II SA/Gl 892/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. W zgłoszeniu z dnia 13 lutego 2017 r. [A] Sp. z o.o. w W. poinformowała Prezydenta Miasta S. o zamiarze zrealizowania na budynku położonym w S. przy ul. [...] (działka nr 1, obręb [...]) niewymagających pozwolenia na budowę robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wspornych o wysokości powyżej 3 m i instalacji radiokomunikacyjnych stacji bazowej BT 20466. Z załączonego do wniosku projektu wynika, że mająca powstać stacja składać się będzie z 3 masztów mocowanych na dachach na nadbudówce klatki schodowej. Szafy outdoor zaprojektowano obok nadbudówki na ruszcie, podest z krat pomostowych. Adaptery anten SS/1 zostaną zamontowane na wspornikach mocowanych do konstrukcji masztów. Na obiekcie znajduje się już infrastruktura innego operatora – [B]. Z dołączonej do zgłoszenia kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że na masztach zostanie zainstalowanych 6 anten sektorowych oraz anteny radioliniowe. Nadto dołączono do zgłoszenia oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane z której wynika, że prawo to zgłaszająca wywodzi z zawartej ze Spółdzielnią Mieszkaniową [C] w S. umową najmu. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. powołując się na treść art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., zwanej też dalej ustawą lub. p.b.), Prezydent Miasta S. wniósł sprzeciw wobec zgłoszonych robót budowlanych. Organ I instancji uznał, że objęte wnioskiem inwestora instalowanie konstrukcji wsporczych w celu montażu na tych konstrukcjach urządzeń telekomunikacyjnych, stanowić będzie ingerencję w konstrukcję istniejącego budynku, co kwalifikuje ten zakres robót jako przebudowę tego obiektu, który jest budynkiem wielorodzinnym o 9-ciu kondygnacjach. Dlatego też planowana inwestycja wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej, co powoduje konieczność uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku zamiaru przebudowy budynku objętego zamierzonym przedsięwzięciem inwestycyjnym. Organ określił, że budynek objęty planowaną inwestycją o 9-ciu kondygnacjach, należy zakwalifikować do kategorii budynków średniowysokich, który w myśl przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej z dnia 2 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2117) stanowi obiekt istotny ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem. W związku z tym – zdaniem organu I instancji – wymagany jest projekt budowlany wraz ze stosownym uzgodnieniem. Ponadto organ I instancji wskazał, że zgodnie z treścią księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy budynek wielorodzinny, nieruchomość ta stanowi własność gminy oraz znajduje się w użytkowaniu wieczystym osób prywatnych i Spółdzielni Mieszkaniowej [C]. Organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OPS 2/12 z dnia 13 listopada 2012 r., zgodnie z którą spółdzielnia mieszkaniowa wykonuje zarząd nieruchomością wspólną wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej. Uznał, że planowane roboty budowlane, polegające na przebudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie mieszczą się w tym zakresie, w związku z czym inwestor błędnie wskazuje na tytuł prawny do nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji zarzucono, że wbrew stanowisku organu planowane roboty nie stanowią przebudowy budynku tylko będą polegały na montażu antenowych konstrukcji wspornych o wysokości do 3,5 m oraz szaf outdoorowych. Nadto stwierdzono, że umowa podpisana ze Spółdzielnią Mieszkaniową [C] dotyczy eksploatacji powierzchni wspólnej i zgodnie z orzecznictwem sądów Spółdzielnia ta była uprawniona na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 poz. 1222 ze zm., zwanej dalej ustawą o spółdzielniach mieszkaniowych) do jej zawarcia. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzielił stanowisko Prezydenta Miasta S., że planowane roboty budowlane będą ingerować w konstrukcję budynku, m.in. poprzez zwiększenie obciążeń, co spowoduje zmianę parametrów technicznych istniejącego obiektu budowlanego i oznacza iż roboty te będą stanowić wymagającą pozwolenia na budowę przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Podzielił też stanowisko organu pierwszej instancji co do niewykazania się przez odwołującą się Spółkę prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym względzie stwierdził, że kwestię dotyczącą zarządu nieruchomością wspólną reguluje art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, zgodnie z którym zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Co do treści rozumienia w/w przepisu art. 27 ust. 2 Wojewoda powołał się na uchwałę Siedmiu Sędziów