjnych, s. 2 i 3), nie pozostawiają większych wątpliwości, iż realizacja utwardzenia, związanego z budową placu zabaw dla niepełnosprawnej córki, została rozpoczęta jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia budowlanego na budynek magazynowy. W przyszłości utwardzenie to miało przylegać do tego budynku, który stanowiłby dla niego osłonę. Budynek magazynowy był realizowany już po dokonaniu utwardzenia. Te okoliczności uzasadniają uznanie przedmiotowego utwardzenia terenu za samodzielny obiekt budowlany, nie powiązany funkcjonalnie z budynkiem. Tym samym, skoro te roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia budowlanego, a w ślad za tym nie było konieczności przygotowania projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowalnego, nie mogła zachodzić podstawa do nałożenia na skarżących kary pieniężnej określonej w art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego. Miały zatem racje organy nadzoru budowlanego orzekające w sprawie, że naruszenie w tym zakresie nie stanowi oddzielnej podstawy do ustalenia kary. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż wbrew temu co przyjął tut. Sąd w wyroku uchylonym przez NSA orzeczeniem z 27 listopada 2018 r., nie zachodziły podstawy do uchylenia postanowień wydanych w sprawie przez organy nadzoru. Uchybienia stwierdzone w trakcie postępowania są nieprawidłowościami, o jakich mowa w art. 59a ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego, pomimo tego, że nie mają znamion istotności w rozumieniu art. 36a ust. 1 i 5, stąd zachodziły podstawy do wymierzenia kary na podstawie art. 59f ust. 1 tej ustawy. W tym zakresie zarzuty skargi są zatem nieuzasadnione. Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów skargi, dotyczących naruszenia prawa procesowego. Nie stwierdził naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy orzekające w sprawie podjęły wszystkie konieczne czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Nie naruszono art. 7 k.p.a., bowiem słuszne interesy skarżących zostały uwzględnione przez organy. Nie doszło także do uchybienia wobec postanowień art. 8 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie o prowadzeniu postępowania z naruszeniem zasady zaufania. Podobnie nie stwierdzono naruszenia art. 9 k.p.a. Skarżący nie wykazali, aby organy prowadzące postępowanie w ogóle naruszyły zasadę informacji, a tym bardzie w takim stopniu, aby miało to wpływ na ich prawa i obowiązki. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.