II SA/Gl 974/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania sądowego p o s t a n a w i a 1. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; 2. oddalić wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta J. z [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. P. pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej na działkachnr: 1 , 2 i 3, obręb [...], zlokalizowanych w J., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r., nr [...]uchylił ww. decyzję w zakresie wskazania działki nr 4 jako miejsca lokalizacji przedmiotowej inwestycji i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie oraz utrzymał w mocy ww. decyzję w pozostałym zakresie. Decyzja Wojewody [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez W. S. i S. S. Z kolei w piśmie z dnia 2 września 2014 r. skarżący wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia im znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podnieśli przede wszystkim, że wybudowanie wiaty przy samej granicy ich działki spowoduje w pierwszej kolejności zaciemnienie ich posesji oraz ograniczy dostęp do światła. Odległość wiaty od okien budynku skarżących wynosi bowiem jedynie ok. 11 m. Dodatkowo zarzucili, iż nie jest znane przeznaczenie przedmiotowej wiaty, informacja taka nie wynika również z przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego. Tymczasem sposób wykorzystania przedmiotowej wiaty może potencjalnie powodować niedopuszczalne na gruncie prawa cywilnego uciążliwości, tzw. immisje związane nie tylko z ograniczeniem dostępu światła do nieruchomości skarżących, ale również z natężeniem hałasu i drgań, zanieczyszczeniami powietrza, gruntu czy powodziami. W piśmie z dnia 31 października 2014 r. uczestnik postępowania K.P. odniósł się do zarzutów skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że z załączonej do skargi dokumentacji zdjęciowej wynika, że dostęp światła mogą jedynie ograniczyć tuje posadzone w granicy działki skarżących, natomiast przedmiotowy obiekt będzie całkowicie niewidoczny. Dodatkowo zwrócił uwagę, że przy każdej realizowanej przez niego inwestycji skarżący podejmują kroki mające na celu jej utrudnienie. W związku z powyższym wniósł o oddalenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe przesłanki mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W ocenie Sądu wskazane przez skarżących okoliczności nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wykonanie bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu, wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (vide: postanowienia NSA: II OZ 131/08 z dnia 22 lutego 2008 r. oraz II OZ 145/08 z dnia 26 lutego 2008 r.). Wobec tego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zdaniem Sądu odnosi się wyłącznie do inwestora, który może być obciążony dodatkowymi kosztami, związanymi z ewentualnym rozebraniem spornej inwestycji, a wykonanie zaskarżonego aktu nie pociąga za sobą trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli orzeczeniem Sądu zaskarżona decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, a budowa będzie ukończona, wówczas uprawniony do wydania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem będzie organ nadzoru budowlanego. Tym samym także w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, konsekwencje obciążają przede wszystkim inwestora nie zaś stronę skarżącą. Odnosząc się natomiast do argumentacji dotyczącej zacienienia posesji skarżących, stwierdzić należy, iż powyższe argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wskazane okoliczności faktyczne nie wypełniają przesłanki powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2011 r. , sygn. II OZ 545/11). Wskazać również trzeba, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Mając na względzie powyższe wniosek skarżących podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.