NSA sygn. II OPS 2/12 z dnia 13 listopada 2012 r. zgodnie z którą pełniejszą realizację norm konstytucyjnych (art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3, a także art. 64 ust. 2 Konstytucji) zapewnia takie rozumienie tego przepisu, zgodnie z którym spółdzielnia mieszkaniowa nie jest upoważniona do dokonywania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu bez uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej. Oznacza to, że wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną, bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. W każdym zatem przypadku, gdy inwestor zamierza podjąć określone roboty budowlane, konieczne jest dokonanie oceny, czy z uwagi na rodzaj zamierzenia budowlanego, inwestor dysponuje takim prawem do nieruchomości, które pozwala na wykonanie tego zamierzenia. Umowa najmu, na którą powołuje się inwestor w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z uwagi na charakter planowanych robót budowlanych, nie mieści się we wskazanym wyżej zakresie: eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. Oznacza to, że inwestor nie dysponuje takim prawem do nieruchomości nr 1, które pozwala na wykonanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] reprezentowana przez radcę prawnego [A] Sp. z o.o. w W. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta S. oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że decyzja Wojewody [...] została wydana z: 1. naruszeniem przepisów prawa materialnego, w tym przepisów: a) art. 3 pkt 7a) w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlanej poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że prace planowane w ramach zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego stanowią przebudowę części budynku, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę; b) art. 29 ust. 2 pkt 15) w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) ustawy - Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie do całości prac objętych zgłoszeniem; c) art. 29 ust. 2 pkt 1aa) ustawy — Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 roku w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U.2015.2117), poprzez niezastosowanie pomimo przesądzenia w skarżonej decyzji, iż prace zgłoszone przez Inwestora nie wymagają sporządzenia projektu budowlanego, który musiałby zostać uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej; d) art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1984 roku o własności lokali (Dz.U.2015.1892 t.j.), poprzez przyjęcie, że spółdzielnia mieszkaniowa nie jest uprawniona do dokonywania czynności przekraczających zakres eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej, wskutek czego Inwestor nie jest uprawniony do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, także poprzez przyjęcie, że prace objęte zgłoszeniem nie mieszczą się w pojęciu eksploatacji nieruchomości wspólnej; e) art. 32 ust. 4 pkt 2) w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy — Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na zakwestionowaniu przez organy obu instancji oświadczenia Inwestora o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy organy architektoniczno — budowlane nie mają uprawnienia do kwestionowania przedmiotowych oświadczeń, nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, nie zaszły żadne okoliczności faktyczne, które pozwoliłyby kwestionować prawdziwość oświadczenia złożonego przez Inwestora, a także żaden uczestnik postępowania w jego toku nie zakwestionował prawdziwości przedmiotowego oświadczenia, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, oraz 2. z ruszeniem przepisów postępowania, w szczególności przepisów: a) art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, a to z uwagi na brzmienie art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw – (Dz.U.2017.935) w zw. z art. 3 pkt 7a oraz 30 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez niedostateczne wyjaśnienie w jaki sposób oraz w jakim konkretnie zakresie w ocenie organu II Instancji planowany sposób montażu instalacji na dachu budynku zmieni jego parametry techniczne w rozumieniu art. 3 pkt 7a) ustawy - Prawo budowlane, ani też jakie dokładnie parametry techniczne w rozumieniu tegoż przepisu mają ulec zmianie; b) art. 107 § 3 Kpa, art. 7, art. 8 oraz art. 11 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1aa) ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA, poprzez wydanie decyzji opatrzonej całkowicie wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem, w którym z jednej strony organ II Instancji wskazuje, iż planowane przez Inwestora prace stanowią przebudowę budynku niewymagającą pozwolenia na budowę, a z drugiej strony podtrzymuje on w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydaną z uzasadnieniem, że planowane prace stanowią przebudowę budynku i nie mieszczącą się w wyjątku od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przewidzianym w art. 29 ust. 2 pkt. 1aa) ustawy - Prawo budowlane; c) art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 27 ust. 2 USM i art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali poprzez niedostateczne wyjaśnienie dlaczego Wojewoda [...] uznał, iż tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może pochodzić od Spółdzielni Mieszkaniowej "[C]", a także niedostateczne wyjaśnienie, dlaczego Wojewoda [...] uznał, że planowane prace inwestora nie mieszczą się w zakresie pojęcia eksploatacji nieruchomości wspólnej, d) art. 8 i art. 11 Kpa poprzez wydanie Decyzji, w której organ II Instancji nie odniósł się do zarzutów inwestora przedstawionych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta S. i niedostatecznie wyjaśnił skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy; które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły Wojewodę [...]ego do naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 107 § 1 Kpa i art. 30 ust. 6 pkt 1) ustawy – Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwego sprzeciwu organu I instancji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szeroką argumentację mającą przemawiać za zasadnością sformułowanych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a lub c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Decyzje organów obu instancji pomimo częściowo błędnego i niedostatecznego uzasadnienia odpowiadają bowiem zdaniem Sądu prawu. W świetle treści zgłoszenia objętych postępowaniem robót budowlanych oraz dołączonej do niego dokumentacji, nie może budzić wątpliwości, że w wyniku zrealizowania tych robót ma powstać od podstaw na dachu budynku (nadbudówki klatki schodowej) stacja bazowa telefonii komórkowej. W świetle utrwalonego orzecznictwa stacja taka stanowi obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagający zgodnie z treścią art. 28 tej ustawy pozwolenia na budowę (zobacz m.in. wyroki NSA z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2295/15 Lex nr 2334167, II OSK 1424/15 z dnia 16 lutego 2017 r. Lex nr 2292195, z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1999/14 Lex nr 2111135, z dnia 16 października 2014 r. II OSK 724/13 Lex nr 1598451 oraz wyroki WSA w Krakowie z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 542/17, WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 345/17 Lex nr 2309908, WSA w Olsztynie z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1016/16 Lex nr 2277632 i WSA w Warszawie z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 778/10 Lex nr 700147). Budowa takiego obiektu nie została wymieniona w art. 29 ust. 1 przedmiotowej ustawy. Powoływany przez skarżącą art. 29 ust. 2 pkt 15 dotyczący również robót budowlanych, które jak i pozostałe roboty wymienione w tym ustępie (poza wymienionymi w pkt 12a, który to przypadek w sprawie nie zachodzi) nie polegają na budowie w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego i dlatego w przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma zastosowania. Należy na gruncie niniejszej sprawy mieć też na uwadze, że jak wynika z akt, objęta zgłoszeniem stacja miałaby być zrealizowana na budynku, na którym znajduje się już tego typu obiekt innego operatora ([B]), czego nie uwzględnia opracowana dla spornego przedsięwzięcia kwalifikacja w zakresie jego oddziaływania na środowisko, co ma zaś istotne znaczenie w związku z treścią art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Już tylko z powyższych względów wniesienie sprzeciwu co do zgłoszonych robót budowlanych było uzasadnione w świetle treści art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, jakkolwiek z innych względów niż to powołały organy obu instancji. Ponieważ do powyższego wniosku Sąd doszedł w następstwie innej niż organy obu instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który nie wymagał z tego powodu uzupełnienia, to nie było podstaw do uchylenia decyzji organów obu instancji, tym bardziej, że za zasadną należało uznać drugą z powołanych przez te organy przyczyn wniesienia przez nie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych. Wbrew stanowisku skarżącej zasadnie uznały bowiem organy, że skarżąca nie dołączyła do zgłoszenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 2 i w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Nie można przy tym w świetle utrwalonego orzecznictwa podzielić stanowiska skarżącej, że w tym względzie organy były związane treścią dołączonego do zgłoszenia, a złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia, w sytuacji gdy w świetle treści art. 3 pkt 11 ustawy w związku z treścią art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych budziło ono oczywiste wątpliwości. Tym samym uprawniało to organy orzekające do zakwestionowania tego oświadczenia jako przesądzającego o istnieniu po stronie zgłaszającej wymaganego w tym względzie uprawnienia. W oświadczeniu tym powołano się bowiem na stosunek zobowiązaniowy w postaci umowy najmu zawartej ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[C]" w S., która zawarła tę umowę jako wykonująca zarząd powierzony o jakim mowa w art. 27 ust. 2 o spółdzielniach mieszkaniowych. Również zdaniem Sądu uprawnienie to jednak z tak sprawowanego zarządu tej Spółdzielni nie przysługuje. Jak wynika bowiem z uchwały NSA z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt. II OPS 2/15 ( ONSA i WSA 2016/2/16), którą Sąd był przy rozpoznawaniu niniejszej skargi związany zgodnie z treścią art. 269 § 1 ustawy p.p.s.a., "Spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd mieszkaniową wspólnotą stanowiącą współwłasność spółdzielni, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1222 ze zm.), posiada tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (...), w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólniej". Jakkolwiek u.s.m. nie określa na czym polega eksploatacja i utrzymanie nieruchomości wspólnej to zdaniem NSA wyrażonym w tej uchwale jak i w powoływanej przez organy wcześniejszej uchwale z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12, należy przyjąć, że "obejmuje wszelkiego rodzaju roboty budowlane, które służą prawidłowej eksploatacji i utrzymaniu substancji budynkowej". Pojęcie to należy przy tym zdaniem Sądu wykładać w powiązaniu z celem działalności i przedmiotem działalności spółdzielni mieszkaniowych (art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.s.m.). W konsekwencji należy dojść do wniosku, że chodzi o eksploatację i utrzymanie nieruchomości wspólnej w zakresie potrzeb związanych z zarządzanymi lokalami mieszkalnymi, domami jednorodzinnymi i lokalami o innym przeznaczeniu. Niewątpliwie wybudowanie stacji bazowej na dachu bloku mieszkalnego nie wiąże się z potrzebą utrzymania nieruchomości wspólnej spółdzielni mieszkaniowej. Nie można też jej zaliczyć do potrzeb związanych z zarządami taką nieruchomością. Stacja bazowa nie jest bowiem niezbędna dla funkcjonowania przedmiotowej nieruchomości wspólnej, nie wpływa również na sposób funkcjonowania nieruchomości i na zaspokojenie potrzeb jej mieszkańców (w szczególności nie zostało to w żaden nadający się do kontroli sposób wykazane, a nawet podnoszone). W konsekwencji zasadnie przyjęły organy orzekające, że objęte zgłoszeniem roboty nie mieszczą się w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej i w konsekwencji nie są objęte zarządem powierzonym Spółdzielni Mieszkaniowej [C], o jakim mowa w art. 27 ust. 2 u.s.m., w świetle treści tego przepisu obowiązującego w dacie orzekania przez organy obu instancji (od 9 września 2017 r. doszło bowiem do jego zmiany przez powiązanie z treścią art. 22 ustawy o własności lokali). Jak już wskazano, co do rozumienia treści art. 27 ust. 2 u.s.m. Sąd jest związany treścią w/w ustawy NSA sygn. akt II OPS 2/15, tym samym Sąd nie mógł wziąć pod uwagę wskazanych przez skarżącą orzeczeń sądów cywilnych, niezależnie już od tego, że nie dotyczyły one prawa dysponowania przez spółdzielnię mieszkaniową jej nieruchomością na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Powoływanie przez skarżącą w odwołaniu i w skardze orzeczenia sądów administracyjnych zostały wydane przed podjęciem tej uchwały. Jakkolwiek organy orzekające formalnie nie wezwały skarżącej do uzupełnienia zgłoszenia przez prawidłowe wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy kiedy skarżąca konsekwentnie twierdziła, że uprawnienie takie zostało przez nią wykazane i nawet w postępowaniu sądowym nie wyraziła gotowości wykazania się w tym względzie innym tytułem o jakim mowa w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. W konsekwencji w sprawie zaistniała też przesłanka do wniesienia sprzeciwu, wymieniona w art. 30 ust. 5c ustawy. W świetle powyższych rozważań nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy trafnie sformułowane w skardze zarzuty dotyczące niedostatecznego wyjaśnienia i umotywowania stanowiska organów gdy chodzi o ustalenie, że w następstwie zgłoszonych robót miałby dojść do przebudowy budynku, wymagającej pozwolenia na budowę. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. ec